Δύο πρόσωπα της Ιατρικής.

Η Α.

( ας την πούμε Αντωνία. )

είναι κουρασμένη απο τις εννιά και τέταρτο το πρωί. Κοιμάται όσο περισσότερο μπορεί και πάλι δεν της φτάνει. Συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται μονίμως σε PMS (λίγο περισσότερο απο τις άλλες γυναίκες δηλαδή) και -

και δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την ηλικία της (τα -αντα δεν κρύβονται με τίποτα, ειδικά στην επαρχία).

Απότομη με όλους, περνάει την καθημερινή κόλαση της υπεύθυνης και (σχετικά) υψηλής της θέσης με γκρίνια και κακοκεφιά ενώ παράλληλα διατείνεται μεγαλόφωνα ότι λατρεύει την δουλειά της.

Είναι γεμάτη χαραμάδες μέσα απο τις οποίες αναβλύζει η μικροπρέπεια που έρχεται μετά απο την πάλη της να "επιβληθεί" και να "κατακτήσει". Απο το αταίριαστο ταγέρ της, τα περιττά της κιλά μέχρι τα καλλιεργημένα της μαργαριτάρια, η σαθρή της εικόνα έρχεται να συμπληρώσει την μικροπρέπεια αυτή καθώς η Ιατρική έδωσε τη θέση της στην ίντριγκα, την υπερβολή και τα προσωπικά αδιέξοδα μιας σκύλας ανύπαντρης μητέρας.

Την Ε. ας την πούμε Ερμιόνη.

(Παρά 5-6 χρόνια θα μπορούσαμε να την πούμε και Βασιλική)

την πρωτοείδα στα Επείγοντα. Ψηλή και αδύνατη με καλόγουστες μπότες που αναδείκνυαν τα μακριά της πόδια μοίραζε ατροπίνες δεξιά και νιτρώδη αριστερά.

Δεν κάθεται σε γραφείο, δεν μοιράζει πιστοποιητικά, χάρες και υπογραφές, δεν συμμετέχει σε meetings και επιτροπές, δεν δίνει λόγο σε κανέναν γιατί η προσωπική της ευτυχία

(με τέτοια πόδια και τέτοιο σώμα πώς να μην την βρεί; )

και η αποτελεσματικότητα της στη δουλειά της

(το να σώζει ζωές)

βάζουν στη θέση του οποιονδήποτε τολμήσει να αντικρύσει το βλέμμα της.


Η Ιατρική θέλει θυσίες και είναι ένας δρόμος μοναχικός αν δε θές να συμβιβαστείς.

Δύσκολο για τις γυναίκες. Υπάρχουν όμως και οι άγγελοι.







.

Η Μάνα του Κούζμα και το Πατητό

Σας είχα μιλήσει για την κάπως άσεμνη (και λέω "κάπως" γιατί έχει πολλές ερμηνείες, όπως κάθε φολκ έκφραση) ρωσσική φράση "Θα σου δείξω τη μάνα του Κούζμα" που έγινε διάσημη απο τον Σοβιετικό ηγέτη Νικίτα Χρουστσώφ.

Η αντίστοιχη ελληνική φράση (όχι με τόσο λεπτό νόημα, αλλά με εξίσου εσωτερικό φολκλόρ) θα μπορούσε να είναι "Θα σου κόψω τον κώλο με το πατητό".

Μάθετε λοιπόν, ότι το πατητό είναι ένα φτυάρι. Ένα φτυάρι με τετράγωνη κεφαλή με ακονισμένες ακμές, εκτός απο την κορυφή της, στο σημείο που ενώνεται με το ξύλο, όπου κυρτώνει για να το πατάμε.



Εξ'ου και πατητό. Ακονισμένο καλά, είναι ιδανικό για βαριά υγρά χώματα με πολλές ρίζες, όπως στα περιβόλια της Ηλείας. Ιδανικό επίσης και για να κόβει. Διάφορα πράγματα....


Σας τα γράφω αυτά γιατί σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου του 1961, οι Σοβιετικοί δοκίμασαν το δικό τους "πατητό":

Ένα στρατηγικό βομβαρδιστικό Τουπόλεφ Του-95 απελευθέρωσε πάνω απο τη Νοβάγια Ζέμλιγια την Τσαρ Μπόμπα, τον Τσάρο όλων των βομβών,την ισχυρότερη βόμβα υδρογόνου που κατασκευάστηκε ποτέ.

Αν και οι δυνατότητες του συγκεκριμένου σχεδίου επέτρεπαν απόδοση μέχρι και 100 μεγατόνους, επιλέχθηκε η βόμβα να αποδίδει περίπου το μισό.

(Τέτοια σχέδια είχαν νόημα τότε γιατί δεν είχαμε επιτύχει τη σμίκρυνση των πυρηνικών ώστε να μπορούμε να έχουμε διηπειρωτικούς πυραύλους με πολλαπλές κεφαλές. Το σχέδιο βομβαρδισμού περιελάμβανε στρατηγικά βομβαρδιστικά, τα οποία ήταν αργά και αναχαιτίζονταν εύκολα. Άρα η μοναδική ίσως βόμβα που θα κατάφερνε να πέσει σε μια πόλη θα έπρεπε να κάνει όσο περισσότερη ζημιά μπορούσε.)

Υπολογίζεται ότι απέδωσε 57 μεγατόνους. Το ισοδύναμο δηλαδή 57 εκατομμυρίων τόνων (ναι, εκατομμυρίων τόνων) δυναμίτη.


Τα σεισμικά κύματα ήταν μετρήσιμα ακόμα και κατά την τρίτη διέλευσή τους απο το κέντρο της Γής, ενώ απο το ωστικό κύμα έσπασαν παράθυρα στη Φινλανδία.

Απολαύστε κάποια ελάχιστα στιγμιότυπα (αν και το πλήρες βίντεο της έκρηξης είναι ακόμα απόρρητο).

