"Κόκκινος ουρανός. Πυρά απο βαρύ πυροβολικό. Ανήσυχη σιωπή. Μας πυροβολούν απο πολλά σπίτια. Ξένοι εργάτες, δίχως αμφιβολία..."
(απο το ημερολόγιο ενός αξιωματικού της Μεραρχίας Τεθωρακισμένων "Müncheberg" )
Στις 2 του Μαΐου, πριν απο 65 χρόνια, ο διοικητής των δυνάμεων που υπερασπίζονταν το Βερολίνο Αντιστράτηγος (ΠΒ) (General der Artillerie) Helmuth Weidling (Φύλλα Δρυός και Σπαθιά στο Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος του Σιδηρού Σταυρού - Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub und Schwertern) έκανε το αυτονόητο για οποιονδήποτε σώφρονα άνθρωπο, πριν ακόμα πάψουν να αχνίζουν τα απανθρακωμένα πτώματα του Χίτλερ και του Γκέμπελς.
Weidling. (πριν την απονομή των Φύλλων Δρυός και των Σπαθιών)
Διέταξε τη γενική και άνευ όρων παύση κάθε αντίστασης κατά των Σοβιετικών, μετά απο συνάντηση που είχε με τον στρατηγό Βασίλι Τσούικοφ (τον υπερασπιστή του Στάλινγκραντ, ήδη δύο φορές παρασημοφορημένο Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης).
Η διαταγή είχε ως εξής:
"Berlin, den 2. Mai 1945.
Am 30. April 1945 hat der Führer Selbstmord begangen und damit alle, die ihm Treue geschworen hatten, im Stich gelassen.
Getreu dem Befehl des Führers wart ihr, deutsche Soldaten, bereit, den Kampf um Berlin fortzusetzen, obwohl eure Munition zur Neige ging und die Gesamtlage den weiteren Widerstand sinnlos machte.
Ich ordne die sofortige Einstellung jeglichen Widerstandes an. Jede Stunde, die ihr weiterkämpft, verlängert die entsetzlichen Leiden der Zivilbevölkerung Berlins und unserer Verwundeten.
Im Einvernehmen mit dem Oberkommando der sowjetischen Truppen fordere ich euch auf, sofort den Kampf einzustellen.
Weidling, General der Artillerie. Ehemaliger Befehlshaber des Verteidigungsbereiches von Berlin"
("Βερολίνο, 2 Μαΐου 1945.
Στις 30 Απριλίου 1945 ο Φύρερ αυτοκτόνησε, εγκαταλείποντας έτσι όλους όσους του είχαν ορκιστεί Πίστη.
Πιστοί στη Διαταγή του Φύρερ, υπήρξατε, Γερμανοί στρατιώτες, έτοιμοι να συνεχίσετε τη Μάχη για το Βερολίνο, παρά το ότι τα πυρομαχικά σας εξαντλούνταν και η γενικότερη κατάσταση καθιστούσε την περαιτέρω αντίσταση δίχως νόημα.
Διατάζω την άμεση πάυση κάθε αντίστασης. Κάθε ώρα που συνεχίζετε να μάχεστε παρατείνει το ανείπωτο μαρτύριο του άμαχου πληθυσμού του Βερολίνου και των τραυματιών μας.
Σε συνεννόηση με την Ανώτατη Διοίκηση των Σοβιετικών Στρατευμάτων, σας καλώ να παύσετε να μάχεστε.
Βάιντλινγκ. Αντιστράτηγος Πυροβολικού, πρώην Διοικητής Περιοχής Άμυνας Βερολίνου.")
Ο Βάιντλινγκ την ημέρα της παράδοσης.
Η ναζιστική φάρσα που οδήγησε τη Γερμανία στον αφανισμό είχε τελειώσει.
Ο στρατηγός Βάιντλινγκ καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκισης επειδή δεν παρέδωσε το Βερολίνο νωρίτερα (παρά το ότι ζούσαν τόσο ο Χίτλερ όσο κι ο Γκέμπελς που δεν δέχονταν συζήτηση για παράδοση).
Πέθανε σε σοβιετική αιχμαλωσία το 1955, απο καρδιακή ανεπάρκεια.
Δεν ξέρω πώς, αλλά είχα συνδέσει τη θεία Παναγιώτα με τη θεία Μαριέτα του Τρελαντώνη της Δέλτα.
Ίσως λόγω του όγκου, ίσως λόγω της Αλεξάνδρας.
Ίσως να είχα ταυτίσει το αρχοντικό στην Κυπαρισσία με το αρχοντικό στην Καστέλα. Το αρχοντικό με τις δαντέλες στην Κυπαρισσία.
Βράχος στη μία, βράχος και στην άλλη.
Αναμνήσεις απο Κυπαρισσία...
Ταύτιζα και τον χαρακτήρα της. Κάτι το πομπώδες, νευρικό, δυσθυμικό και αυταρχικό, όχι πολύ, απλά μια νότα, ένα κλειδί. Ένα βαρύ σολ ελάσσονα ας πούμε, που δεν πάει πουθενά,ξεκινά "κάπως" και μόνο βαραίνει.
1986. Γούνες, δαντέλα και χοντρές θείες στα δεξιά μου.
Το τηλέφωνο - απο την άλλη - δεν χτυπάει ποτέ σε σολ ελάσσονα. ( Το σταθερό τουλάχιστον. Γιατί το κινητό αν είσαι ανώμαλος μπορείς να το βάλεις να χτυπάει με το Αντάτζιο του Αλμπινόνι)
Ακόμα και σε ρε μείζονα να χτυπούσε, χαράματα Δευτέρας δεν είναι ποτέ για καλό.
Χάσαμε μας είπαν (σε ρετσιτατίβο σέκκο απ' ό,τι κατάλαβα κρυφακούγοντας την υπόλοιπη συνομιλία) σήμερα τα χαράματα το βαρύ σολ ελάσσονα της οικογένειας.
Κάθε χρόνο, όταν ο καιρός είναι καλός, φαίνεται πως χάνουμε κι απο μια νότα.
Παναγιώτα Ιωαννίδου - Παπουτσή ???? - 2010
(δεν ήθελε να μιλάει για την ηλικία της - φαντάζομαι θα τη μάθουμε σήμερα στην κηδεία...)
requiescat in pace
Θεία, θα μας λείψουν τα ηλιοβασιλέματα στην Κυπαρισσία μαζί σου. Έστω και σε αντάτζιο.
Στο μονοπάτι για το Σαντιάγκο, κάπου ανάμεσα στη Σάρρια και το Πορτομαρίν, πριν φορέσω γύρω απο το λαιμό μου το καταραμένο κοχύλι που ο πλανόδιος Γαλέγος έβαλε ύπουλα στο δρόμο μου, συνάντησα τον αγρότη Αρέπο.
SATOR AREPO TENET OPERA ROTAS
Όποιος συναντάει τον Αρέπο, απο τα χρόνια ακόμα της Πομπήιας, πρέπει να σταματήσει και να ρωτήσει: Τί κάνει ο αγρότης Αρέπο; Ο αγρότης Αρέπο κάνει ό,τι κάνει ο οποιοσδήποτε αγρότης.
Ο αγρότης Αρέπο δουλεύει το άροτρο
SATOR AREPO TENET OPERA ROTAS
Έκανες το λάθος και ξεστόμισες την Αλήθεια; Δημιούργησες έναν μοναδικό Ουροβόρο, ένα κυκλικό τετράγωνο που λέει τα πάντα και τίποτα σε ατελείωτα παλίνδρομα προς όλες τις κατευθύνσεις.
Come sei stato ricevuto?" "Passando per la perpendicolare al Pendolo." "Chi ti ha ricevuto?" "Un Mistico Legato." "Lo riconosceresti?" "No, perché era mascherato. Io conosco solo il Cavaliere di grado superiore al mio e questi il Naometra di grado superiore al suo e ciascuno conosce uno soltanto. E così voglio." "Quid facit Sator Arepo?" "Tenet Opera Rotas." "Quid facit Satan Adama?" "Tabat Amata Natas. Mandabas Data Amata, Nata Sata."
Umberto Eco, Il Pendolo di Foucault, Bompiani ed. 1988
( "Πώς σε υποδέχτηκαν;" "Περνώντας δια της καθέτου στο Εκκρεμές." "Ποιός σε υποδέχτηκε;" "Ένας Μυστικός Απεσταλμένος." "Θα τον αναγνώριζες;""'Οχι, γιατί ήταν μεταμφιεσμένος. Εγώ γνωρίζω μόνο τον Ιππότη με βαθμό αμέσως μεγαλύτερο απο το δικό μου και εκέινος του Ναομέτρη του ανώτερού του βαθμού και ο καθένας γνωρίζει μόνο έναν. Και αυτό επιθυμώ.")
Τον Αύγουστο στην Αγία Πετρούπολη ο Ρασκόλνικοφ σε είχε προειδοποιήσει... "Ο δρόμος σου είναι μόνο μπροστά. Μπροστά σου ο Άγιος, μπροστά σου ο δρόμος. Δεξιά σου τα βουνά της Καντάμπρια, αριστερά σου οι Ναΐτες της Κοΐμπρα και πίσω σου... πίσω σου ο Άγγελος του Θανάτου"
Άτιμε Ρασκόλνικοφ. Όταν μιλούσες για τον Άγγελο του Θανάτου το μάτι σου έλαμψε για μια στιγμή. Το ήξερες απο τότε ότι τα βήματα και την ψυχή μου θα τα βαραίνει η σκέψη της Λορέντσα Πελλεγκρίνι;
Όμως προχωρούσα. Καμία Λορέντσα ποτέ δεν κατάφερε να σταματήσει κάποιον απο το να τρέξει μακριά απο την τέφρα του Βεζούβιου. Ήταν το τετράγωνο του Αρέπο που συνεπήρε τους ανθρώπους και τους κράτησε κάτω απο το ηφαίστειο. Κι εγώ κατάφερα και το απέφυγα.
Ποιό σκοτεινό μυαλό όμως οδήγησε εκείνο τον άθλιο Γαλέγο να εμφανιστεί στο δρόμο μας με τα καταραμένα κοχύλια; Ο Κέλλεϋ; Ο Ντί ; Ποιά μαύρη ψυχή στοιχειώνει το δρόμο του Αποστόλου;
Φτάνοντας στο Πορτομαρίν με το καταραμένο κοχύλι στο λαιμό...
Έσπασα το κοχύλι στο Πάλας ντε Ρέι. Ήταν πολύ αργά. Η αποτυχία μας είχε σφραγιστεί. Το μετέφερα στο Σαντιάγκο και το πέταξα στη Σάντα Λουθία.
Το σπασμένο κοχύλι μπροστά στον Καθεδρικό του Αποστόλου...
Η κατάρα όμως συνεχίζεται. Πόσο θα κρατήσει η κατάρα ξεδοντιάρη αλχημιστή;
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door! Quoth the raven, `Nevermore.'
Κύριε και Διδάσκαλε ημών Ιησού Χριστέ! Αγόμενος και χλευαζόμενος συγχώρεσες τους βασανιστές Σου, 'οτι οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσιν... Δεν ήξερε τί έκανε ο κλέφτης, το ιβηρικό σκυλί που με άφησε χωρίς χρήματα και έγγραφα στην παγωμένη και ανεμοδαρμένη Γαλικία;
Κύριε! Εσύ που απο σταυρού έδωσες άφεση αμαρτιών σε ληστή ! Θα επιτρέψεις η Ισπανική Εκκλησία να συγχωρέσει με indulgentia plenaria τον σκύλας γιό που με άφησε αβοήθητο να σβήσω στις ατλαντικές καταιγίδες;
Κύριε! Εσύ που κομίζεις ρομφαία, με ποιά τιμωρία θα συντρίψεις τον άπιστο που τρέφεται απο τις σάρκες των ανυποψίαστων προσκυνητών;
Αδερφοί της Ισπανικής Εκκλησίας! Απο πότε μια γονυκλισία και μια ανειλικρινής εξομολόγηση στο Ιακωβαίο έτος εξασφαλίζουν το κλειδί του Παραδείσου για τους ληστές;
Αδέρφια του Τάγματος της Ιερής Καρδιάς! Λύκοι κυκλοφορούν στο δρόμο του Απόστολου Ιακώβου, λύκοι με προβιά αμνού! Δείξτε την ιερή οργή σας!
