Το Kακό Νο 2: Σαϊγκόν (...και εγένετο θανατικόν μέγα)

Theodor Severin Kittelsen, Musstad (Η πόλη των ποντικιών) 1894

I've looked into the heart of darkness
Where the blood-red journey ends
When you've faced the heart of darkness
Even your soul begins to bend

For a week I have been waiting
Still I am only in Saigon
The walls move in a little closer
I feel the jungle call me on

Every minute I get weaker
While in the jungle THEY grow strong
What I wanted was a mission
And for my sins they gave me one...

(Iron Maiden, The Edge of Darkness [Bayley, Gers, Harris], The X-Factor LP)

Η ζέστη είναι αποπνικτική κάτω απο τις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων. Η υγρασία κάνει τα ρούχα να κολλάνε επάνω μου. Το βουητό των κουνουπιών με τρελαίνει.

Περιμένω όμως καρτερικά, γιατί έχω έναν ευγενή σκοπό.

Τον διακρίνω μέσα απο τα χορτάρια, κοιτάζω μέσα στα μαύρα του μάτια που είναι σαν μικροσκοπικές χάντρες απο το πιο βαθύ σκοτάδι και τραβάω τη σκανδάλη. Οι τελευταίοι του σπασμοί είναι γεμάτοι αγωνία.

Πλησιάζω. Όχι για να δώσω τη χαριστική βολή. Δεν του αξίζει κάτι τέτοιο. Πλησιάζω για να δώ το θάνατο στα μάτια του. Πλησιάζω για μπορέσει να δεί ποιός έστειλε τη μάυρη του ψυχή στην κόλαση. Για να μπορέσει να ουρλιάξει το όνομά μου και να το πεί και σε όλους τους άλλους του είδους του που πέθαναν πιο απόμερα και δεν πρόλαβαν να μάθουν ποτέ ποιός τους έστειλε στις φωτιές της Αβύσσου.

Eröffne den feurigen Abgrund, o Hölle
Zertrümmre, verderbe, verschlinge, zerschelle
Mit plötzlicher Wut
Den falschen Verräter, das mördrische Blut!

[Άνοιξε τη φλεγόμενη Άβυσσο, ω Κόλαση
Κατάστρεψε, ισοπέδωσε, καταβρόχθισε, κατακερμάτισε
με ξαφνική Οργή
τον ψεύτη Προδότη, τη δολοφονική σπορά!]

Johann Sebastian Bach - Matthäuspassion. BWV 244 Στίχοι: Picander (Christian Friedrich Henrici)

Αίμα τρέχει απο το στόμα του και μιαίνει το βαρύ απο την υγρασία χώμα, ο ροδαλός αφρός που αναβλύζει απο τα ρουθούνια του μένει ακίνητος.

"Saigon Execution" photo: Edward Adams, 1968

Κάνω μια μικρή χαρακιά στο κοντάκι του όπλου μου και αλλάζω θέση στο καρτέρι.

Είμαι μόλις δεκατριών, αλλά έχω αφήσει πολύ πίσω μου οποιοδήποτε αίσθημα οίκτου ή ελέους. Ξέρω πολύ καλά ότι παραμονεύουν μέσα στα βρωμερά τους λαγούμια, κινούνται μέσα στα χορτάρια και τις φυλλωσιές και δεν θα σταματήσω αν δεν τους εξοντώσω.

.......................

"Μια ημέρα, ενώ περπατούσε στους κήπους της, η όμορφη Πριγκήπισσα του μεγάλου Ασαφ-Χαν του Παντζάμπ είδε έναν αρουραίο να παραπατά σαν μεθυσμένος.

"Πετάξτε τον στη γάτα" διέταξε τους υπηρέτες της.

Ένας υπηρέτης σήκωσε τον αρουραίο που παρέπαιε και τον πέταξε στη γάτα. Η γάτα όρμηξε στον αρουραίο, όμως αμέσως τον παράτησε και το έβαλε στα πόδια.

Μερικές μέρες μετά η γάτα βρέθηκε νεκρή έξω απο το υπνοδωμάτιο της Πριγκήπισσας. Την επόμενη ημέρα πέθανε ο υπηρέτης που είχε πιάσει τον αρουραίο.

Μέσα σε λίγες μέρες είχαν πεθάνει όλοι στο νοικοκυριό της Πριγκήπισσας, μέχρι που έμεινε η Πριγκήπισσα μόνη."