Δεν μπορώ να μην το θαυμάσω. Ανεξάρτητα απο υστερικές ηθικολογίες τέτοια μοναδικά επιτεύγματα αξίζουν το θαυμασμό.

Σχετικές διάμετροι της πύρινης σφαίρας που δημιουργείται μετά απο έκρηξη όπλων διαφορετικών αποδόσεων. Η βόμβα της Χιροσίμα ήταν ακόμα μικρότερη απο αυτή του Ναγκασάκι (μωβ κυκλάκι).

Νομίζω πως ήταν πριν απο τη δοκιμή Castle Bravo, με την οποία οι ΗΠΑ πρακτικά εξαφάνισαν τα νησιά Bikini (σαν να λέμε δοκιμή-brazilian wax), που ο Heisenberg (πάντα αβέβαιος - pun intended) εξέφρασε τους ενδοιασμούς του για την ανάπτυξη τόσο ισχυρών όπλων και ο Enrico Fermi του απάντησε πως ανεξάρτητα απο οτιδήποτε, η δικαιωση των θεωριών και των κόπων των επιστημόνων θα είναι ένα καταπληκτικό συναίσθημα.


Τώρα λοιπον είδατε ποιά θα μπορούσε να είναι η μάνα του Κούζμα.

Και θα χαρείτε, φαντάζομαι, να μάθετε ότι τα Τουπόλεφ 95 έχουν ξεκινήσει ξανά τις αποτρεπτικές περιπολίες τους.

O Slim Pickens στο Dr. Strangelove, or How I learned to stop worrying and love the Bomb

ΥΓ Η Wikipedia αναφέρει ότι ο Χρουστσώφ είπε για τη μάνα του Κούζμα με αφορμή αυτή τη δοκιμή. Αυτό είναι λάθος.

ΥΓ 2 Συνηθιζόταν στην Ηλεία, φαίνεται, να χρησιμοποιούν απειλές που να περιλαμβάνουν γεωργικά εργαλεία. Ο παππούς μου κάποτε είχε απειλήσει ότι "θα βγάλει το κλαδευτήρι του και θα κάνει τον Επιτάφιο φυτίλια".

ΥΓ 3 E, ναι, η Πελοποννησιακή φάση πλησιάζει. :)


.

Το παπούτσι.(Υψηλή Διπλωματία)

Στις 12 Οκτωβρίου 1960, κατα τη διάρκεια μιας σειράς απο μνημειώδεις συνεδριάσεις των Ηνωμένων Εθνών (στις οποίες συμμετείχαν φιγούρες όπως ο στρατάρχης και Πρόεδρος των ΗΠΑ D.D. Eisenhower, ο ιδρυτής της Πέμπτης Δημοκρατίας στρατάρχης Charles de Gaulle και ο μεγάλος Αιγύπτιος ηγέτης Γκαμάλ Νάσσερ) ο λόγος πέρασε στον αρχηγό της διπλωματικής αποστολής του ασήμαντου και ανυπόληπτου "έθνους" των φιλιππινών.

Με πρωτοφανές θράσος ο φιλιππινέζος ξεκίνησε ένα αστείο λογύδριο στο οποίο κατέκρινε τη σκληρή και καταπιεστική σοβιετική πολιτική στην άσκηση επιρροής στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης.

( Και λοιπόν; )

Οι φιλιππίνες είναι μαριονέτα των Ηνωμένων Πολιτειών οπότε κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο.

Όπως αναμενόμενη ήταν και η αντίδραση του ανθρώπου που (διέκοψε και) απάντησε, του Νικίτα Χρουστσώφ.

Ο Νικίτα Σεργκέγιεβιτς Χρουστσώφ, ο ταπεινής καταγωγής κομμισσάριος πίσω απο την άμυνα του Στάλινγκραντ και δύο φορές Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης δεν μάσαγε τα λόγια του, ακόμα και όταν διαδέχτηκε τον Στάλιν στη σοβιετική ηγεσία.

Στάλινγκραντ, 1942. Στο αριστερό άκρο, ο κομμισσάριος, τότε, Χρουστσώφ. Στο δεξί άκρο της φωτογραφίας ο Στρατηγός Αντρέι Ιβάνοβιτς Γερεμένκο.

Το Νοέμβριο του 1956 ο Χρουστσώφ έδωσε έμφαση στην πεποίθησή του ότι ο Κομμουνισμός θα επικρατήσει, με τη φράση "Η Ιστορία είναι με το μέρος μας. Θα σας θάψουμε!"

1-0

Αργότερα, το 1959 ο Nixon επισκέπτεται τη Σοβιετική Ένωση στα πλαίσια της Αμερικανικής Εκθέσεως στη Μόσχα. Οι δύο ηγέτες συγκρούονται φραστικά με αφορμή την επιδεικτική υπεροχή των Αμερικανών σε καταναλωτικά αγαθά και ο Χρουστσωφ πολύ απλά είπε ότι θα τους έδειχνε "τη μάνα του Κούζμα". Το να δείξεις σε κάποιον τη "μάνα του Κούζμα" είναι ένας ακαθόριστα σόκιν τρόπος να πείς ότι θα έχει μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη που θα τον κάνει να μάθει το μάθημά του. Βεβαίως οι διερμηνείς δεν περίμεναν ποτέ κάτι τόσο ιδιωματικό οπότε μετέφρασαν κυριολεκτικά κάτι περι της κυρίας μαμάς κάποιου Κούζμα...

2-0

Όταν την ίδια χρονιά βεβαίως ο Χρουστσώφ ανταπέδωσε την επίσκεψη στις ΗΠΑ, ζήτησε να δεί τον John Wayne και τη Disneyland. Τον John Wayne τον είδε (νομίζω) αλλά είδε και τη μάνα του Κούζμα (so to speak) καθώς οι Αμερικανοί προφασιζόμενοι ζητήματα ασφαλείας, δεν τον άφησαν να επισκεφτεί τη Disneyland.