"Far down the corridor an image-voice screamed: 'They denied us the Hajj!' ... Scenes of brutal ferocity opened to her like the petals of a terrible flower... another voice screamed: 'Never to forgive! Never to forget!' " (Frank Herbert, Dune)
Κύριε! Μου αρνήθηκαν το προσκύνημα! Μή μου γυρνάς την πλάτη! Αρνήθηκαν το προσκύνημα σε έναν φτωχό περιπατητή ! Με ματωμένα χέρια σύρθηκα στον ταπεινωτικό δρόμο της επιστροφής! Χάθηκαν στα σύννεφα οι αστραπές και οι κεραυνοί;
Johann Sebastian Bach, Matthäuspassion (BWV 244), 1727
Sind Blitze, sind Donner in Wolken verschwunden ?
(Χάθηκαν στα σύννεφα οι αστραπές και οι κεραυνοί; )
Eröffne den feurigen Abgrund, o Hölle !
(Άνοιξε την φλεγόμενη Άβυσσο, ω Κόλαση! )
Zertrümmre! (Σύντριψε!)
Verderbe! (Ισοπέδωσε!)
Verschlinge! (Καταβρόχθισε!)
Zerschelle! (Κομμάτιασε!)
mit plötzlicher Wut (mit plötzlicher Wut!) (με ξαφνική Μανία!)
den falschen Verräter, das mördrische Blut! (τον ψεύτη προδότη, τη δολοφονική σπορά!)
ΥΓ: Φωτο: Λιτανείες για την αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας, Πάσχα 2010 στη León, όπου ξεκινήσαμε το Camino de Santiago... .
Τον Γενάρη έκανα το λάθος να σηκώσω το τηλέφωνο, μόνο και μόνο για να κοιτάξω
( ηδονοβλεψία - να κάτι που γνωρίζω πολύ καλά)
στην πιο βαθειά άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής.
"Ό,τι και να έγινε τότε, πρέπει να ξέρεις ότι σε αγαπούσα. Σε αγάπησα πραγματικά."
Elentári
Με αγάπησε.
Με αγαπούσε στα παρκάκια του Ψυχικού. Μέσα απο το σπίτι της.
Με φιλούσε παθιασμένα πάνω στην Πον Νεφ. Προφασιζόμενη ασθένεια στη Ρώμη.
Κάναμε έρωτα στη Βυρηττό. Οι συνομιλίες μας στο κινητό είχαν όλη την τρυφερότητα της Σάμπρα και της Σατίλα.
Όντως λοιπόν. Δεν μπορούσε παρά να πεί, με απόλυτη ειλικρίνεια, ότι με αγάπησε.
Η ψυχιατρική αλιεύει σε θολά ύδατα και ιδιαίτερα επικίνδυνα για τη ναυσιπλοΐα.
Δίνεις σε έναν άνθρωπο ένα φάρμακο για την καρδιά και τον κάνεις καλά. Δίνεις ένα φάρμακο για το μυαλό και τον κάνεις άλλον άνθρωπο.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται απο δεκάδες δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα, δέκα δισεκατομμύρια απο τα οποία απαρτίζουν τις περιοχές που είναι υπεύθυνες για τις "ανώτερες" νοητικές διεργασίες. Μεταξύ τους δημιουργούνται δέκα εις την δεκάτην πέμπτην διασυνδέσεις ( συνάψεις).
Ναι - δέκα εις τη δεκάτη πέμπτη - χίλια τρισεκατομμύρια - ένα τετράκις εκατομμύριο ( δώστε τίποτα ψιλά αν περισσεύουν για το Δημόσιο Χρέος, αν έχετε την ευχαρίστηση, να σχωρεθούν τα πεθαμένα σας ).
Το νευρικό κύτταρο είναι μανιχαϊστικό. Ή διεγείρεται και παράγει έναν ηλεκτρικό παλμό, ή δεν διεγείρεται.
(οπότε και η απογοητευμένη παρτενέρ του προσπαθεί να το παρηγορήσει γιατί είναι κάτι φυσιολογικό και συμβαίνει συχνά)
Αυτό το απλό δυαδικό φαινόμενο - όλο ή ουδέν, 0 ή 1, διέγερση ή σιγή - στην κλίμακα μεγεθών της τάξεως των πολλών μηδενικών του ανθρώπινου εγκεφάλου μεταμορφώνεται σε λόγο, σκέψη, συναίσθημα, στην Ενάτη του Μπετόβεν και την Ενδεκάτη του Ενάτου.
Πώς; Πώς το απλό 0 ή 1 παράγει την ανθρώπινη φύση δεν θα το μάθουμε μάλλον ποτέ.
Όμως στο απλό επίπεδο της διέγερσης ή μη του κυττάρου παίζουν πολλοί βιοχημικοί μηχανισμοί, τροποποιήσεις των οποίων αλλάζουν ριζικά τον αριθμό των κυττάρων που διεγείρονται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή άρα ( όντως; ) αλλάζουν ριζικά την ανταπόκρισή μας:
Όταν κάποιος μπεί σφήνα στην Κηφισίας του ρίχνεις ένα φάσκελο και συνεχίζεις. Αν έχεις την κατάλληλη μετάλλαξη στο κατάλληλο γονίδιο όμως τον ακολουθείς, τον κλείνεις, κατεβαίνεις απο το αυτοκίνητο και τον καρφώνεις με το κατσαβίδι.
Άλλες μεταλλάξεις ( μας λένε ) μας κάνουν πιο επιρρεπείς στις ψυχώσεις, την κατάθλιψη και την πολυφαγία. Την επιθετικότητα. Την παραβατικότητα. Τη νυμφομανία.
(να μια χρήσιμη μετάλλαξη)
Το 0 και το 1 δεν βρίσκονται μόνο στα bit της πληροφορικής αλλά στη βάση της ανθρώπινης νόησης.
Ίσως γι' αυτό η πρώτη προσέγγιση σε ό,τι κάνουμε είναι να μαδάμε τη μαργαρίτα (τη μαργαρώ)
Μ' αγαπάει - δε μ' αγαπάει; Ρέστα ή πάσο; Καλός ή κακός; Να μείνω ή να φύγω; Εχθρός ή φίλος;
Πώς όμως να κρίνουμε κάποιον αν πιστέψουμε ότι στη βάση των επιλογών του δεν βρίσκεται η κακή επιλογή σε ένα ηθικό δίλημμα αλλά αντικειμενικοί παράγοντες πέρα απο την ηθική του;
Πώς να καταδικάσουμε κάποιον που τον θεωρούμε έρμαιο των υπερδραστήριων ενζύμων του, της σεροτονίνης που, αρρύθμιστη, πλημμυρίζει τις συνάψεις του και των ελαττωματικών του διαύλων που αφήνουν τα ιόντα να στήνουν γλέντι πάνω στις μεμβράνες των νευρώνων του;
Αν δεν μπορεί να αγαπήσει πραγματικά, πώς να μπορέσει να μείνει πιστή; Αν δεν μπορεί να ελέγξει την επιθετικότητά του, πώς να μήν σκοτώσει;
Αυτό σημαίνει όμως ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να διορθωθούν; Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να συγχωρούμε;
Μεγάλωσε σε μια διαλυμένη οικογένεια. Αν μεγάλωνε με αγάπη, παρά τους ελαττωματικούς της διαύλους, μήπως θα μπορούσε κι αυτή να αγαπήσει;
Αδιάφορο. Η υπεροχή του ηθικού μανιχαϊσμού έναντι του νευροβιολογικού δυϊσμού έγκειται στο ότι μας επιτρέπει να θέτουμε τα όρια και τους φραγμούς μας ως άτομα και ως κοινωνίες.
Όταν οι Ερυθροί Χμέρ βγήκαν απο τις ζούγκλες της Καμπότζης και ανέτρεψαν τη σάπια δικτατορία του Λον Νολ, αδιαφόρησαν για το αν όλοι οι κάτοικοι των πόλεων είχαν στηρίξει το καθεστώς. Αδιαφόρησαν γι' αυτούς που υπέφεραν απο το καθεστώς, αδιαφόρησαν για τους τραυματίες στα νοσοκομεία, τις εγγύους ή τα παιδιά.
Οι κάτοικοι των πόλεων δεν ήταν αντάρτες της ζούγκλας και φτωχοί χωρικοί. Και αυτό αρκούσε για να καταδικαστουν.
Μπορεί όμως κάποιος να είναι τόσο σωστός ώστε να καταδικάζει τους άλλους τόσο αβίαστα;
Μήπως δεν ήταν μεγαλύτερη τρέλα, αργότερα, τότε που πραγματικά αγάπησα μια Αλεπού;
Ο στρατηγός Κουρογκάνε κατηγορεί έμμεσα για προδοσία την Κάεντε, την ερωμένη του ντάιμγιο Τζίρο Ιτσιμόντζι, διηγούμενος την ιστορία της δαιμονικής Αλεπούς που παίρνει τη μορφή γυναίκας.
Dime todo lo que pasó No me di cuenta ni quién me pegó Todo da vueltas como un carrusel, Locura recorre todita mi piel.
(Πες μου όλα όσα έγιναν Δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε ποιος με χτύπησε Τα πάντα γυρίζουν σαν καρουζέλ Η τρέλα διατρέχει όλο μου το δέρμα)
Wake me up before I change again Remind me the story that I won't get insane Tell me why it´s always the same
Explain me the reason why I´m so much in pain
Before I change again...
Perdiendo...
voy perdiendo....
El suelo! (Χάνω...
όλο και χάνω...
το έδαφος!)
Becoming insane!!!
ΥΓ: Ανικητότατε Αυτοκράτορα, Καίσαρ Εκλεγμένε των Ρωμαίων Άγιε, ως πιστός υπηρέτης Της Υμών Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητας αναχωρώ για να περιοδεύσω στις κληρονομικές δυτικές ιβηρικές γαίες της Μητρός Σας Ιωάννας Ι, της καλουμένης και Τρελής, Λεόν και Γαλικία, αναζητώντας μέσω του προσκυνήματος του Αποστόλου Ιακώβου απαντήσεις στα ερωτήματα που αναστατώνουν την αμαρτωλή ψυχή μου.
Γνωρίζω πως η Αυλή στη Βιέννη αναμένει την άφιξή μου και προσεύχεται μαζί με τον Αρχιεπίσκοπό μας για την ασφάλεια του σώματος και την σωτηρία της ψυχής μου και είμαι αιώνια ευγνώμων,
ο ταπεινός Σας τοποτηρητής Γεώργιος.
Χουάνα Ι η Τρελή (La Loca)
(Λεπτομέρεια απο το Τρίπτυχο της Ημέρας της Κρίσεως του Zierikzee, απο τον Διδάσκαλο του Affligem, ca. 1500)
Theodor Severin Kittelsen, Musstad (Η πόλη των ποντικιών) 1894
I've looked into the heart of darkness Where the blood-red journey ends When you've faced the heart of darkness Even your soul begins to bend
For a week I have been waiting Still I am only in Saigon The walls move in a little closer I feel the jungle call me on
Every minute I get weaker While in the jungle THEY grow strong What I wanted was a mission And for my sins they gave me one...
(Iron Maiden, The Edge of Darkness [Bayley, Gers, Harris], The X-Factor LP)
Η ζέστη είναι αποπνικτική κάτω απο τις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων. Η υγρασία κάνει τα ρούχα να κολλάνε επάνω μου. Το βουητό των κουνουπιών με τρελαίνει.
Περιμένω όμως καρτερικά, γιατί έχω έναν ευγενή σκοπό.
Τον διακρίνω μέσα απο τα χορτάρια, κοιτάζω μέσα στα μαύρα του μάτια που είναι σαν μικροσκοπικές χάντρες απο το πιο βαθύ σκοτάδι και τραβάω τη σκανδάλη. Οι τελευταίοι του σπασμοί είναι γεμάτοι αγωνία.