(Θρύλος του Παντζάμπ)

H Yersinia pestis, μικρόβιο που επιζωοτεί στα άγρια τρωκτικά, μπορεί να περάσει μέσω των ψύλλων στους αρουραίους που ζουν κοντά στον πολιτισμό, αν μια οικολογική καταστροφή φέρει σε επαφή τους δύο πληθυσμούς.

Οι αρουραίοι πεθαίνουν. Κατά χιλιάδες. Και μετά οι ψύλλοι εγκαταλείπουν τα ψυχρά τους πτώματα και γεμίζουν τα σπίτια, σε πόλεις και χωριά. H Yersinia pestis, απο τις άγριες μαρμότες της σιβηρικής στέππας φτάνει στον άνθρωπο. Η Yersinia pestis προκαλεί τη βουβωνική πανώλη.

" Ἡ πανώλη (λοιμός, σκορδοῦλα, θανατικόν) εἶναι μια πυρετώδης, ἐξανθηματική, κολλητική , ὀξυτάτη, κακοηθεστάτη, χαρακτῆρος φλεγμονοαδυναμικοσηπτικοῦ ἀρρωστία, ἧτις γεννᾶται ἀπὸ κύριον μίασμα και προσβάλλει μόνον τον ἀνθρώπινον ὀργανισμὸν"

Πετράκης Κ. Ηπίτης, Λοιμολογία ή περί της πανώλης, προφυλάξεως και εξολοθρεύσεως αυτής. Wien, 1816

Απο τον καιρό του Ιουστινιανού εώς τις ημέρες μας στην Ινδία, το Κακό σκορπά το θάνατο.

Totentanz scene, Ingmar Bergman, Det sjunde inseglet, 1957

"...γέγονε θανατικόν μέγα και εξαἷσιον..."

("Πατριαρχική Κωνσταντινουπόλεως Ιστορία": Historia Politica et Patriarchica Constantinopoleos, Editio Emendatior et Copiosior , Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae, ed. Immanuel Bekker , Bonn, 1849)

...

"Ψόφιοι αρουραίοι στην ανατολή, ψόφιοι αρουραίοι στη δύση!

Οι άνθρωποι γκρεμίζονται σαν... τείχη....

Κανείς δεν τολμά να μοιρολογήσει πάνω απο τους νεκρούς...

Ο ερχομός του διαβολεμένου λοιμού Κάνει τη λάμπα άξαφνα να σιγοσβήνει Και μετά σβήνει εντελώς Αφήνοντας ανθρώπους, πνεύματα και πτώματα μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο"

(Σι Ταο-ναν, Κινέζος ποιητής 13ος αιώνας)

................................

Έχω ορκιστεί ότι θα απαλλάξω τον κόσμο απο το Κακό.

In Hameln fochten Mäus und Ratzen
Bei hellem Tage mit den Katzen,
Es war viel Noth, der Rath bedacht,
Wie andre Kunst zuweg gebracht.

Da fand sich ein der Wundermann,
Mit bunten Kleidern angethan,
Pfif Ratz und Mäus zusamm ohn Zahl,
Ersäuft sie in der Weser all.

[Στο Hamelin ποντίκια κι αρουραίοι
πολεμούσαν με τις γάτες μέρα μεσημέρι
Ήταν μεγάλο το κακό, το Συμβούλιο έκρινε,
ενώσω ένα άλλο Τέχνασμα ήταν καθ'οδόν.

Βρέθηκε ένας θαυματοποιός
Ντυμένος με παρδαλά ρούχα
Μάζεψε με τον αυλό του αναρίθμητους αρουραίους και ποντίκια
και τα έπνιξε όλα στον Weser]

(Achim Freiherr von Arnim και Clemens Brentano, Der Rattenfänger von Hameln. Απο το Des Knaben Wunderhorn. Alte deutsche Lieder. Heidelberg, 1806)

Αγναντεύω τους ευλογημένους Κρητικούς λόφους, κατάφυτους με ελαιόδεντρα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Είναι σούρουπο και το τοπίο φωτίζεται απο έναν ήλιο που δεν βρίσκεται πια πάνω απο τον ορίζοντα - βλέπω τις τελευταίες του ακτίδες που ξεκίνησαν το ταξίδι τους 8 λεπτά πριν φτάσουν στη Γή.

Πλησιάζει η ώρα του Κακού.

Την παρουσία του μου την αναγγέλει ο μεταλικός ήχος της φάκας. Παγιδευμένο μέσα στο κλουβί βλέπω το Κακό.