2-1

Μένουμε στο '59: Όταν είχε ήδη αποκυρήξει τις σταλινικές μεθόδους και είχε βάλει τις βάσεις για το βαθύ ρήγμα στις σχέσεις με τη μαοϊκή Κίνα χαρακτήρισε τον Μεγάλο Τιμονιέρη Μάο "παλιογαλότσα που ήθελε πια πέταμα". Η φράση μεταφέρθηκε (μάλλον αναπόφευκτα απ'ό,τι υποστηρίζεται) στα μανδαρινικά ως "παλιά μπότα".

Η "παλιά μπότα" στα κινεζικά ως χαρακτηρισμός για άνθρωπο σημαίνει 'γρια πολυχρησιμοποιημένη πόρνη'.

3-1


(σε αυτό το σημείο οι λάτρεις του Βlackadder ας κάνουν τον συνειρμό με τον Hugh Laurie που, ως Πρίγκηψ Αντιβασιλεύς, σχολίασε στο τελευταίο επείσόδιο του τρίτου κύκλου ότι πέρασε μια καυτή νύχτα στο Apsley House "with a pair of Wellingtons" αναφερόμενος σε δύο ανηψιές του Δούκα - κυριολεκτικά: " με ένα ζευγάρι γαλότσες"...)

Με αυτό το άψογο παρελθόν σε ό,τι αφορά τον διπλωματικό λόγο, ο Χρουστσώφ θα έπρεπε να υπερβάλει εαυτόν για να προκαλέσει αίσθηση.

Και υπερέβαλε.

Διακόπτοντας κι ενώ χτυπούσε τις γροθιές του στα έδρανα, χαρακτήρισε το δύσμοιρο φιλιππινεζάκο "μαλάκα, καραγκιόζη και λακέ του ιμπεριαλισμού" - και σε αυτό το σημείο βγάζει το παπούτσι του και αρχιζει να χτυπάει το έδρανο.

Ναι, το παπούτσι του.

Για πρώτη φορά ίσως, η Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών είχε την αντιμετώπιση που της άρμοζε.

Η εγγονή του Νικίτα Χρουστώφ, Νίνα Χρουστσόβα, με μάλλον απολογητικό ύφος εξηγεί πώς , σύμφωνα με τα όσα γνώριζε η οικογένειά της, βρέθηκε το παπούτσι στα χέρια του παππού της:

Ο Χρουστσώφ εκείνη την ημέρα φορούσε καινούργια παπούτσια που τον στένευαν, γι'αυτό και τα είχε βγάλει κατά τη διάρκεια της συνέλευσης.

Ενώ χτυπούσε τις γροθιές του στο έδρανο, το ρολόι του έφυγε και έπεσε κάτω. Σκύβοντας να το πάρει βλέπει τα παπούτσια του και

4-1.

Με συντριπτικό σκόρ, επέτειοι σαν τη σημερινή δείχνουν ότι στη διπλωματία αυτό που μετρά δεν είναι το τί λες και πώς το λες αλλά η πραγματική ισχύς πίσω απο τα λόγια. Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει απο το Μόναχο, ας πούμε του 1938.

Να το γράψετε εκατό φορές για να το εμπεδώσετε γιατί αύριο αλλάζουμε θέμα και έχουμε μάθημα ετυμολογίας. Μή σας δείξω τη μάνα του Κούζμα...


.

Madonna concert "Four legs good..."

"When all you have's a shovel, all you see is graves..."

Μά'κκα

Μά'ντίν'ά

Μαντόνα

Βγάζω το καπέλο μου σε διαφημιστές, marketers, managers και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις για το πόσο επιτυχημένα καταφέρνουν να υπαγορεύσουν το τί αρέσει στις μάζες.

(Πάω χοντρό στοίχημα ότι η Μαντόνα ξεκίνησε ως επικοινωνιακή φάρσα/πείραμα - σαν τo Cacao Meravigliao του Renzo Arbore - κάποιων ΜΜΕ τύπων που δεν είχαν τι να κάνουν με τον ελεύθερο χρόνο τους τις ημέρες που δεν υπήρχε γρήγορο ιντερνετ. Μερικές φορές όμως ο κόσμος δεν πιάνει το αστείο και ο Άβερελ εκλέγεται τελικά δήμαρχος.)

Η συναυλία της "απόλυτης σταρ".

Σας άρεσε; Μπράβο.

Σπλατ.

Sao come si fa una canzoncina
con una musichina
e un po' di parolao
e sao come si fa una sambina
con una canzoncina
che parla di cacao
cacao cacao
cacao dal gusto esagerao
cacao cacao
cacao però cacao meravigliao

Θα πρέπει να ήταν μια απο τις πιο πλαστικοποιημένες, άχρωμες, άοσμες και άνοστες μαζικές συγκεντρώσεις κόσμου που έχει δεί αυτός ο τόπος.

Ανταγωνιζόταν σε υποτονικότητα τα συνέδρια των μεγάλων κομμάτων στη μεταπαπανδρεϊκή περίοδο.

(Και να φανταστεί κανείς ότι κάποτε τόλμησα να χαρακτηρίσω ως "ύπνο" μια συναυλία του Jan Garbarek.)

Μαντόνα που παίρνεις τα παιδιά έλα πάρε και τούτο.

(κοίτα μαμά... πόσα χρώματα...)

Βεβαίως - για να είμαστε ειλικρινείς - πόσοι πήγαν για τη "μουσική" (με την ευρύτερη δυνατή έννοια) και πόσοι για το ιβέντ;

Ο ορισμός του "καλλιτέχνη" (βλέπε ως άνω για τα εισαγωγικά) που πουλάει όνομα.