Πλησιάζω. Όχι για να δώσω τη χαριστική βολή. Δεν του αξίζει κάτι τέτοιο. Πλησιάζω για να δώ το θάνατο στα μάτια του. Πλησιάζω για μπορέσει να δεί ποιός έστειλε τη μάυρη του ψυχή στην κόλαση. Για να μπορέσει να ουρλιάξει το όνομά μου και να το πεί και σε όλους τους άλλους του είδους του που πέθαναν πιο απόμερα και δεν πρόλαβαν να μάθουν ποτέ ποιός τους έστειλε στις φωτιές της Αβύσσου.
Eröffne den feurigen Abgrund, o Hölle Zertrümmre, verderbe, verschlinge, zerschelle Mit plötzlicher Wut Den falschen Verräter, das mördrische Blut!
[Άνοιξε τη φλεγόμενη Άβυσσο, ω Κόλαση Κατάστρεψε, ισοπέδωσε, καταβρόχθισε, κατακερμάτισε με ξαφνική Οργή τον ψεύτη Προδότη, τη δολοφονική σπορά!]
Johann Sebastian Bach - Matthäuspassion. BWV 244 Στίχοι: Picander (Christian Friedrich Henrici)
Αίμα τρέχει απο το στόμα του και μιαίνει το βαρύ απο την υγρασία χώμα, ο ροδαλός αφρός που αναβλύζει απο τα ρουθούνια του μένει ακίνητος.
"Saigon Execution" photo: Edward Adams, 1968
Κάνω μια μικρή χαρακιά στο κοντάκι του όπλου μου και αλλάζω θέση στο καρτέρι.
Είμαι μόλις δεκατριών, αλλά έχω αφήσει πολύ πίσω μου οποιοδήποτε αίσθημα οίκτου ή ελέους. Ξέρω πολύ καλά ότι παραμονεύουν μέσα στα βρωμερά τους λαγούμια, κινούνται μέσα στα χορτάρια και τις φυλλωσιές και δεν θα σταματήσω αν δεν τους εξοντώσω.
.......................
"Μια ημέρα, ενώ περπατούσε στους κήπους της, η όμορφη Πριγκήπισσα του μεγάλου Ασαφ-Χαν του Παντζάμπ είδε έναν αρουραίο να παραπατά σαν μεθυσμένος.
"Πετάξτε τον στη γάτα" διέταξε τους υπηρέτες της. Ένας υπηρέτης σήκωσε τον αρουραίο που παρέπαιε και τον πέταξε στη γάτα. Η γάτα όρμηξε στον αρουραίο, όμως αμέσως τον παράτησε και το έβαλε στα πόδια. Μερικές μέρες μετά η γάτα βρέθηκε νεκρή έξω απο το υπνοδωμάτιο της Πριγκήπισσας.Την επόμενη ημέρα πέθανε ο υπηρέτης που είχε πιάσει τον αρουραίο.
Μέσα σε λίγες μέρες είχαν πεθάνει όλοι στο νοικοκυριό της Πριγκήπισσας, μέχρι που έμεινε η Πριγκήπισσα μόνη."
(Θρύλος του Παντζάμπ)
H Yersinia pestis, μικρόβιο που επιζωοτεί στα άγρια τρωκτικά, μπορεί να περάσει μέσω των ψύλλων στους αρουραίους που ζουν κοντά στον πολιτισμό, αν μια οικολογική καταστροφή φέρει σε επαφή τους δύο πληθυσμούς.
Οι αρουραίοι πεθαίνουν. Κατά χιλιάδες. Και μετά οι ψύλλοι εγκαταλείπουν τα ψυχρά τους πτώματα και γεμίζουν τα σπίτια, σε πόλεις και χωριά. H Yersinia pestis, απο τις άγριες μαρμότες της σιβηρικής στέππας φτάνει στον άνθρωπο. Η Yersinia pestis προκαλεί τη βουβωνική πανώλη.
" Ἡ πανώλη (λοιμός, σκορδοῦλα, θανατικόν) εἶναι μια πυρετώδης, ἐξανθηματική, κολλητική , ὀξυτάτη, κακοηθεστάτη, χαρακτῆρος φλεγμονοαδυναμικοσηπτικοῦ ἀρρωστία, ἧτις γεννᾶται ἀπὸ κύριον μίασμα και προσβάλλει μόνον τον ἀνθρώπινον ὀργανισμὸν"
Πετράκης Κ. Ηπίτης, Λοιμολογία ή περί της πανώλης, προφυλάξεως και εξολοθρεύσεως αυτής. Wien, 1816
Απο τον καιρό του Ιουστινιανού εώς τις ημέρες μας στην Ινδία, το Κακό σκορπά το θάνατο.
Totentanz scene, Ingmar Bergman, Det sjunde inseglet, 1957
"...γέγονε θανατικόν μέγα και εξαἷσιον..." ("Πατριαρχική Κωνσταντινουπόλεως Ιστορία": Historia Politica et Patriarchica Constantinopoleos, Editio Emendatior et Copiosior , Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae, ed. Immanuel Bekker , Bonn, 1849)
...
"Ψόφιοι αρουραίοι στην ανατολή,ψόφιοι αρουραίοι στη δύση!
Οι άνθρωποι γκρεμίζονται σαν... τείχη....
Κανείς δεν τολμά να μοιρολογήσει πάνω απο τους νεκρούς...
Ο ερχομός του διαβολεμένου λοιμούΚάνει τη λάμπα άξαφνα να σιγοσβήνειΚαι μετά σβήνει εντελώςΑφήνοντας ανθρώπους, πνεύματα και πτώματα μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο"
(Σι Ταο-ναν, Κινέζος ποιητής 13ος αιώνας)
................................
Έχω ορκιστεί ότι θα απαλλάξω τον κόσμο απο το Κακό.
In Hameln fochten Mäus und Ratzen Bei hellem Tage mit den Katzen, Es war viel Noth, der Rath bedacht, Wie andre Kunst zuweg gebracht. Da fand sich ein der Wundermann, Mit bunten Kleidern angethan, Pfif Ratz und Mäus zusamm ohn Zahl, Ersäuft sie in der Weser all. [Στο Hamelin ποντίκια κι αρουραίοι πολεμούσαν με τις γάτες μέρα μεσημέρι Ήταν μεγάλο το κακό, το Συμβούλιο έκρινε, ενώσω ένα άλλο Τέχνασμα ήταν καθ'οδόν.
Βρέθηκε ένας θαυματοποιός Ντυμένος με παρδαλά ρούχα Μάζεψε με τον αυλό του αναρίθμητους αρουραίους και ποντίκια και τα έπνιξε όλα στον Weser]
(Achim Freiherr von Arnim και Clemens Brentano, Der Rattenfänger von Hameln. Απο το Des Knaben Wunderhorn. Alte deutsche Lieder. Heidelberg, 1806)
Αγναντεύω τους ευλογημένους Κρητικούς λόφους, κατάφυτους με ελαιόδεντρα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Είναι σούρουπο και το τοπίο φωτίζεται απο έναν ήλιο που δεν βρίσκεται πια πάνω απο τον ορίζοντα - βλέπω τις τελευταίες του ακτίδες που ξεκίνησαν το ταξίδι τους 8 λεπτά πριν φτάσουν στη Γή.
Πλησιάζει η ώρα του Κακού.
Την παρουσία του μου την αναγγέλει ο μεταλικός ήχος της φάκας. Παγιδευμένο μέσα στο κλουβί βλέπω το Κακό.
Τα επιχειρήματα διάφορα. Να το περιλούσουμε με βενζίνη και να το κάψουμε. Ενδιαφέρον αλλά ελάχιστα διδακτικό. Να το στραγγαλίσουμε με ένα ξύλο περασμένο μέσα απο τα σίδερα της φάκας. Υπερβολικά φιλεύσπλαχνο. Το μεγαλύτερο όνειδος, απο τη μητέρα μου, η οποία ντροπιάζει την ανελέητη Κρητική παράδοση : Να το αφήσουμε ελεύθερο...
Αηδιασμένος απο την αφέλειά τους, γεμίζω έναν κουβά νερό. Με ένα ξύλο κρατώ τη φάκα βυθισμένη.
Άριστος κολυμβητής, για περισσότερο απο ένα λεπτό παλεύει να βρεί ένα άνοιγμα στα σίδερα της φάκας. Μετά ησυχάζει, με κοιτάζει στα μάτια. Ζυγίζει την τελευταία του ευκαιρία: να προσποιηθεί ότι έιναι νεκρός. Δεν του τη δίνω. Πάιζω μαζί του. Απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο της αγωνίας του. Τη χρονομετρώ.
Αργεί να τελειώσει. Τέτοιοι αντίπαλοι με γεμίζουν δέος. Πνιγμένος, παίρνει τη δικαιωματική του θέση στα σκουπίδια.
Dr. Josef Mengele, SS-Arzt στο KZ Auschwitz, με στολή Hauptsturmführer. (1943)
....
Πρέπει να είναι κανείς πολύ σχολαστικός. Δεν πρόκειται για έντομα χωρίς μυαλό. Στα μάτια τους λαμπυρίζει η νοημοσύνη της Αβύσσου, έτοιμη να καταπιεί οτιδήποτε είναι υγιές και όμορφο. Να ξέρετε ότι το Δηλητήριο δεν πρέπει να ακουμπάει σε ανθρώπινο δέρμα, μυρίζουν τον άνθρωπο. Και απεχθάνονται το λάτεξ. Χρειάζονται πλαστικά γάντια όταν χειρίζεται κανείς το Δηλητήριο.
Αδιάψευστος μάρτυρας της αποτελεσματικότητάς μου, τα κουφάρια που αφήνω πίσω μου όταν φεύγω απο την επαρχία. Γιατί στην πόλη δεν με πλησιάζουν. Και δεν τους πλησιάζω κι εγώ. Στο χθόνιο βασίλειό τους, τα ατελείωτα χιλιόμετρα υπονόμων, δύναμη θα είχε μόνο ο Αυλός του Αυλητή.
Im Jahr 1284 na Christi gebort tho Hameln worden uthgevort hundert und dreißig Kinder dasülvest geborn dorch einen Piper under den Köppen verlorn.