Τα επιχειρήματα διάφορα. Να το περιλούσουμε με βενζίνη και να το κάψουμε. Ενδιαφέρον αλλά ελάχιστα διδακτικό. Να το στραγγαλίσουμε με ένα ξύλο περασμένο μέσα απο τα σίδερα της φάκας. Υπερβολικά φιλεύσπλαχνο. Το μεγαλύτερο όνειδος, απο τη μητέρα μου, η οποία ντροπιάζει την ανελέητη Κρητική παράδοση : Να το αφήσουμε ελεύθερο...

Αηδιασμένος απο την αφέλειά τους, γεμίζω έναν κουβά νερό. Με ένα ξύλο κρατώ τη φάκα βυθισμένη.

Άριστος κολυμβητής, για περισσότερο απο ένα λεπτό παλεύει να βρεί ένα άνοιγμα στα σίδερα της φάκας. Μετά ησυχάζει, με κοιτάζει στα μάτια. Ζυγίζει την τελευταία του ευκαιρία: να προσποιηθεί ότι έιναι νεκρός. Δεν του τη δίνω. Πάιζω μαζί του. Απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο της αγωνίας του. Τη χρονομετρώ.

Αργεί να τελειώσει. Τέτοιοι αντίπαλοι με γεμίζουν δέος. Πνιγμένος, παίρνει τη δικαιωματική του θέση στα σκουπίδια.

Dr. Josef Mengele, SS-Arzt στο KZ Auschwitz, με στολή Hauptsturmführer. (1943)

....

Πρέπει να είναι κανείς πολύ σχολαστικός. Δεν πρόκειται για έντομα χωρίς μυαλό. Στα μάτια τους λαμπυρίζει η νοημοσύνη της Αβύσσου, έτοιμη να καταπιεί οτιδήποτε είναι υγιές και όμορφο. Να ξέρετε ότι το Δηλητήριο δεν πρέπει να ακουμπάει σε ανθρώπινο δέρμα, μυρίζουν τον άνθρωπο. Και απεχθάνονται το λάτεξ. Χρειάζονται πλαστικά γάντια όταν χειρίζεται κανείς το Δηλητήριο.


Αδιάψευστος μάρτυρας της αποτελεσματικότητάς μου, τα κουφάρια που αφήνω πίσω μου όταν φεύγω απο την επαρχία. Γιατί στην πόλη δεν με πλησιάζουν. Και δεν τους πλησιάζω κι εγώ. Στο χθόνιο βασίλειό τους, τα ατελείωτα χιλιόμετρα υπονόμων, δύναμη θα είχε μόνο ο Αυλός του Αυλητή.

Im Jahr 1284 na Christi gebort
tho Hameln worden uthgevort
hundert und dreißig Kinder dasülvest geborn
dorch einen Piper under den Köppen verlorn.

[Το έτος 1284 απο τότε που γεννήθηκε ο Χριστός
απο το Hameln απήχθησαν
εκατό και τριάντα παιδιά που γεννήθηκαν εκεί
απο έναν Αυλητή στο Poppenberg εξαφανίστηκαν]

Jacob und Wilhelm Grimm, no. 244: "Die Kinder zu Hameln," Deutsche Sagen (Berlin: In der Nicolaischen Buchhandlung, 1816)

ΥΓ : Το Des Knaben Wunderhorn (Το Μαγικό Κέρας της Νιότης) είναι μια απο τις πιο σημαντικές συλλογές ποιημάτων και τραγουδιών του γερμανικού φολκλόρ, απο τον Achim von Arnim και τον Clemens Brentano. (Οι οποίοι έγιναν συγγενείς, όταν η αδερφή του Brentano, η Elisabeth, παντρεύτηκε τον Achim von Arnim και αργότερα έγινε πιό διάσημη κι απο τους δύο ως Bettina von Arnim για την οποία είχα μιλήσει ακροθιγώς εδώ ) Ευχαριστώ την καλή μου φίλη Βίκυ ("το Amandel") για τη βοήθειά της σε κάποιο σημείο στη μετάφραση του αποσπάσματος του Μαγεμένου Αυλητή που χρησιμοποιώ :)

ΥΓ2 : Ευχαριστίες και στο νορβηγομαθή Ασμοδαίο εξ Ελατειας για τη διόρθωση στον τίτλο του έργου του Kittelsen με την παλαιότερη χρήση της λέξης stad (πόλη)


.