Εγώ πήγα για τους δικούς μου λόγους (και για να είμαι ειλικρινής, όταν συμφωνούσα, μετά το διήμερο με τις ουρές στα ταμεία, δεν περίμενα ότι θα υπήρχαν εισιτήρια).

Οι δικοί μου λόγοι πήγαν για το όνομα.

Και λογικό άλλωστε. Τέσσερα - πέντε αξιομνημόνευτα τραγούδια είχε σε όλη την καριέρα της και τα δολοφόνησε σε εντυπωσιακά απρόσφορα μιξ. (Κρίμα γιατί το υπόλοιπο στήσιμο στο "Vogue" ήταν εξαιρετικό. Στην αρχή μάλιστα είχα σηκωθεί και απο την θέση μου...) Πώς να ξεσηκωθεί ο κόσμος; (Βλέπε συναυλίες Kylie Minogue, Manu Chao, Leonard Cohen...)


Σας άρεσε;

Ναί;

Γι'αυτό ζητήσατε τόσο επίμονα encore;

Γι'αυτό ( ΑΜΕΣΩΣ! ) μόλις έγραψε "Game Over" όλοι τον πούλο;


(Μάλλον.. τομπούλο. Ταιριάζει καλύτερα ως ήχος με το θέμα του ποστ. Ας μη γινόμαστε υπερβολικά εκλεπτυσμένοι με τα "ν" και τα "π")

Λογικά κάποιοι θα επέμειναν. Ευτυχώς όχι αρκετοί. :) Γιατί όπου ( πού άραγε; ) ζητήθηκε, υπήρχε έτοιμο τραγούδι για encore.

Μαθαίνω ότι υπάρχει και ελληνικό φαν κλάμπ.

(Κάπως έτσι εξηγείται...)

Όπως λέει ο Χαρυ Κλυνν: "Σύλλογος κυριών φίλων της μπιρίμπα: Το Φιρφιρίκι"

(Αναρωτιέμαι τι θά'λεγε η Μαλβίνα).

Αυτοί μπορεί να πέρασαν καλά. Στο mosh pit. (γ.τ.π.) Τύφλα νά'χουν οι Motorhead.


Μόνο που δεν πιάσατε το υπονούμενο. Δεν έπρεπε να μαϊμουδίζετε ούα-ούα.

Μπεεε...μπέε... Πιο ταιριαστό.



ΥΓ. Με τόσα τέλεια θεάματα αυτό το καλοκαίρι (Leonard Cohen, Ute Lemper, Kylie) και επερχόμενο Ennio Morricone, ε, δεν μπορώ να πώ πως πραγματικά με πείραξε που το λιγότερο σημαντικό ήταν πατάτα (κυριολεκτικά - είχε και γύφτους! ).

ΥΓ 2. "When they had once got it by heart, the sheep developed a great liking for this maxim, and often as they lay in the field they would all start bleating "Four legs good, two legs bad! Four legs good, two legs bad!" and keep it up for hours on end, never growing tired of it."

ΥΓ 3. Αφού λέτε πάντως ότι σας άρεσε... σας πιστεύω. Αλήθεια... Αφού σας ρώτησε "Is this the best fucking show you've ever seen?" κι εσείς απαντήσατε yes. Να μην σας πιστέψω; Αφού ξέρετε πόσο εκτιμώ τη γνώμη και την αισθητική ενός τόσο εκλεκτού - κι εκλεκτικού - κοινού.





ΥΓ 4. Τικ τακ, τικ τακ, τικ τακ.. ούα ούα.



























.

Blog Networking

Lord Κitchener wants YOU to join my facebook Blog network (link to the left)

Θυμάμαι πόσο είχα απογοητευτεί όταν, μετά απο τόσες ταινίες για τον παλιόφιλο Βλάντ Τσέπες (μεταξύ των οποίων ήταν τα δύο αριστουργηματικά Νοσφεράτου και ο Ντράκουλα του Coppola) αξιώθηκα να διαβάσω και το βιβλίο του Stoker.

Ο νωχελικός βικτωριανός βερμπαλισμός (αδιανόητος αν σκεφτεί κανείς ότι σύγχρονοι του Stoker ήταν ο Oscar Wilde και ο Sir Arthur Conan Doyle) θα αρκούσε για να καταδικάσει το βιβλίο στην κριτική πυρά.

Το πιο ενοχλητικό σημείο όμως αποδείχθηκε η απίστευτα μονότονη και βεβιασμένη εξέλιξη των χαρακτήρων, των συναισθηματικών καταστάσεων και της πλοκής της ίδιας. Βλέπετε, απο ένα σημείο και μετά τα πάντα εξελίσσονταν με τους χαρακτήρες να συγκρίνουν ημερολόγια! Μιλάμε για πολύ γράψιμο, και πολύ διάβασμα...

Οι εποχές, φαίνεται, κάνουν τον κύκλο τους.

Αντί να μιλάμε άμεσα, ανανεώνουμε status στο facebook, αλλάζουμε tagline στο msn και μπλογκάρουμε. Και όχι μόνο για πράγματα που θα αφορούσαν όλο τον κόσμο, έστω και απο άποψης ύφους.

Λοιπόν...

Ας συγκρίνουμε ημερολόγια (δικτυακά).
Ας τα διασυνδέσουμε σε ένα ημερολογιακό δίκτυο (μέσα στο Δίκτυο).

(Κι ύστερα σου λένε ότι δεν υπάρχει κυκλικά αυτοαναπαραγόμενη πληροφορία)

Ο Λόρδος Kitchener λέει να κάνετε click αριστερά για να μπέιτε στο facebook Blog Network για το blog μου.