[Το έτος 1284 απο τότε που γεννήθηκε ο Χριστός απο το Hameln απήχθησαν εκατό και τριάντα παιδιά που γεννήθηκαν εκεί απο έναν Αυλητή στο Poppenberg εξαφανίστηκαν]
Jacob und Wilhelm Grimm, no. 244: "Die Kinder zu Hameln," Deutsche Sagen (Berlin: In der Nicolaischen Buchhandlung, 1816)
ΥΓ : Το Des Knaben Wunderhorn (Το Μαγικό Κέρας της Νιότης) είναι μια απο τις πιο σημαντικές συλλογές ποιημάτων και τραγουδιών του γερμανικού φολκλόρ, απο τον Achim von Arnim και τον Clemens Brentano. (Οι οποίοι έγιναν συγγενείς, όταν η αδερφή του Brentano, η Elisabeth, παντρεύτηκε τον Achim von Arnim και αργότερα έγινε πιό διάσημη κι απο τους δύο ως Bettina von Arnim για την οποία είχα μιλήσει ακροθιγώς εδώ ) Ευχαριστώ την καλή μου φίλη Βίκυ ("το Amandel") για τη βοήθειά της σε κάποιο σημείο στη μετάφραση του αποσπάσματος του Μαγεμένου Αυλητή που χρησιμοποιώ :)
ΥΓ2 : Ευχαριστίες και στο νορβηγομαθή Ασμοδαίο εξ Ελατειας για τη διόρθωση στον τίτλο του έργου του Kittelsen με την παλαιότερη χρήση της λέξης stad (πόλη)
Λίβια, τα μεγάλα σου μάτια ήταν που με κεραυνοβόλησαν εκείνο το απόγευμα στο κοιμητήριο του Verano. Περπατούσαμε - το είχα διαλέξει εγώ εκείνο το μοναδικό μέρος για να σε ζητήσω σε γάμο - θυμάσαι; Ναί, το ξέρω, θυμάσαι. Τα μεγάλα και καθαρά και μαγεμένα σου μάτια δεν ήξεραν, δεν ξέρουν και δεν θα μάθουν - δεν έχουν ιδέα. Δεν έχουν ιδέα για τα εγκλήματα που πρέπει να διαπράξει η εξουσία για να εξασφαλίσει την ευημερία και την ανάπτυξη της Χώρας. Για πάρα πολλά χρόνια η εξουσία ήμουν εγώ. Η τερατώδης, ανομολόγητη αντίφαση: να διαιωνίζεις το κακό για να εξασφαλίζεις το καλό.Η τερατώδης αντίφαση που με κάνει κάνει άνθρωπο κυνικό και ακατανόητο ακόμα και για σένα: Tα μεγάλα και καθαρά και μαγεμένα μάτια σου δεν γνωρίζουν την ευθύνη. Την άμεση ή έμμεση ευθύνη για όλες τις σφαγές που συνέβησαν στην Ιταλία απο το 1969 εώς το 1984 και που κόστισαν, για την ακρίβεια 236 νεκρούς και 817 τραυματίες. Σε όλους τους συγγενείς των θυμάτων λέω: Ναί, ομολογώ. Ομολογώ: ήταν και δική μου υπαιτιότητα, δική μου υπαιτιότητα, δική μου τεράστια υπαιτιότητα. Αυτό λέω, ακόμα κι αν δεν εξυπηρετεί τίποτα. Την εκστρατεία βίας για την αποσταθεροποίηση της Χώρας, την πρόκληση τρόμου για την απομόνωση των ακραίων πολιτικών κομμάτων και την ενίσχυση των κομμάτων του Κέντρου όπως οι Χριστιανοδημοκράτες την ονόμασαν "Στρατηγική της Έντασης" - θα ήταν πιο σωστό να την έλεγαν "Στρατηγική της Επιβίωσης". O Roberto, o Michele, o Giorgio, o Carlo Alberto, o Giovanni, o Mino, ο αγαπητός Aldo, απο χαρακτήρα ή απο ανάγκη - όλοι τους όμως - ανυποχώρητοι εραστές της αλήθειας. Όλοι τους βόμβες, έτοιμες να εκραγούν, που αφοπλίστηκαν με οριστική σιωπή. Όλοι τους να πιστεύουν ότι η αλήθεια είναι σωστό πράγμα, και παρόλ'αυτά το τέλος του κόσμου και δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να έρθει το τέλος του κόσμου χάριν ενός σωστού πράγματος. Έχουμε μια εντολή εμείς. Μια θεία εντολή. Πρέπει να αγαπάει κανείς τόσο πολύ τον Θεό για να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι το κακό για να έχεις το καλό. Αυτό το ξέρει ο Θεός, και το ξέρω κι εγώ. (Tony Servillo ως Giulio Andreotti, Il Divo, σκην. Paolo Sorrentino , Prix du Jury, Festival de Cannes 2008)
Την Παραμονή Χριστουγέννων του 1944, καθώς η αντεπίθεση των Αρδεννών όδευε προς το άδοξο τέλος της, ο μεγάλος θεωρητικός των σύγχρονων ευέλικτων τεθωρακισμένων σχηματισμών, ο στρατηγός Heinz Guderian έσπευδε να συναντήσει τον Hitler στην 'Αετοφωλιά', το δυτικό αρχηγείο του Φύρερ.
Πρώτη σειρά απο αριστερά προς δεξιά: Reichsmarschal Hermann Göring, Adolf Hitler, Generaloberst Heinz Guderian.
Heinrich Hoffmann/Time & Life Pictures/Getty Images Oct 01, 1944
Εκείνη την περίοδο ο Guderian ήταν αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Ανώτατης Διοίκησης Στρατού Ξηράς ( Generaloberst - Chef des Generalstabs , Oberkommando des Heeres) η οποία ήταν υπεύθυνη για το Ανατολικό Μέτωπο, και μόλις είχε λάβει μια άκρως ανησυχητική αναφορά απο τον επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών Ξένων Ανατολικών Στρατευμάτων της ΟΚΗ (Fremde Heere - Ost), τον στρατηγό Reinhard Gehlen.
Generalmajor (Heer) Reinhard Gehlen (1902 - 1979)
Το έργο της OKH ήταν δύσκολο. Μετά το Στάλινγκραντ, μια σειρά απο καταστροφικές ήττες είχαν τσακίσει τη δύναμη του Γερμανικού Στρατού στην Ανατολή και οι Σοβιετικοί τα Χριστούγεννα του '44 βρίσκονταν ήδη στην ανατολική όχθη του Βίστουλα, μόλις έξω απο το Koenigsberg και τη Βαρσοβία, έτοιμοι να εισβάλουν σε γερμανικό έδαφος.
Η αναφορά αποκάλυπτε το πόσο δύσκολο ήταν το έργο αυτό. Οι Σοβιετικοί, που μετρούσαν τη δύναμή τους πλέον όχι σε Ομάδες Στρατιών, αλλά ολόκληρα Μέτωπα, με πάνω απο έξι εκατομμύρια στρατιώτες είχαν υπεροχή 11 (ναι, έντεκα) προς 1 σε πεζικό, 7 προς 1 σε τεθωρακισμένα και 20 (είκοσι) προς ένα σε πυροβολικό και αεροπορία.
Το ανατολικό μέτωπο θα κατέρρεε με την πρώτη επίθεση.
Ο Χιτλερ με τη χαρακτηριστική του ανευθυνότητα χαρακτήρισε τα νούμερα 'απολύτως ανοησίες', βρίστηκε με τον Guderian και απαίτησε την απομάκρυνση του Gehlen.
Πέντε μήνες μετά, οι Σοβιετικοί έμπαιναν στο Βερολίνο έχοντας αφανίσει τον ανατολικό γερμανικό πολιτισμό.
Ο Χίτλερ δεν ήταν ο μόνος που είχε υποτιμήσει τη συντριπτική αριθμητική υπεροχή των Σοβιετικών. Ο Στάλιν, με τις εκκλήσεις του για βοήθεια και την απαίτησή του για τη δημιουργία δεύτερου μετώπου στη Δύση απο τους Συμμάχους, είχε καταφέρει να αποκρύψει το μέγεθος των εφεδρειών του Σοβιετικού Στρατού, καθώς και τις προθέσεις του. Ενώ δήλωνε ότι δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Βερολίνο και ότι τα στρατεύματά του επεδίωκαν την κατάληψη των εδαφών που του είχαν παραχωρηθεί ως σφαίρα της Σοβιετικής επιρροής μετά τη συνάντηση της Γιάλτας, στην πραγματικότητα το να φτάσει πρώτος στο Βερολίνο ήταν ο κύριος στόχος του.
Το Βερολίνο ήταν το κλειδί στην απόλυτης προτεραιότητας επιχείρηση 'Μποροντίνο', την αρπαγή γερμανικής τεχνογνωσίας με έμφαση στο γερμανικό πυρηνικό πρόγραμμα, τα υλικά και τους επιστήμονές του.
Ξαφνικά, οι Σύμμαχοι βρέθηκαν προ τετελεσμένων: 6,7 εκατομμύρια πάνοπλοι Σοβιετικοί στρατιώτες, αριθμός που βρισκόταν πέρα απο κάθε δυτική εκτίμηση, βρίσκονταν προ των πυλών της Δυτικής Ευρώπης και ο ηγέτης τους δεν ενέπνεε καμία εμπιστοσύνη καθώς ανέβαλλε συστηματικά την κύρηξη πολέμου κατά της Ιαπωνίας.
Αμερικανοί και Άγγλοι, στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, με το θέατρο του Ειρηνικού ακόμα ανοιχτό και με μακράν υποδεέστερο στρατό, έπρεπε να είναι προσεκτικοί.
Ήδη απο την ημέρα του τέλους του πολέμου στην Ευρώπη ο Churchill ζήτησε απο το Αγγλικό επιτελείο την εκπόνηση σχεδίου με βάση τα νέα δεδομένα για το τί θα γινόταν εαν οι Σοβιετικοί αποφάσιζαν να καταλάβουν και την υπόλοιπη Ευρώπη. Οι πιθανότητες επικράτησης των Συμμάχων ήταν αστείες. Έτσι, το σχέδιο ονομάστηκε Operation Unthinkable. Επιχείρηση Αδιανόητο.
Η αδυναμία των Συμμάχων να επιβάλουν τη θέλησή τους στη Σοβιετική Ένωση καθιστούσε επιτακτική τη γενίκευση της πολιτικής του Καρότου και του Μαστιγίου απέναντί της που ήδη εφάρμοζαν (με αμφίβολη επιτυχία και ακόμα πιο αμφίβολη ηθική) οι Άγγλοι:
Ο Βλάντισλαβ Σικόρσκι, ο πρωθυπουργός της εξόριστης πολωνικής κυβέρνησης, έβλεπε ήδη απο το '43 προς τα πού πήγαιναν τα πράγματα στο ανατολικό μέτωπο, με την επικείμενη συντριβή των Γερμανών και τη βέβαιη προέλαση των Σοβιετικών προς τα δυτικά.
Εξαντλώντας το σημαντικό διπλωματικό του κύρος, προσπάθησε να διαπραγματευτεί μια μεταπολεμική δημοκρατία για την Πολωνία εκμεταλλευόμενος την παγκόσμια κατακραυγή κατά των Σοβιετικών για τη σφαγή του Κατύν, (όπου σε διάφορα σημεία της δυτικής Ρωσσίας, συμπεριλαμβανομένου και του δάσους του Κατύν οι Σοβιετικοί εκτέλεσαν ταυτόχρονα το 1940 πολλές χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους μεταξύ των οποίων ήταν και πρακτικά όλοι οι Πολωνοί αξιωματικοί - και λόγω της πολωνικής επιστράτευσης των εφέδρων εξολοθρέυτηκε με αυτόν τον τρόπο σχεδόν το σύνολο των μορφωμένων νέων πολωνών).
Ναζιστική προπαγάνδα στη Γαλλία: "Αν οι Σοβιετικοί κερδίσουν τον πόλεμο... Κατύν ΠΑΝΤΟΥ"
Το καλοκαίρι του '43 ο Σικόρσκι επέστρεφε απο το Γιβραλτάρ στην Αγγλία, έχοντας επιθεωρήσει τα πολωνικά στρατεύματα που μάχονταν στη Βόρειο Αφρική. Το αεροπλάνο του συνετρίβη λίγο μετά την απογείωση χωρίς να εξακριβωθεί ποτέ η αιτία της συντριβής. Μετά το θάνατο του Σικόρσκι, οι δεξιοί πολωνοί εκμηδενίστηκαν διπλωματικά. Το βασικό αγκάθι στο ξεπούλημα της Πολωνίας στους Σοβιετικούς έφυγε απο τη μέση.
Την ίδια περίοδο ο Churchill μαζί με το καρότο, ετοίμαζε και το μαστίγιο:
Το 1944 η Ελλάδα, με το δεύτερο μεγαλύτερο αντιστασιακό κίνημα της κατεχόμενης Ευρώπης, αποκτά Κυβέρνηση του Βουνού. Ο κίνδυνος να περάσει η Ελλάδα στο αριστερό στρατόπεδο μετά την αποχώρηση των Γερμανών είναι εμφανής: Η Κυβέρνηση του Βουνού, γέννημα του - καθοδηγούμενου απο το ΚΚΕ - ΕΑΜ, έχει τη στήριξη του ΕΛΑΣ, του στρατού του ΕΑΜ, ο οποίος είναι η μόνη σοβαρή στρατιωτική δύναμη στη χώρα.
Η ύπαρξη του ΕΛΑΣ, η ευρεία στήριξη που απολάμβανε το ΕΑΜ απο τον λαό της Ελλάδας και διάφορες κρίσεις όπως η ανταρσία των Ελλήνων στρατιωτών στη Μέση Ανατολή επέβαλλε την ενεργότερη ανάμειξη των Άγγλων στα ελληνικά πράγματα.
Υπήρχε όμως ένα εμπόδιο:
Η παλιά πολιτική σκηνή ήταν εκτός πραγματικότητας, με σαφή φαινόμενα κρετινισμού
(Η Αυτού Μεγαλειότης ο Γεώργιος Β΄, Βασιλεύς των Ελλήνων, καθώς εν τη μεγαλοπρεπεία του έπαιρνε βιαστικά τον πούλο απο την Κρήτη πριν απο την αεραπόβαση των Γερμανών, ξέχασε πίσω τα διάσημα του βρεταννικού Order of the Garter, του σημαντικότερου και αρχαιότερου τάγματος ιπποσύνης του κόσμου)
και η κατεστραμμένη απο τον πόλεμο Αγγλία δεν μπορούσε να αντέξει το κόστος της αποκατάστασης των παλιών, παρωχημένων θεσμών και προσώπων στην Ελλάδα με ισχυρή στρατιωτική παρουσία.
Στα πλαίσια της περικοπής δαπανών, το Αγγλικό σχέδιο προέβλεπε δύο δούρειους ίππους: τον έμπιστο άνθρωπό τους, τον Γεώργιο Παπανδρέου και τους μοναρχοφασίστες προδότες που συνεργάστηκαν με τους Ναζί, τα Τάγματα Ασφαλείας.
Τα Τάγματα Ασφαλείας, η αφρόκρεμα του ελληνικού δωσιλογισμού, δημιουργήθηκαν το 1944 απο την κατοχική κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη (o γιός του οποίου έγινε πρωθυπουργός) με προτροπή του Höhere SS- und Polizeiführer Walter Schimana (ο οποίος αυτοκτόνησε το '48 πριν δικαστεί για εγκλήματα πολέμου), ενώ στις τάξεις τους υπηρέτησαν σε ανώτατες θέσεις καμάρια όπως ο Αλέξανδρος Παπαδόγγονας (τον γιό του οποίου οι Έλληνες εκλέξατε βουλευτή και έγινε δυο φορές υπουργός).
Προφανώς οι ταγματασφαλίτες δεν ενδιαφέρονταν πλέον για το ετοιμόρροπο 'Χιλιόχρονο Ράιχ'. Μπορεί με την αδελφοκτόνο δράση τους να εξυπηρετούσαν το γερμανικό συμφέρον για "λιγότερο γερμανικό αίμα", όμως κύριο κινητρό τους ήταν η αντικομμουνιστική δράση. Τέλειο υλικό για τους Άγγλους, οι οποίοι επισήμως τους καταδίκαζαν ως προδότες, υπόγεια όμως τους αντιμετώπιζαν ως διάδοχο κατάσταση.
Ταυτόχρονα, άρχισαν να εκδηλώνονται οι πιο ζοφερές πτυχές του αγώνα του Κ.Κ.Ε., όπως οι άγριες δολοφονίες τροτσκικών, αρχειομαρξιστών
(Η υπόθεση μπλέκει... Αρχειομαρξιστές: Ελληνικό αριστερό κίνημα τροτσκιστικών τάσεων που ξεκίνησε γύρω στο 1920 και πήρε το όνομά του απο το περιοδικό του, "Αρχείο Μαρξισμού". Εν μέρει λόγω βίαιων τακτικών κέρδισε μεγάλο τμήμα του εργατικού κινήματος. Συμπορεύθηκε με τον Λεβ Τρότσκι ως αντιπολίτευση στο ΚΚΕ αλλά άρχισε να διασπάται όσο το ΚΚΕ κέρδιζε σε οργανωτική αποτελεσματικότητα μέσα στη δεκαετία του '30. Σε πλήρη αποσύνθεση, οι διάφορες αρχειομαρξιστικές ομάδες ήταν έυκολος στόχος για την κόκκινη τρομοκρατία κατά την περίοδο της Κυβέρνησης του Βουνού και το '49 οι αντικομμουνιστές πλέον αρχειομαρξιστές υποστήριζαν πλήρως τον Εθνικό Στρατό κατά του Δημοκρατικού Στρατού. Σημαντικότερη ηγετική φυσιογνωμία του αρχειομαρξισμού ήταν ο Δημήτρης Γιωτόπουλος - ψευδώνυμο: Witte - ο γιός του οποίου, Αλέξανδρος - ψευδώνυμο: Μιχαήλ Οικονόμου - φέρεται ως ιδρυτικό στέλεχος και ηγέτης της "Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη")
και γενικώς διαφωνούντων απο τις Ομάδες Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών (Ο.Π.Λ.Α. - δράση στις πόλεις) αλλά και απο αρκούντως ορθόδοξες πολιτικά ομάδες ανταρτών στην ύπαιθρο.
Η καταστροφική αυτή εκδήλωση της σταλινικού τύπου παράνοιας οδήγησε σε ακρότητες
(Ποιός αποφάσισε και διέταξε τη δολοφονία του συνταγματάρχη Ψαρρού; Ο Εμφύλιος εξαφάνισε πολλά ντοκουμέντα και μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ τί συνέβη στο παρασκήνιο της δολοφονίας του Ψαρρού, η οποία διαπράχθηκε όντως απο τον ΕΛΑΣ αλλά υπο απολύτως αδιευκρίνιστες συνθήκες)
που θα χρησιμοποιούνταν με μαεστρία απο την πλευρά Παπανδρέου για να απαξιωθεί το μαζικότερο κίνημα αντίστασης στην Ελλάδα και να μετατραπεί, αργότερα, σε θύμα της τρομοκρατίας αυτών που θα έπρεπε να είχαν κρεμαστεί με την αποχώρηση των στρατευμάτων Κατοχής.
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΕΑΜ -ΕΛΑΣ - ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ
Έτσι, το απελευθερωμένο ελληνικό κράτος θεμελιώθηκε σε μια αντικομμουνιστική παρακρατική και παράνομα οπλισμένη φασιστική βάση, μειώνοντας αρχικά τις υποχρεώσεις των Άγγλων (οι οποίοι και να διέθεταν τους πόρους να εξοπλίσουν σοβαρά τον νέο ελληνικό στρατό δεν είχαν ιδιαίτερη διάθεση να το κάνουν με το χάος που επικρατούσε στις λίστες των ελλήνων αξιωματικών, το προηγούμενο της ανταρσίας στην Αίγυπτο και τις φωνές ορισμένων για μια Μεγάλη Ελλάδα)
Τα υπόλοιπα ήταν λιγο εως πολύ αναμενόμενα: Η νέα κατάσταση των ελληνικών πραγμάτων οδήγησε σε μια άνευ προηγουμένου βίαιαη εκτροπή όλων των εκφάνσεων της καθημερινότητας, με αθλιότητες και ωμή βία κατά οποιουδήποτε μπορούσε να θεωρηθεί αριστερών φρονημάτων. Ο Εμφύλιος ήταν αναπόφευκτος για να ξεκαθαρίσει τελικά το θέμα της ολοκληρωτικής ηγεμονίας στον ελληνικό χώρο, με τους Αμερικανούς να αναλαμβάνουν απο ένα σημείο και μετά το δυσβάσταχτο κόστος της επιτυχούς διεξαγωγής του.
Απο την άλλη, οι Αμερικανοί στην Ιταλία (η οποία ήταν εξαρχής στη δική τους ζώνη επιρροής) είχαν πιο εύκολο έργο. Αφενός δεν υπήρχε κάτι αντάξιο του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, αφετερου είχαν ήδη τεράστιες συγκεντρώσεις στρατευμάτων λόγω της επέμβασής τους στο νότιο ευρωπαϊκό θέατρο επιχειρήσεων (Επιχείρηση Torch, επιχείρηση Husky, Anzio, Monte Cassino κλπ.) οπότε δεν χρειάστηκε να ανακινήσουν τα αδελφοκτόνα μίση που αφυπνίζονται εύκολα σε πολιτικές μπανανίες όπως η Ιταλία ή η Ελλάδα όταν κάποιος ισχυρός πετάξει ένα ξεροκόμματο.
Με αυτόν τον τρόπο οι Ιταλοί απέφυγαν τον εμφύλιο, καθώς τα αφεντικά τους δεν έκριναν σκόπιμο να κάνουν κάτι παραπάνω απ'ό,τι έκαναν στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη:
Ο Reinhard Gehlen (ο διοικητής της Fremde Heere - Ost της OKH του Guderian, που λέγαμε στην αρχή....) προφανώς δεν ήταν χαζός άνθρωπος. Δυο εβδομάδες μετά την λήξη του πολέμου παραδόθηκε στην αμερικανική αντικατασκοπεία μαζί με μικροφίλμ που περιείχαν όλες τις πληροφορίες που είχε συλλέξει για τους Σοβιετικούς, όλο του το δίκτυο και τις πηγές του καθώς και πολλές άλλες πολύτιμες πληροφορίες για τους Γερμανούς επιστήμονες και τα δίκτυα διαφυγής των Ναζί που κινδύνευαν να κατηγορηθούν ως εγκληματίες πολέμου.
Με συνοπτικές διαδικασίες, ο Gehlen απελευθερώθηκε και απο το 1946 βρέθηκε επικεφαλής του μεγαλύτερου δικτύου κατασκοπείας των δυτικών στη Σοβιετική Ένωση και τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Παρά κάποιες αρχικές επιτυχίες, όπως η αποκάλυψη των μελών της αμερικανικής OSS (προδρόμου της CIA) που ήταν μέλη του αμερικανικού κομμουνιστικού κόμματος, η Οργάνωση Gehlen (Gehlenapparat) απέτυχε στην αποστολή της να διεισδύσει αποτελεσματικά στο κόκκινο στρατόπεδο. Κύρια αιτία γι' αυτό ήταν η σοβιετική κατασκοπεία, η οποία με ένα σημαντικό δίκτυο διπλών πρακτόρων κατόρθωνε να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά απο την οργάνωση Gehlen.
( Είναι αλήθεια ότι οι δυτικοί - Ναζί και Σύμμαχοι - δεν ήταν τόσο αποτελεσματικοί κατάσκοποι όσο οι Σοβιετικοί. Αυτό οφείλεται κυρίως στο κατά πολύ ισχυρότερο ιδεολογικό κίνητρο και στιβαρότερο οργανωτικό υπόβαθρο των Κομμουνιστών, δεδομένου ότι η νοοτροπία του επαναστατικού κομμουνισμού ευνοεί και προετοιμάζει καλύτερα το άτομο για δράση μέσα σε βαθιά παρανομία. Αντίθετα οι δυτικοί δεν είχαν αντίστοιχο υπόβαθρο ή ιδεολογικό κίνητρο.
΄Ενας απο τους σημαντικότερους διπλούς αντι-κατασκόπους ήταν ο Kim Philby της MI6 - Military Intelligence, Section 6 είναι η Secret Intelligence Service, για την ακρίβεια ο στρατιωτικός σύνδεσμος της SIS, υπεύθυνη για την εκτος συνόρων συλλογή πληροφοριών. Η MI5 αντιστοιχα είναι υπεύθυνη για εσωτερικές πληροφορίες και αντικατασκοπεία.
Ο Philby μπαίνει στην ιστορία μας το 1943, όταν έγινε υποδιευθυντής του τμήματος V της SIS, το οποίο ήταν η Ιβηρική Χερσόννησος και η Βόρεια Αφρική. Εκείνη τη χρονιά συνετρίβη υπο μυστηριώδεις συνθήκες το αεροπλάνο του Βλάντισλαβ Σικόρσκι, έχοντας μόλις απογειωθεί απο το Γιβραλτάρ. )
Τα καθήκοντα όμως της Οργάνωσης δεν περιορίζονταν εκτός συνόρων. Ο Reinhard Gehlen στρατολόγησε έναν τεράστιο αριθμό πρακτόρων (δίνοντας άσυλο και σε εγκληματίες πολέμου απο το στρατόπεδο των Ναζί και των συνεργατών τους, πρακτική που όπως είδαμε ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής μεταπολεμικά) και με τον τεράστιο όγκο πληροφοριών και διασυνδέσεων που είχε κληρονομήσει απο τις υπηρεσίες πληροφοριών του Άξονα έκανε την Οργάνωση κομβικό σημείο για σχεδόν οποιοδήποτε μυστικό σχέδιο αφορούσε την Ευρώπη.