Και ο Uncle Sam (επίσης αριστερά... ύποπτο... σαν να μην υπήρξε ποτέ ο McCarthy) λέει (και είναι λινκ) να διαβάζετε Έσσλιν. Μπορεί να μη βοηθάει στη χώνεψη όσο ένας καλός συνδυασμός γκράπα και San Pellegrino ούτε έχει τόσες high-powered σεξουαλικές ίντριγκες όσο η Washingtonienne αλλά απο τότε που έχασα (εντελώς) την πίστη μου στην Παυλίνα Νάσιουτζικ είναι ό,τι πιο κοντινό (και σε γενικές γραμμές πολύ καλύτερο) σε Carrie Bradshaw ("I revealed too much too soon. I was emotionally slutty") υπάρχει στα ελληνικά. Γοβάκια Λουμπουτέν optional.




.

Μάθετε μπαλίτσα! Ποιό "Κρασάκι του Τσου" ;

Πολύς λόγος γενικώς γινόταν για το "κρασάκι του Τσου", ενα βίντεο της κακιάς ώρας που δημιουργήθηκε στα πλαίσια διαγωνισμού για πρωτότυπα διαφημιστικά videos για ιδιωτική τράπεζα και που τελικά διαδόθηκε σχεδόν σε κάθε mail inbox και σε κάθε FunWall του facebook.

Τώρα που έχει περάσει το πρώτο κύμα της πανδημίας του viral, η φυσική επιλογή έκανε τη δουλειά της και οι ευπαθέστερες ομάδες του πληθυσμού βρίσκονται πλέον σε ομαδικούς τάφους ήρθε η ώρα να μάθετε λίγη μπαλίτσα, όπως έλεγε και ο μέγας Αλέφαντος, γιατί ξεφύτρωσαν και μανιτάρια που το υπερασπίστηκαν ως cult και ως εμπνευσμένη παρωδία.

Μάθετε λοιπόν, ότι cult δεν είναι οποιοδήποτε ερασιτεχνικό βίντεο μηδενικού budget, ανύπαρκτης αισθητικής και ασθματικής (πιθανώς και κλεμμένης) έμπνευσης με afro-ninja Ναΐτες. Αυτά μπορεί να τα κάνει ο οποιοσδήποτε.

Πίσω απο το πραγματικό cult βρίσκεται μια ιδαίτερα στρεβλή αισθητική που ακυρώνει τις ορθόδοξες καλλιτεχνικές συμβάσεις όπως τις αντιλαμβανόμαστε (σκόπιμα - βλέπε διαφημίσεις 80s Ζουγανέλη-Μπουλά, Τζίμη Πανούση και "Ντίσκο Τσουτσούνι", ή μή - βλέπε δισκογραφία και φωτογραφήσεις Φιλιώς Πυργάκη). Αυτό όμως δεν σημαίνει οτι το cult παραβλέπει την τεχνική αρτιότητα της εκτέλεσης στο βαθμό που ο δημιουργός μπορεί να την επιτύχει.

Και όσο για το σκέτο χιούμορ (που μπορεί να το βαφτίζετε παρωδία ή σάτιρα), αν γελάσατε με το Safe Sex, ε ναι, το "κρασάκι του Τσου" είναι ό,τι πρέπει για σας. Καλά να πάθετε.

Και για να μάθετε μπαλίτσα (και να δείτε απo που κρατάει η σκούφια της "πρωτότυπης ιδέας των παιδιών" ) δείτε Bollywood με αγγλικούς υποτίτλους όπως τους κατέγραψε το αυτί και όχι η γνώση Hindustani του χρήστη buffalax (εξ'ού και τα σχετικά videos πλέον θεωρούνται buffalaxed)

My loony bun is fine Benny Lava!!





Girly man, man ,man....

2 videos, 12 εκατομύρια views μεταξύ τους. Αυτά...

Καλό είναι να ξεχωρίζουμε την σάτιρα (και να μην τη γράφουμε με ύψιλον επίσης...) και την παρωδία απο τον φτηνό χαβαλέ. Και να μην υποοτιμούμε έτσι απλά την αξία του kitsch και του cult.

"L.H.O.O.Q" του Marcel Duchamp
(L-H-O-O-Q: "Elle a chaud au cul", "Έχει καύλες")

Σβήστε το krasaki απο τα funwalls και σταματήστε να το διαδίδετε.
Μάθετε μπαλίτσα και...

Καλά κρασά!

ΥΓ: Πολλές ευχαριστίες στον κοσμοπολίτη Αντουάν με τις Ταμίλ διασυνδέσεις που μου είχε επισημάνει το Benny Lava ήδη απο τις 19/1/2008.

.

Let the good times roll...

Μετά απο σύντομη επιδρομή σε κάρτες μνήμης και scanners... Κλικ για να τις δειτε στο κανονικό μέγεθος και...Enjoy!

pwn!

Οι γαμπροί της Ευτυχίας (Διονύση έφυγες πριν σε παντρέψουμε...) - Χίος, Αύγουστος 2007

Κρατάω στα χέρια μου ένα μέρος της φυσικής ιστορίας της Χίου...(παρακαλώ προσέξτε το Tremere βαμπιρο-T-shirt) pwn!

Και η φυσική ιστορία της Χίου, μαγειρεμένη και σερβιρισμένη πλέον... δεν μπορώ να πώ ότι έμεινα νηστικός απο τις τύψεις επειδή το έβρασαν ζωντανό... pwn!

Και οι γιατροί μπορούν να περάσουν καλά, αρκεί να οργανώνω εγώ τη βραδιά και να αφορά εμένα... :P - στο βάαααθος της πρώτης φωτό θα πρέπει να είναι η Αντωνία. Ο Άγγελος φαίνεται ελάχιστα πίσω απο το κεφάλι του απειλητικού Κακάβα και οι υπόλοιποι γνωστοί. (Απο τη γιορτή για τη γιορτή μου, Απρίλιος 2004 - Λεβή, αν ζείς, να μου επιστρέψεις τις υπόλοιπες φωτό)

Απίσχνανσις... επειδή στο Κολωνάκι δεν αδυνατίζουν απλώς... FAIL!



Γιατί όλη η Γ' Π. στο μπουφέ και κανείς στην πίτα; pwn!

Λέτε η ευρύτερη περιοχή να είναι αδιέξοδο για τους straight; Την έβαψα... FAIL!

Τί κανει ένας γιατρός στο αμφιθέατρο Δεριγνύ της ΑΣΟΕΕ; pwn!

Η Πατησίων όπως θα έπρεπε να είναι... FAIL!


"Το Bluetooth ειναι αποτυχία σύνδεση....". Ποιός είμαι εγώ να διαφωνήσω...; FAIL!

Απο μια βραδιά στο Escoba lounge... Ο κύριος με το λευκό κρασάκι του και η "δεσποινίς" με την Duvel της... Μα ποιός φοράει τα παντελόνια; Υποψιάζομαι strap-on... :> FAIL!

Όντως, μερικές φορές δεν πάει άλλο.Κι εγώ μαζί σου φίλε... "Αν είσαι σπίτι/ τότε ετοιμάσου για Βομβάη!" pwn!

.

Πώτς γένεν αυτό;

Κορυφαίες δηλώσεις Patrick Ogunsoto :



Πώτς γένεν αυτό ;


Άψογος! :-)

.

Live report: Static @ Rodeo, 20/3/2008

Με τη βλάβη της DSL μου (η οποία δεν έχει αποκατασταθεί ακόμα) και το ταξίδι στη Μέση Ανατολή έμεινα για πολύ καιρό μακριά απο το blog. Επανέρχομαι σε πρώτη φάση με ένα σύντομο σχόλιο για την εμφάνιση των Static στο Rodeo (τη θρυλική live σκηνή όπου έκανε τα πρώτα του βήματα ο Παύλος Σιδηρόπουλος).


Θα μου επιτρέψετε πρώτα δυο λόγια για τη σημασία που έχει το να παρακολουθεί κανείς ζωντανές εμφανίσεις στην κατανόηση της ροκ μουσικής. Βεβαίως κάθε είδος μουσικής ιδανικά πρέπει να βιώνεται μέσω ζωντανών παραστάσεων ενώ κάποια είδη μουσικής - όπως η όπερα - χάνουν ουσιαστικά το νόημά τους σε μια απλή ηχογραφημένη ακρόαση, όμως στο ροκ, το live είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό. Μπορεί κάποιος να απολάυσει μια ηχογράφηση, όμως για να καταλάβει τη δυναμική της μουσικής ΟΦΕΙΛΕΙ να παρακολουθεί ζωντανές παραστάσεις.


Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώθηκε στις 20/3 όταν οι Static για ακόμα μια φορά απέδειξαν πως μπορούν να έχουν στον ήχο τους τη φυσικότητα και το δέσιμο μιας επαγγελματικής μπάντας, στοιχεία που επιτρέπουν στον ακροατή να αφεθεί στη μουσική, σε αντίθεση με άλλα live συγκροτήματα τα οποία, ενώ έχουν αρτιότατη κατάρτιση στα οργανά τους, καθιστούν σαφές πως μια ροκ μπάντα δεν είναι μόνο κιθάρες, ντραμς και μπάσο.
























Πέρα απο το ότι ο χώρος ήταν σαφώς καταλληλότερος για Live σε σχέση με τον προηγούμενο (Lazy Club) και το συγκρότημα είχε ξεπεράσει τις παιδικές ασθένειες που έχει κάθε φρέσκια σύνθεση (οπότε ευτυχώς μετά δεν είχαμε γκρίνια για λάθη απο τον Τάσο) δεν έχω (ή δεν θυμάμαι...) να προσθέσω πολλά περισσότερα, πέρα απο κάποια σχόλια:

- Είναι πολύ σημαντικό να υπάρξουν περισσότερες αυθεντικές συνθέσεις, καθώς φαίνεται να υπάρχει σημαντικό δυναμικό προς αυτή την κατεύθυνση.





- Πολύ ενδιαφέρουσα η αντίθεση ανάμεσα στη μονολιθική εώς λόγια παρουσία της κιθάρας και το αεικίνητο μπάσο. Δίνει ιδιαίτερο χαρακτήρα στη σκηνική εμφάνιση της μπάντας πάνω στη σκηνή.

- Εύφημος μνεία στη φυσικότητα και την άνεση που εμφανίζεται να έχει ο ντράμερ σε αυτό το πρώιμο, σύμφωνα με τον ίδιο, στάδιο της μελέτης του.

Κλίκ στις φωτογραφίες για μεγέθυνση και θα επανέλθω όταν θα μπορώ να γράψω με μεγαλύτερη άνεση και εκτός net cafe.



Stay tuned. Stay heavy.


.

Όταν δε σε θέλει...

Με την άδειά σας θα ρίξω το επίπεδο για ένα post. Κατά καιρούς είναι καλό να γίνεται, για να ανάβουν λίγο τα αίματα (βλ. ΥΓ 2) . Άλλωστε είναι κάτι τέτοιες στιγμές που οι μικρές αναποδιές (και μεγαλύτερες τώρα με τις απεργίες) καταβάλλουν τον άνθρωπο...

Ως κατά βάση άθεος και επιστήμονας (και μην αρχίσετε να λεπτολογείτε περί αγνωστικισμών, ναι, αυτό που "πιστεύω" ως "αθεΐα" κατηγοριοποιείται μαζί με όλα τα υπόλοιπα) δεν είμαι προληπτικός, όμως όταν η μπάλα δεν μπαίνει στο πλεχτό ό,τι και να κάνεις, ε... αρχίζεις και αναρωτιέσαι για το ποια απο τις δύο τυφλές θεές σε έχει βάλει στο μάτι.