Καθώς οι μεταπολεμικές εντάσεις οξύνονταν, ο Ψυχρός Πόλεμος όδευε προς απόψυξη και οι Σύμμαχοι έβλεπαν πόσο είχαν υποτιμήσει τη Σοβιετική Ένωση, η Οργάνωση άπλωσε τα πλοκάμια της για να προετοιμάσει το έδαφος για την αναπόφευκτη κατάληψη της Ευρώπης απο τους Σοβιετικούς σε περίπτωση πολέμου.
Ακόμα και πριν απο την επίσημη λειτουργία του ΝΑΤΟ (1949), η Οργάνωση είχε ήδη βοηθήσει στη δημιουργία ομάδων που θα λειτουργούσαν πίσω απο τις εχθρικές γραμμές (stay-behind operations, SBΟs), σε όλη την Δυτική Ευρώπη.
Μια απο αυτές, η ιταλική, είχε την κωδική ονομασία Επιχείρηση Gladio (gladius: το κοντό σπαθί των λεγεωνάριων).
Η πολιτική ιδαιτερότητα της Ιταλίας θα έκανε τη λέξη Gladio συνώνυμη με την παρασκηνιακή παράνοια και διαφθορά που συνόδευε τέτοιου είδους επιχειρήσεις υπερατλαντικής έμπνευσης. Πέρα απο αυτό, τα γεγονότα της Ιταλίας θα έπρεπε να μας κάνουν ιδιαίτερα δύσπιστους ως προς τα κίνητρα πίσω απο μια τρομοκρατική ενέργεια ή μια πολιτική δολοφονία.
Στην πανέμορφη λοιπόν γειτονική μπανανία (που, παρεμπιπτόντως, έχει να σταθεί με αξιοπρέπεια στο πεδίο της μάχης απο το 400 μΧ) κυριάρχησαν στην πολιτική ζωή μετά τον πόλεμο οι Χριστιανοδημοκράτες, ένα αμάλγαμα δεξιών, χριστιανικών, κεντροδεξιών και αστικών δημοκρατικών ρευμάτων. Με την απροκάλυπτη στήριξη του Βατικανού και τη μαφιόζικη (κυριολεκτικά) χειραγώγηση των ψήφων της νότιας Ιταλίας, οι Χριστιανοδημοκράτες κατάφερναν να κυριαρχούν σε κάθε κυβερνητικό συνασπισμό εώς το 1994.
Προφανώς στην κατακερματισμένη πολιτική σκηνή της Ιταλίας το Gladio θα ήταν πολύ δύσκολο να μείνει μυστικό αν ήταν κάτι που ήξερε ο κάθε κυβερνητικός συνασπισμός.
Τη φύλαξη των μυστικών του Gladio και των άλλων επιχειρήσεων που αφορούσαν την Ιταλία ανέλαβε μια πολύ στενή ομάδα πρακτόρων και πολιτικών, υπο τον Licio Gelli, ο οποίος εκτός απο τραπεζίτης ήταν - προφανώς - και άνθρωπος του Gehlen. Επειδή, δε, λίγη φανφάρα και τελετουργικό δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν, ο ευρύτερος κύκλος των ατόμων που μετείχαν σε αυτή τη σκιώδη κυβέρνηση ήταν οργανωμένοι στη μασονική στοά P2 (Propaganda Due).
Οι Ιταλοί γενικώς έχουν μια έφεση στη Μασονία (και οι ανώτεροι Καρμπονάροι ήταν οργανωμένοι κατά τα μασονικά πρότυπα σε στοά, το Υψηλό Εμπόριο (Αlta Vendita) όμως αυτή η συνομωσία μέσα στη συνομωσία παραπήγαινε για τους πιο παραδοσιακούς Μασόνους και η P2 αποβλήθηκε απο το corpus της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας και αυτονομήθηκε.
Η συνομωσία σε επίπεδο εξουσίας συμβαδίζει με τη διαφθορά. Το 1981 άρχισε να ξετυλίγεται ένα απίστευτο κουβάρι απάτης και διαφθοράς στο οποίο συμμετείχε και η τράπεζα του Licio Gelli, η Banco Ambrosiano(στην οποία σημαντικός μέτοχος ήταν και η Τράπεζα του Βατικανού ή, πιο σωστά, το Ινστιτούτο για το Έργο της Θρησκείας - Instituto per le Opere di Religione).
Μετά απο επιδρομή στο σπίτι του, βρέθηκε το καταστατικό της P2 και η λίστα μελών, με πάνω απο 900 εγγραφές και ονόματα όπως ο Silvio Berlusconi. Με τον Licio Gelli ως Σεβάσμιο Διδάσκαλο, η P2 είχε ως σκοπό της την εγκατάσταση απολυταρχικού ελέγχου στην ιταλική πολιτική ζωή, κάτι που παρ'ολίγον να αποπειραθεί με ένα πραξικόπημα που ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή
Μπορεί να ακούγεται ακραίο, αλλά στα χρόνια που προηγήθηκαν αυτών των αποκαλύψεων, δεν ήταν καθόλου.
Το κομμουνιστικό κόμμα της Ιταλίας (PCI), το οποίο δεν διωκόταν ως παράνομο, όπως το ΚΚΕ στην Ελλάδα (μέχρι το 1974), ήταν το ισχυρότερο Κομμουνιστικό Κόμμα στην Δυτική Ευρώπη. Μέσα στην αβεβαιότητα της ιταλικής πολιτικής ζωής, η εκλογική του βάση του έδινε ιδιαίτερα ισχυρή θέση.
Μέχρι το 1978 είχαν ισχυροποιηθεί οι φωνές που το ήθελαν να συμμετέχει στην κυβέρνηση και το κορυφαίο στέλεχος των Χριστιανοδημοκρατών Aldo Moro είχε εκφραστεί ανοιχτά υπέρ αυτής της προοπτικής.
Αυτή η εκτροπή της κυβερνητικής συνέχειας στην Ιταλία δεν ήταν αποδεκτή για κανέναν απο τους παρασκηνιακούς παίκτες της ιταλικής πολιτικής σκηνής. Σήμερα πιστεύουμε πως κατά την διάρκεια της περιόδου που ονομάστηκε "τα χρόνια του μολυβιού" (anni di piombo, απο τον μόλυβδο της σφαίρας) οι Αμερικανοί, είτε μέσω της Οργάνωσης είτε απευθείας η CIA, χρησιμοποίησαν πράκτορές τους για να ριζοσπαστικοποιήσουν τις πρακτικές αριστερών επαναστατικών οργανώσεων (όπως οι Ερυθρές Ταξιαρχίες) και να πραγματοποιήσουν ακόμα και βομβιστικές ενέργειες με ψευδή ανάληψη ευθύνης απο την αριστερά.
Η "Στρατηγική της Έντασης" κλιμακώθηκε σε μια μεγάλη σειρά απο δολοφονίες και τρομοκρατικές ενέργειες που ισχυροποίησαν μέσω του τρόμου την απήχηση των κεντροδεξιών Χριστιανοδημοκρατών, με αποκορύφωμα την απαγωγή και στη συνέχεια τη δολοφονία του Aldo Moro, γεγονός που τερμάτισε οριστικά οποιαδήποτε κουβέντα για συμμετοχή της αριστεράς σε οποιαδήποτε ιταλική κυβέρνηση της εποχής.
O Aldo Moro κρατούμενος των Ερυθρών Ταξιαρχιών, πιθανώς Απρίλιος 1978
Οι συνομιλίες για την απελευθέρωση του Aldo Moro διεξήχθησαν απο τον ηγέτη των Χριστιανοδημοκρατών Giulio Andreotti, μια απο τις σημαντικότερες και πιο αινιγματικές μορφές της σύγχρονης Ευρωπαϊκής ιστορίας ( απο το 1946 εως το 1994 ο Andreotti συμμετείχε σε κάθε ιταλική κυβέρνηση, εικοσι - κάτι φορές ως υπουργός και επτά - ναι, επτά - φορές ως πρωθυπουργός).
Ο Andreotti αρνήθηκε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση υπο όρους για την απελευθέρωση του Moro. Ήταν σα να τον καταδίκαζε σε θάνατο. Μετά απο 54 ημέρες ομηρίας κατά τη διάρκεια της οποίας έγραψε δεκάδες επιστολές που καταδίκαζαν τον Andreotti, τις υπόγειες επαφές του και το σκοτεινό του ρόλο, ο Aldo Moro εκτελέστηκε απο τις κατευθυνόμενες απο τους Αμερικανούς Ερυθρές Ταξιαρχίες. Το Gladio ήταν ασφαλές.
Το χάος της ιταλικής πολιτικής ζωής όμως ήταν αδύνατο να συμμαζευτεί. Ψίθυροι πετούσαν δεξιά και αριστερά για τις ευθύνες της κυβέρνησης. Πολλοί κατηγορούσαν ανοιχτά ότι η ξυβέρνηση ήξερε πού βρισκόταν ο Moro και μάλιστα ο Romano Prodi (που αργότερα έγινε πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) μαζί με άλλους δύο καθηγητές απο εκείνο το θαυμάσιο Ναό της εξαπάτησης και της φάρσας, την alma mater του Luther Blissett, το Πανεπιστήμιο της Bologna έδωσαν τις διευθύνσεις μερικών απο τα κρυσφήγετα των Ερυθρών Ταξιαρχιών, τις οποίες ισχυρίστηκαν ότι τους τις αποκάλυψαν οι νεκροί ηγέτες των Χριστιανοδημοκρατών μέσω μιας πνευματιστικής τελετής με έναν πίνακα Ouija (ουδέν σχόλιον...).
Μέσα σε αυτό το χάος ο δημοσιογράφος και διευθυντής του περιοδικού Osservatorio Politico, ο Mino Pecorelli, ο οποίoς είχε επιτεθεί στον Andreotti αρκετές φορές δολοφονήθηκε το 1979, έχοντας συνμφωνήσει να αποσύρει απο το τυπογραφείο τεύχος του Osservatorio Politico που διερευνούσε τις ευθύνες Χριστιανοδημοκρατών στην δολοφονία Moro.
Δολοφονία Pecorelli , Μάρτιος 1979 (Il Divo,2008, σκην. Paolo Sorrentino)
Ο χορός δολοφονιών και σκανδάλων συνεχίστηκε σε ένα κουβάρι απ'όπου ήταν αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς τί ήταν πολιτική και τί οργανωμένο έγκλημα.
Στις αρχές της δεκαετίας του '80, ο νέος και αδίστακος capo dei capi Salvatore "Totò" Riina εξαπέλυσε ένα άνευ προηγουμένου κύμα δολοφονιών, μεταξύ των οποίων και κάποιες ιδιαίτερα συμφέρουσες πολιτικά, όπως αυτή του στρατηγού των Καραμπινιέρων Carlo Alberto dalla Chiesa, ο οποίος ήξερε υπερβολικά πολλά για την υπόθεση Moro.
Δολοφονία dalla Chiesa, 3 Σεπτεμβρίου 1982
(Η εμπλοκή της μαφίας με το Gladio και τις μεθόδους του μου φέρνει συνέχεια στο μυαλό την συνάντηση των Πέντε Οικογενειών στο Νονό. Εκεί, τίθεται η πρόταση απο τον Don Barzini στον Don Corleone να παρέχει πολιτική κάλυψη στις δραστηριότητες της ιταλικής μαφίας στη Νέα Υόρκη, φυσικά με το αζημίωτο: Certainly he can present a bill for such services; after all, we are not Communists...)
Η εκστρατεία βίας των Corleonesi οδήγησε στη σταδιακή εμφάνιση νέων προσώπων στο δικάστικό σώμα, αποφασισμένων να αντιμετωπίσουν τη διαφθορά και την ασυδοσία.
Οι προσπάθειές τους οδήγησαν στην Μεγαδίκη (Maxiprocesso) στην οποία καταδικάστηκαν δεκάδες υψηλά ιστάμενοι μαφιόζοι. Είχε γίνει μια μικρή αλλά σημαντική αρχή.
Ο Totò Riina καταδικάστηκε ερήμην, κάτι που μάλλον τον ενόχλησε.
Στόματα άρχισαν να ανοίγουν και το δέκατο νομοθετικό σώμα (X Legislatura) άρχισε να κλονίζεται. Οι δύο τελευταίες κυβερνήσεις του, η Andreotti VI και η Andreotti VII αντιμετώπισαν ακόμα περισσότεη πίεση απο σκάνδαλα και τη δολοφονική ασυδοσία της Μαφίας.