Leap day του δίσεκτου έτους μας, (29 Φεβ) γενέθλια του Rossini ως εσημειώθη, και είμαι απο πολύ νωρίς στο εργαστήριο. Γιατί; Επειδή 9:00 ξεκινούσε η προπώληση εισιτηρίων ΕΛΣ για την όπερα Tosca του Puccini (και όχι του εορτάζοντος όπως νόμιζαν μερικοί...) και 10:00 έπρεπε να είμαι πίσω στο εργαστήριο για νέο setup. Do-able? Ίσως...

Μετά βίας καταφέρνω να είμαι στο Ολυμπια στις 9:45. Μπαίνω και αντικρύζω μια ουρά απο pepperpots!

Pepperpots στη διάλεκτο των Monty Python είναι οι γυναίκες μέσης και προχωρημένης ηλικίας οι οποίες απο τα τριαντα-φεύγα (μην πω και πιο νωρίς) ξεκινούν μια φυλοσύνδετη διαδικασία η οποία εντός πενταετίας τους δίνει τέλειο σχήμα αλατιέρας (εξ'ού και το όνομα) και τις μετατρέπει στο πιο ενοχλητικό πλάσμα του κόσμου (με την πιθανή εξαίρεση ενός Μεγάλου Λευκού καρχαρία που μασουλάει το ακρωτηριασμένο σου πόδι...)

Συνήλθα κάπως απο το σοκ όταν διαπίστωσα πως δεν βρίσκονταν εκεί για να με ανταγωνιστούν στην κορυφή της πυραμίδας αλλά στόχευαν στη βάση. Λόγω τέλους του μήνα είχαν κουπόνια Εργατικής Εστίας. Αναμονή λοιπόν στην ουρά όσο στα ταμεία εκτυλίσσονταν σκηνές μαροκινού σουκ : "Ποιές θέσεις είναι οι καλύτερες; Οι ροζ ή οι κίτρινες;" "Δεν έχει κίτρινες εκεί που κοιτάτε." "Ναι εντάξει, οι ροζ" "Μια στιγμή να πάρω ένα τηλέφωνο να δώ αν θα τους κάνουν" "Και πότε είναι, είπατε;" "40 ευρώ; 25 δεν είχαμε πει;" "Στα 6 εισιτήρια δεν κάνετε έκπτωση;" "Θα μου αρέσει η παράσταση;"

Κι ενώ καταχωρούσα μια υπενθύμιση στο κινητό μου για να αρχίσω να μελετώ σοβαρά τη μεθολογία και την πρακτική εφαρμογή των πιο αποτελεσματικών γεννοκτονιών, ανοίγει το δεύτερο ταμείο. Χαιντελικό Hallelujah!, η ώρα είχε πάει 10:30 και τα δικά μου δείγματα ορού κινδύνευαν να μείνουν έξω απο το 2ο batch της ημέρας.

"Καλημέρα σας! Θα ήθελα δύο εισιτήρια για την πρεμιέρα της Tosca, προεδρικό θεωρείο."

Παχουλή εξυπηρετική νεοαφιχθείσα ταμίας προς ταλαιπωρημένη ταμία: "Ο κύριος θέλει προεδρικό για πρεμιέρα". - "Πάρε τηλέφωνο επάνω την xxxxxx"

"Καλημέρα xxxxxx, η yyyyyyyyy είμαι, κοίτα, έχω εδώ έναν κύριο και θέλει προεδρικό για πρεμιέρα.... Δύο.... δίνουμε;"......"και 30, έτσι; Ωραία."

"Κοιτάξτε, για τις πρεμιέρες τα εισιτήρια του προεδρικού θεωρείου διατίθενται για δημόσιες σχέσεις ( μαζική υπαραχνοειδής ). Μπορείτε να βγάλετε οποιαδήποτε άλλη ημέρα εκτός απο τις 30 Μαρτίου"

Παρά τα εστιακά νευρολογικά που εμφανίζονταν προοδευτικά, ένοιωθα δικαιωμένος που απεχθανόμουν τις πρεμιέρες απο εκείνη την καταστροφική πρεμιέρα του Fellowship of the Ring και την Ακατονόμαστη Νο1 (άκου εκεί Activities: Psaxnw trito gia partouza....)


Ωραία λοιπόν, πάει ο Κορεάτης (or whatever...), για να δούμε τι ψάρια θα πιάσει ο Germán Villar στο Lucevan le stelle... "Δύο εισιτήρια, προεδρικό θεωρείο - μή χάσω - για την Κυριακή 23 Μαρτίου." "Μάλιστα" clickety-click "θέσεις 1 και 2, 23 Μαρτίου ημέρα Κυριακή, η παράσταση ξεκινά 20 : 00, 260 ευρώ σύνολο" - γδούποι απο την παρακείμενη ουρά - "τα εκδίδω;" "Ναι" clickety-click


"Μια στιγμή... γιατί δεν μου τα εκτυπώνει; Να σου πώ έχω δύο προεδρικά, το σύστημα τα δείχνει ως αγορασμένα, οι θέσεις είναι κόκκινες αλλά δεν τα εκτυπώνει. Εσένα σου τα εκτυπώνει κανονικά;"

"Ναι, απο το πρωί."

"Να σου πώ xxxxxx, στείλε τον ............., υπάρχει ένα πρόβλημα στην εκτύπωση".

Μέσα σε ένα τέταρτο 4 ευγενέστατοι υπάλληλοι της ΕΛΣ είχαν μαζευτεί πάνω απο το μηχάνημα, το οποίο είχε αναπτύξει προλεταριακή συνείδηση, και προσπαθούσαν να το πείσουν να εκτυπώσει τα ακριβά εισιτήριά μου, ενώ εκτύπωνε χωρίς πρόβλημα τα φθηνότερα που εκδίδονταν απο το διπλανό εκδοτήριο.