Κατά τη διάρκεια της Andreotti VI και με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Andreotti αποκάλυψε την ύπαρξη του Gladio. Οι έρευνες για το ιταλικό σκέλος των SBOs ήταν στην αρχή περιορισμένες και προέκυψε μια λίστα με 622 μόνο ονόματα που εμπλέκονταν στο Gladio και μόνο σε ό,τι αφορά τις λιγότερο παράνομες δραστηριότητές του.
Δεν αρκούσε. Οι δολοφονίες και τα σκάνδαλα εν τω μεταξύ συνεχίζονταν.
Με την Andreotti VII να βαδίζει προς ένα άδοξο τέλος, ο Giulio Andreotti έθεσε υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας τον Απρίλιο του '92.
Οι διαπραγματεύσεις ήταν σκληρές και αλεπάλληλες ψηφοφορίες δεν κατάφερναν να δώσουν αποτέλεσμα.
Στις 24 Μαίου του 1992 ο Totò Riina σφράγισε το τέλος της εποχής της ασυδοσίας. Με μια απο τις θεαματικότερες δολοφονικές επιθέσεις, η μαφία ανατίναξε τα αυτοκίνητα που μετέφεραν τον δικαστή – ήρωα της Μεγαδίκης Giovanni Falcone, τη γυναίκα του και τη συνοδεία του. Παράλληλα όμως τερμάτισε (φαινομενικά και προσωρινά) την ανοχή που ήταν διατεθειμένη η κοινωνία να δείξει στους μαφιόζους και τους συνεργάτες τους.
Η Andreotti VII έπεσε, ο Andreotti δεν εξελέγη Πρόεδρος και στα χρόνια που ακολούθησαν η πλειοψηφία των παλαιών κομμάτων εξουσίας (μαζί και οι πανίσχυροι Χριστιανοδημοκράτες) διαλύθηκαν υπο το βάρος των σκανδάλων που συλλογικά ονομάστηκαν Tangentopoli (Μιζούπολη) και που μετά και τη δολοφονία του φίλου δικαστή του Falcone, Paolo Borsellino δεν υπήρχε καμμία διάθεση να συγκαλυφθούν.
Οι αρχιμαφιόζοι συνελήφθησαν και οι έρευνες πήγαν πιο βαθιά.
To 1970, η μασονική στοά P2, με τον κομάντο του φασιστικού στρατού του Mussolini, Junio Valerio Borghese είχε οργανώσει ένα πραξικόπημα που δεν έγινε ποτέ: Αναβλήθηκε την τελευταία στιγμή. Το '74 ο Andreotti, τότε Υπουργός Αμύνης, έφερε το θέμα στη Βουλή με έναν φάκελο με χαρακτηριστικές ελλείψεις και σβησμένα ονόματα, που δεν οδήγησε σε καμία καταδίκη.
Xρειάστηκε να έρθει το οικονομικό σκάνδαλο της Banco Ambrosiano το '81 για να μάθουμε την ύπαρξη της στοάς Ρ2 και να περάσουν άλλα δέκα χρόνια για να αποκαλυφθεί ο ρόλος της Ρ2, του Licio Gelli και της Οργάνωσης στο πραξικόπημα, μέσω της αποκάλυψης Andreotti για το Gladio κατά τη θητεία της Andreotti VI.
Οι αποκαλύψεις Gladio επιβεβαίωναν τα λεγόμενα του Tommaso Buscetta, αρχιμαφιόζου και βασικού μάρτυρα κατηγορίας για τις καταδίκες των capi.
Σε κατάθεση του '84 ο Buscetta αποκαλύπτει την τεράστια εμπλοκή της μαφίας στα υπόγεια πολιτικά ρεύματα της ιταλίας, όχι μόνο σε ό,τι αφορά τον προφανή κύκλο δωροδοκίας-δωροληψίας-ξεπλύματος μαύρου χρήματος, αλλά και ως μέσου άσκησης πολιτικής επιρροής:
Με την υπόσχεση του πρίγκηπα Borghese για ευνοϊκή μεταχείριση των μαφιόζων που βρίσκονταν σε δίκη εκείνη την εποχή, η Cosa Nostra αναλάμβανε να δεχθεί ομαλά το πραξικόπημα ο λαός της Σικελίας.
(Επίσης αποδίδει τη ματαίωση του πραξικοπήματος στην παρουσία Σοβιετικού στόλου στη Μεσόγειο εκείνη την περίοδο κάτι που έκανε την κυβέρνηση Nixon ιδιαίτερα επιφυλακτική στο να προχωρήσει σε τέτοιου βαθμού επικινδυνότητας κινήσεις σε μια χ'ωρα με ισχυρό φιλοσοβιετικό κόμμα όπως το προ-Berlinguer Κομμουνιστικο Κομμα της Ιταλίας)
Μετά απο άλλα δέκα χρόνια, το Freedom of Information Act των HΠΑ έδωσε τη δυνατότητα να μελετηθεί ο πραγματικός ρόλος της CIA σε αντιδιαστολή με την επίσημη γραμμή, δηλ. ότι ενέργειες όπως αυτές της Οργάνωσης δεν ήταν αντιπροσωπευτικές της ευρυτερης πολιτικής των ΗΠΑ και πως η ανώτερη διοίκηση δεν είχε γνώση τέτοιων σχεδίων. Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι με τη διαμεσολάβηση του SS-Obersturmbannführer Otto Skorzeny, του μεγαλύτερου κομάντο όλων των εποχών (που είχε απελευθερώσει με αεραπόβαση τον Mussolini απο τη φυλακή του στο βουνό Gran Sasso και πoυ μετά τον πόλεμο δραπέτευσε και δούλευε για την Οργάνωση έχοντας άσυλο στη φασιστική Ισπανία του Franco) η αμερικανική κυβέρνηση αναλάμβανε να στηρίξει το πραξικόπημα αν αυτό περιλάμβανε μια φιγούρα υψηλού πολιτικού κύρους όπως ο Giulio Andreotti.
Με αυτόν τον τρόπο ολοκληρώνεται η εικόνα για την απίστευτη κατάσταση που επικράτησε στην Ιταλία (και σε ένα βαθμό διατηρείται ως σήμερα: Ο δικαστής Borsellino στην τελευταία του συνέντευξη πριν δολοφονηθεί, αν και δεν είχε ασχοληθεί με την υπόθεση, θεωρεί ότι είναι απόλυτα λογικό να έχει σχέση ο Berlusconi με τη μαφία. Σήμερα, ο Silvio Berlusconi διανύει την τρίτη θητεία του ως πρωθυπουργός της Ιταλίας).
Σε αντίθεση πάντως με τη γειτονική μας μπανανία, η έρευνα για τις SBOs του ΝΑΤΟ στις υπόλοιπες δυτικοευρωπαϊκές χώρες (με μια εξαίρεση που όλοι φαντάζεστε) προχώρησε ικανοποιητικά. Κρύπτες όπλων αποκαλύφθηκαν, έγιναν οι κατάλληλες διώξεις και οι κυβερνήσεις ενημέρωσαν το κοινό σχετικά με τα εκτενή πορίσματα των ερευνών.
Στην μπανανία ανατολικά του Ιονίου Πελάγους τα πράγματα δεν έγιναν ακριβώς έτσι.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου κάποια στιγμή περι το τέλος της οκταετίας του ανέφερε ότι η ελληνική SBO του ΝΑΤΟ (κωδικός "Κόκκινη Προβιά") είχε τερματιστεί το 1988. Το Υπουργείο Αμύνης υποτίθεται ότι είχε ξεκινήσει μια έρευνα , το πόρισμα της οποίας δεν ανακοινώθηκε ποτέ.
Με ανοιχτά ερωτηματικά για τις μεθόδους και τους στόχους των τρομοκρατικών οργανώσεων όπως η 17 Νοέμβρη και την επιβεβαιωμένα ασύδοτη λειτουργία των ξένων μυστικών υπηρεσιών στην Ελλάδα απο το 1940, το ανίκανο ελληνικό "κράτος" και συγκεκριμένα, οι υπόπτως ανίκανοι πολιτικοί του απέτυχαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αποκαλύψουν όλες τις πτυχές που αφορούσαν την πιθανή ύπαρξη και λειτουργία μέσα στην ελληνική επικράτεια ενός κρυφού στρατού ο οποίος εξοπλιζόταν, εκπαιδευόταν και έπαιρνε εντολές απο κέντρα ξένα προς το ελληνικό εθνικό συμφέρον (εαν υπαρχει δηλαδή τέτοιο πράγμα).
(Στην Ελλάδα μάλιστα, με την πικρή εμπειρία των ταγματασφαλιτών και του δολοφονικού παρακράτους των μεταπολεμικών χρόνων, απορεί κανείς πώς οι έλληνες υπερδημοσιογράφοι του γλυκού νερού αδιαφορούν για τις ευκαιρίες που δίνει το Freedom of Information Act και οι υπόλοιπες νομοθετικές πράξεις αποχαρακτηρισμού απορρήτων σε Ευρώπη και Αμερική προκειμένου να αναζητήσουν στοιχεία γι'αυτή την υπόθεση, την ίδια στιγμή που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την ελληνική κυριαρχία στα ξερονήσια και "αποκαλύπτουν" τα "απόρρητα τηλεγραφήματα" πάλι χάρη στο FOIA)
....
Τη δεύτερη δεκαετία του 17ου αιώνα, ο Γάλλος πρωυπουργός η Αυτού Εξοχότης Καρδινάλιος Δούκας de Richelieu, την ίδια στιγμή που έσφαζε τους προτεστάντες Ουγενότους της La Rochelle ως όφειλε σαν καλός καθολικός, παρακινούσε τους προτεστάντες Σουηδούς να κυρήξουν τον πόλεμο στην καθολική Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και γενικά με τη διπλωματία του και τους κατασκόπους του έκανε την Ευρώπη άνω κάτω και εξασφάλισε την ηγεμονική θέση της Γαλλίας μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο.
Για να το επιτύχει αυτό χρειάστηκε να σπάσει τον φαύλο κύκλο των παραδοσιακών υποχρεώσεων και συμμαχιών που υπήρχε μέχρι τότε και να δράσει ανάλογα με το εθνικό συμφέρον, χωρίς να υπολογίζει ασήμαντους παράγοντες όπως η θρησκεία, η ηθική ή άλλες ανοησίες. Αυτό ονομάστηκε Raison d' État, η λογική της προώθησης του εθνικού συμφέροντος πάνω απ' όλα και είναι (ή θα έπρεπε να είναι) το μόνο κίνητρο στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων.
...........
Γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Η Οργάνωση έπαψε να υπάρχει.
Στην Ιταλία όμως, άνθρωποι σαν τον Silvio Berlusconi συνεχίζουν να γίνονται πρωθυπουργοί. Η μαφία συνεχίζει να δολοφονεί ανενόχλητη.
"Και τώρα σκοτώστε μας όλους" Νεανικό κίνημα της Calabria κατά του οργανωμένου εγκλήματος
Ο Εμφύλιος έληξε και το πολιτειακό τακτοποιήθηκε.
Στην Ελλάδα όμως, διαιωνίζεται το ίδιο πολιτικό σύστημα, με τα ίδια άτομα ή τους απογόνους τους, ο δημόσιος τομέας συνεχίζει να διογκώνεται, δάση συνεχίζουν να καίγονται και να οικοπεδοποιούνται και κανείς δεν λογοδοτεί για θέματα άμυνας και εθνικής ασφάλειας.
Ο Raison d' État δεν χρειάζεται υπερατλαντικές συνομωσίες. Βρίσκεται στο κέντρο κάθε πόλου εξουσίας και λειτουργεί με το παράδοξο ότι μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει το κράτος στην καταστροφή και την εξαθλίωση.
Τα γράφω αυτά για όλους εσάς που πιστεύετε σε έννοιες όπως η δημοκρατία, που νομίζετε ότι με την εκλογική διαδικασία έχετε λόγο και άποψη για τη διακυβέρνηση της χώρας, που πιστεύετε ό,τι ακούτε απο τα ΜΜΕ και νομίζετε ότι οι τρομοκράτες έχουν πάντα επαναστατικά κίνητρα πίσω απο τις πράξεις τους. Ανοίξτε τα μάτια σας.
Είναι δύσκολο να ελέγχεις τους φύλακες (custodere ipsos custodes). Become Luther Blissett.
ΥΓ. Ο Giulio Andreotti ζεί ακόμα και παρά το ότι είναι 90 χρονων επηρεάζει τις εξελίξεις στην Ιταλία, απο τη θέση του Ισόβιου Γερουσιαστή. Αν και πρωτοδίκως είχε καταδιακαστεί για ηθική αυτουργία στο φόνο Pecorelli, η απόφαση ακυρώθηκε στο ανώτατο εφετείο. Η καριέρα του είναι γεμάτη αντιφάσεις. Αν και πέρασε τους πιο σκληρούς νόμους κατά της Μαφίας, απεχθάνεται άτομα σαν τον Berlusconi, αποκάλυψε το πραξικόπημα Borghese και δεν ήταν μέλος της P2, υπάρχει η διάχυτη αίσθηση της βαθιάς του εμπλοκής σε οποιαδήποτε υπόγεια δραστηριότητα στα ανώτερα κλιμάκια εξουσίας τα τελευταία 60 χρόνια. Αν και αφοσιωμένος ΝΑΤΟικός, οι πολιτικές του συχνά δημιουργούσαν προβλήματα στα σχέδια των ΗΠΑ για τη Μεση Ανατολή, προάγοντας ιταλικά συμφέροντα κυρίως σε ζητήματα πετρελαϊκής πολιτικής. Άνθρωπος με απίστευτη αίσθηση του χιούμορ και βαθύτατα είρων, έχει πει κορυφαίες ατάκες όπως "Εκτός απο τους Καρχηδονιακούς Πολέμους, για τους οποίους ήμουν πολύ νέος, έχω κατηγορηθεί για οτιδήποτε συνέβη στην Ιταλία", "Η εξουσία φθείρει αυτούς που δεν την έχουν", "Αναγνωρίζω πως είμαι μέτριου αναστήματος αλλά δεν βλέπω και γίγαντες γύρω μου", "Μπορεί να είμαι άτομο με περιορισμένη φαντασία, έχω όμως εκτεταμένο αρχείο. Και όποτε αναφέρω το αρχείο μου, οι αντίπαλοί μου σιωπούν". Αυτή η μοντέρνα προσωποποίηση του Ταλλεϋράνδου θα έχει πολλά να πεί. Δυστυχώς όμως, θα μιλήσει αντ' αυτού το αρχείο του, όταν πάει να συναντήσει τον άγιο Πέτρο.
Coldplay - Viva la Vida
I used to rule the world Seas would rise when I gave the word Now in the morning I sleep alone Sweep the streets I used to own
I used to roll the dice Feel the fear in my enemy's eyes Listen as the crowd would sing "Now the old king is dead! Long live the king!"
One minute I held the key Next the walls were closed on me And I discovered that my castles stand Upon pillars of salt and pillars of sand
I hear Jerusalem bells a ringing Roman Cavalry choirs are singing Be my mirror, my sword and shield My missionaries in a foreign field
For some reason I can't explain Once you go there was never Never an honest word And that was when I ruled the world
It was the wicked and wild wind Blew down the doors to let me in Shattered windows and the sound of drums People couldn't believe what I'd become
Revolutionaries wait For my head on a silver plate Just a puppet on a lonely string Oh who would ever want to be king?
I hear Jerusalem bells a ringing Roman Cavalry choirs are singing Be my mirror, my sword and shield My missionaries in a foreign field
For some reason I can't explain I know Saint Peter won't call my name Never an honest word But that was when I ruled the world
I hear Jerusalem bells a ringing Roman Cavalry choirs are singing Be my mirror, my sword and shield My missionaries in a foreign field
For some reason I can't explain I know Saint Peter won't call my name Never an honest word But that was when I ruled the world
"To-day I bake, to-morrow brew, The next I'll have the young Queen's child. Ha! glad am I that no one knew That Rumpelstiltskin I am styled."
( „Heute back ich, morgen brau ich, übermorgen hol ich der Königin ihr Kind; ach, wie gut dass niemand weiß, dass ich Rumpelstilzchen heiß!“ )
Jacob und Wilhelm Grimm, Kinder- und Hausmärchen. LV: Rumpelstilzchen. (transl. Routledge ed. 1948)
Μεγάλωσα σε ένα καθαρό και φωτεινό σπίτι. Δεν είχα έρθει σε επαφή με το Κακό.
Ήξερα την ύπαρξή του. Το έβλεπα τα βράδια στην πόλη, στα πεζοδρόμια, ένοιωθα την παρουσία του στις σκοτεινές και υγρές γωνίες, στα ανήλια στενοσόκακα, εκεί που αθροίζονται τα σκουπίδια, τα απόβλητα μιας βρωμερής και άνομης μεγαλούπολης με σκοτεινά μυστικά και μαύρη ψυχή.
Ένοιωθα την παρουσία του.
Ένοιωθα την παρουσία του στους υπονόμους που απλώνονταν για χιλιόμετρα κάτω απο τα πόδια μου.
Ένοιωθα την παρουσία του στις σχάρες με τις αναθυμιάσεις των ατμών των στεγνοκαθαριστηρίων.
Ένοιωθα τα ανείπωτά του νούμερα, καθώς τυφλό και άμυαλο συναθροιζόταν γύρω απο τη βρωμιά και τη δυσωδία της τερατώδους μεγαλούπολης, υπακούοντας αγόγγυστα στη συλλογική νοημοσύνη της Κυψέλης.
όμως το Κακό ήταν μακριά μου
Μέχρι που η τύχη με έστειλε να σπουδάσω μακριά απο το σπίτι μου, σε μια πόλη με εξίσου μαύρη καρδιά και γλοιώδη σωθικά, μια πόλη της οποίας η ύπαρξη αποτελεί προσβολή για οποιοδήποτε αίσθημα καλού, δικαίου, ή σωστού και της οποίας το Πενταγράμματο όνομα ταιριάζει μόνο σε σελίδες που διαβάζουν οι τρελοί, οι παράφρονες ή οι πιστοί του ακέφαλου όντος που για αμέτρητους αιώνες παίζει τυφλό τη φλογέρα του και με το παρανοϊκό του γέλιο προβλέπει το τέλος της Δημιουργίας...
Περπατώντας στους δρόμους το ένοιωθα παλι γύρω μου, να φτερακίζει αθέατο στα σκοτεινά.
Μουρμουρίζοντας άσκοπες προσευχές στον Θεό που είχε ξεχάσει αυτή την πόλη - ίσως και πριν ακόμα η πόλη ξεχάσει Αυτόν, γύρισα στο σπίτι μου.
Με υποδέχθηκε ένας θόρυβος στο τζάμι της μπαλκονόπορτας.
Δεν διστασα μυθιστορηματικά πριν τραβήξω την κουρτίνα - δεν ήλπισα καν ότι μπορεί να είναι ο άνεμος που χόρευε τους κισσούς.
Ο μάγειρας της μονάδας μου μπαίνει διστακτικά στο ιατρείο μου. Ήξερα ότι ερχόταν. Είχα μυρίσει την τηγανίλα απο τα ρούχα του όταν αυτός ήταν ακόμα στο γραφείο του φροντιστή, πενήντα μέτρα μακριά. Ηλίθιος αλλά φιλότιμος. Το τέλειο θύμα για την ανάκριση
(ιερά εξέταση)
περι υγειονομικών και λοιπών θεμάτων του στρατοπέδου.
Δεν κράτησε πολύ. Σε δύο λεπτά ξέρναγε ότι προχθές στα μαγειρεία είχε δεί το Κακό.
Δεν περίμενα να μου το πεί. Το είχα δεί στα μάτια του. Όταν κάποιος έχει δεί το Κακό, μπορείς να το δείς στα μάτια του μέχρι να πεθάνει.
Πριν τελειώσει τη φράση του, το χέρι μου πήγε στο μπουκαλάκι με τις φονικές πυρεθρίνες που είχα αγγαρέψει τον φροντιστή να με προμηθεύσει απο την πρώτη ημέρα που ανέλαβα.
Τα τσιγάρα του μάγειρα ακολούθησαν. Κάτω απο την μπίχλα του τηγανόλαδου κρυβόταν η νικοτίνη, απαραίτητη για το σχέδιο μου.
Σε ένα τέταρτο η γαλακτωματοποιημένη ναπάλμ μου, ο υγρός όλεθρος, ήταν έτοιμη.
Καταλάβαινα τελικά την ικανοποίηση που θα ένοιωθε ο Άντολφ Άιχμαν όταν απο το γραφείο του στο Γιούντενρεφεράτ της Κούρφυρστενστράσσε υπέγραφε τις μαζικές παραγγελίες Zyklon-B για να δώσει την Τελική Λύση.
Με τον ψεκαστήρα επ'ώμου τον έβαλα να μου υποδείξει το καταφύγιο του Κακού.
Το αθώο σφύριγμα απο το ακροφύσιο του ψεκαστήρα ήταν κωμικά δυσανάλογο προς τον φρικτό θάνατο που έσπερνα απλόχερα.
Τί είχε γράψει άλλωστε ο Eliot; I will show you fear in a handful of dust....
Ήμουν ο Άγγελος του Θανάτου, ο Μασκοφόρος Εκδικητής, ο Άγιος Τομάς ντε Τορκεμάδα, που με τη χημική μου ρομφαία εξόντωνα Αυτο Που Δεν Έπρεπε Να Υπάρχει, τη ζοφερή βλασφημία που ζεί κάτω απο τα πόδια μας και κρύβεται όταν πλησιάζει η εξαγνιστική Φλόγα.
Αργά και βασανιστικά το Κακό άρχισε να βγαίνει απο την τρύπα του. Στεκόμουν αποσβολωμένος απο τη φρίκη, μαγεμένος απο τις ληθαργικές κινήσεις των μελών του, καθώς προχωρούσε κατα ολοένα και μεγαλύτερους αριθμούς σε τοίχους, πάγκους, σκεύη και συσκευές, αφήνοντας τον επιθανάτιο ρόγχο του, φτεροκοπώντας τριγύρω αηδιαστικά μέχρι που τα άψυχα κουφάρια του άρχισαν να πέφτουν βροχή τριγύρω μας και τριγύρω στον υποδιοικητή που τυχαία περνούσε έξω απο τα μαγειρεία και παρακολουθούσε άφωνος το θέαμα.
Ήταν ένας προσωπικός θρίαμβος. Οι μάγειροι την εόμενη μέρα μου είπαν ότι σταμάτησαν να μετρούν στα 293 πτώματα κι αυτό επειδή είχε νυκτώσει και ήθελαν να συντομεύουν.
Είχα κερδίσει τη μάχη. Ήξερα όμως ότι έξω απο τη σφαίρα της προσωπικής μου επιτήρησης, το Κακό συνέχιζε και θα συνεχίζει να έρπει αθέατο μέσα στα ανείπωτα βδελύγματα που στραγγίζονται απο τις εστίες του πολιτισμού μας στους σκοτεινούς υπονόμους, έτοιμο να μολύνει με την παρουσία του όλο τον Κόσμο.
.....
Καμιά φορά τη νύχτα συναντώ το Κακό. Άλλες φορές μόλις που το αντιλαμβάνομαι, καλά κρυμμένο, στις παρυφές της αντίληψής μου, άλλοτε το παρακολουθώ να έρπει προκλητικά σε κοινή θέα, αποθρασυμένο λόγω των τεράστιων αριθμών του.
Καμιά φορά τη νύχτα βλέπω το Κακό. Καμιά φορά με βλέπει κι αυτό. Και φροντίζω πάντα να είμαι το τελευταίο πράγμα που θα δεί στην άθλια και ανίερη σύντομη ύπαρξή του.
"My descent is the story of everyman - I am hatred, anger and despair"
(I.The Serpentine Offering, Dimmu Borgir, In Sorte Diaboli LP.)
Tito & The Tarantula, Cucarachas Enojadas Fumando Marijuana