Μετά απο αρκετά τηλεφωνήματα ("τα δείχνει αγορασμένα αλλά δεν τα εκτυπώνει" "όχι δεν πρέπει να τα βγάλουμε ακυρωτικά" "πατάω επανεκτύπωση και δεν κάνει τίποτα" ) και αφού πλέον όλοι οι παρευρισκόμενοι και η ευρύτερη περι του "Ολυμπία" περιοχή έχουν ενημερωθεί με τον σαφέστερο δυνατό τρόπο για την ημερομηνία, τις θέσεις και την αξία των εισιτηρίων που αγοράζω, η θεά της ΙΤ αποφασίζει προσωρινά να μου κάνει το χατήρι γιατί στην όπερα είμαστε και όπως λέει και η άρια, la donna è mobile. Τα εισιτήρια εκδίδονται ακριβώς τη στιγμή που η μουρμούρα της ουράς φτάνει να ακούγεται στην Ακαδημίας.

Η ώρα ήταν 11:45. Πάει το δεύτερο batch. Δεν πειράζει... όταν δε σε θέλει...τί τα έχουμε τα απογεύματα άλλωστε; Ευτυχώς που έχουμε internet στο εργαστήριο.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3 εβδομάδες μετά, στα εκδοτήρια του Μεγάρου Μουσικής, ετοιμάζομαι να αγοράσω εισιτήριο για τη Λειτουργία του Λόρδου Νέλσονα του Haydn με την Καμεράτα και τον Mario Zeffiri υπο τoν Christopher Hogwood (πολύ γνωστό στους παροικούντες τη Ιερουσαλήμ του baroque).

"Πρέπει να ξέρετε ότι δεν θα εμφανιστεί ο Mario Zeffiri."
Όταν δε σε θέλει...(πάλι καλά που θα είναι τουλάχιστον ο Hogwood....)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ίδια ημέρα, σε κεντρικό ταξιδιωτικό πρακτορείο (και δεν μιλάω για τα αεροπλάνα που δεν πάνε ποτέ απευθείας εκεί που θέλεις...) : "Θα χρειαστεί να περιμένετε κανένα πεντάλεπτο για την απόδειξη, έχει κολλήσει το σύστημα." Προφανώς δεν ήταν μόνο πεντάλεπτο...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Βουλκανιζατέρ: "Το λάστιχο έχει σκιστεί, δεν επιδιορθώνεται. Θα αλλάξουμε το ζεύγος."
nah..... ευκαιρία για καινούργια λάστιχα συνολικά. Τί δύο, τί τέσσερα...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ευτυχώς που δε συμβαίνει τίποτα στη θάλασσα. Απο την άλλη, πού ξερεις, όταν δε σε θέλει....
Το μόνο που λείπει είναι κρίση στη Μέση Ανατολή.

ΥΓ1: Αποκάλυψη: Η Τόσκα είναι αλβανίδα και τραγουδάει στην Πειραιώς! (προσοχή, για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων).



Το οποίο βεβαίως βρίσκεται σε απόλυτη αντιστοιχία με το ότι ο Νταλάρας και η Μαρινέλα εμφανίζονται στο Μέγαρο. Σύντομα φαντάζομαι και ο Τερλέγκας.

ΥΓ2: Μια και πιάσαμε τα του πολιτισμού, για ρίξτε μια ματιά στο τί έγινε στα comments ενός παλαιότερου post: Το Λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού

.

Static live @ Rodeo, Thursday 20/3, 22:00

Οι Static, η μπάντα των Γιάννη Μαστρογιάννη και Χάρη Χατζηιωάννου, μια ευχάριστη έκπληξη στο χώρο της live μουσικής, με ιδαίτερα άνετο και "φυσικό" ήχο (κάτι που όπως έχω ξαναγράψει δύσκολα βρίσκεται σε συγκροτήματα που παίζουν κυρίως διασκευές) θα εμφανιστούν αύριο, Πέμπτη 20/3 στο Rodeo, Χέυδεν 34, κοντά στην πλατεία Βικτωριας, τηλ. 2108814702.

Μαζί τους και 2 άλλα συγκροτήματα, όλοι στον ήχο του garage rock και των περι αυτού ρευμάτων. Απο τις 22:00 το βράδυ.

BE THERE!

Το Λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού

Συγχρονος Ελληνικός Πολιτισμός

Ράν-ταϊμ έρρο! (Βασίλης Πάλλης)

Έλα πάμε... μην κωλοκάτσει κανένας

Έλα κι έχω το Service Pack το 2...

Μ'έχει παρει απο κάτω
πού'χεις γκόμενο βαρβάτο
Και εμενανε με φτύνεις
με delete πολλά με σβήνεις

Τονε βρήκες στα ιντερνέτια
και θαρρείς πως έχει "τέτοια"
Πίκρες κάνω copy-paste
γιατι εσύ δεν έχεις taste

Αν μ'αγαπας δεν ξέρω
Αν μ'αγαπάς δεν ξέρω
Βαράει η καρδιά μου τρελλά runtime erro!

Έλα μάνα μου, μάνα μου κι έχει πέσει το δίκτυο
Και πως θα το σηκώσω;

Σαν το DOS αργά σε χάνω

Άπειρα format θα κάνω
Kαι θα βάλω τα "γουίντος"
Μήπως και γυρίσεις, μήπως...

Μην ξεχνάς πως έχεις βέρα
Άσε τώρα τον ξενέρα
Γύρνα πίσω στον Bill Gates
Μην κολλήσεις κανα AIDS !

Αν μ'αγαπας δεν ξέρω
Αν μ'αγαπάς δεν ξέρω
Βαράει η καρδιά μου τρελλά runtime erro!


Αχ γιατί μου τό'κανες αυτό;
Αχ και δεν αντέχω τα format!!
Οχι αλλο format, όχι άλλο !!

....καλά κρασά!!!

(Για να ευθυμήσουμε ολίγον...George ευχαριστω για το video, κορυφαίο! )