Imperial Journey: La Montanara (Das Lied der Berge)

On May 7, I landed at Charles de Gaulle airport to begin an arduous descent by train across the lands of the overlapping Empires of Europe. Before I write anything about the routes and stops of my imperial journey, I would like to publish some photos of my visit to the Alps, which was probably what moved me the most. Accompanied by a Tölzer Knabenchor video of them singing La Montanara (Das Lied der Berge), the hymn of the mighty Alps, whose lyrics I used as legend for the pictures:

Hörst du das Lied der Berge?
Die Berge sie grüßen dich

(Do you hear the song of the mountains?
The mountains salute you)

Hörst du mein Echo schallen
Und leise verhallen?

(Do you hear my echo ring out
and quiet down? )


Dort wo in blauer Ferne
Die Welten entschwinden
Möcht' ich dich wieder finden
Mein unvergessenes Glück?

(Over there, where the worlds vanish
in the blue distance
may I find you once more,
my unforgettable happiness?)


La Montanara, ohe !!!


Von Ferne rauscht der Wasserfall

(In the distance, the waterfall roars!)



Und durch die grünen Tannen
Bricht silbern das Licht

(And through the green firs
silver the light shines )



La Montanara, ohe !!!

Im Klang alter Lieder
Laut hallt mein Echo wieder
Nur du hörst es nicht

(In the sound of old songs
Loudly my echo rings out
and only you don't hear it)



Weit sind die Schwalben
Nach Süden geflogen
Über die ewigen Berge und Täler

(Away to the south
have the swallows flown
over the eternal mountains and valleys)


Und eine Wolke
Kam einsam gezogen

(And a cloud came,
drawn close, solitary)


Doch wart' ich immer
Vergeblich auf dich...

(Yet I wait for you,
forever in vain...)

PS I: Locations: Airbus A340-300 above the Alps, Innsbruck and surrounding area, Hafelekar mountain summit (2334m ), Swiss-Italian border (Lugano area)

PS II: All photos by me, ©. Click to enlarge.

PS III: No, I did not find a f@#%&ng Edelweiss, it was too early, everything was covered in snow...

PS IV: Dulljöh !

.

Όταν δε σε θέλει...

Με την άδειά σας θα ρίξω το επίπεδο για ένα post. Κατά καιρούς είναι καλό να γίνεται, για να ανάβουν λίγο τα αίματα (βλ. ΥΓ 2) . Άλλωστε είναι κάτι τέτοιες στιγμές που οι μικρές αναποδιές (και μεγαλύτερες τώρα με τις απεργίες) καταβάλλουν τον άνθρωπο...

Ως κατά βάση άθεος και επιστήμονας (και μην αρχίσετε να λεπτολογείτε περί αγνωστικισμών, ναι, αυτό που "πιστεύω" ως "αθεΐα" κατηγοριοποιείται μαζί με όλα τα υπόλοιπα) δεν είμαι προληπτικός, όμως όταν η μπάλα δεν μπαίνει στο πλεχτό ό,τι και να κάνεις, ε... αρχίζεις και αναρωτιέσαι για το ποια απο τις δύο τυφλές θεές σε έχει βάλει στο μάτι.

Leap day του δίσεκτου έτους μας, (29 Φεβ) γενέθλια του Rossini ως εσημειώθη, και είμαι απο πολύ νωρίς στο εργαστήριο. Γιατί; Επειδή 9:00 ξεκινούσε η προπώληση εισιτηρίων ΕΛΣ για την όπερα Tosca του Puccini (και όχι του εορτάζοντος όπως νόμιζαν μερικοί...) και 10:00 έπρεπε να είμαι πίσω στο εργαστήριο για νέο setup. Do-able? Ίσως...

Μετά βίας καταφέρνω να είμαι στο Ολυμπια στις 9:45. Μπαίνω και αντικρύζω μια ουρά απο pepperpots!

Pepperpots στη διάλεκτο των Monty Python είναι οι γυναίκες μέσης και προχωρημένης ηλικίας οι οποίες απο τα τριαντα-φεύγα (μην πω και πιο νωρίς) ξεκινούν μια φυλοσύνδετη διαδικασία η οποία εντός πενταετίας τους δίνει τέλειο σχήμα αλατιέρας (εξ'ού και το όνομα) και τις μετατρέπει στο πιο ενοχλητικό πλάσμα του κόσμου (με την πιθανή εξαίρεση ενός Μεγάλου Λευκού καρχαρία που μασουλάει το ακρωτηριασμένο σου πόδι...)

Συνήλθα κάπως απο το σοκ όταν διαπίστωσα πως δεν βρίσκονταν εκεί για να με ανταγωνιστούν στην κορυφή της πυραμίδας αλλά στόχευαν στη βάση. Λόγω τέλους του μήνα είχαν κουπόνια Εργατικής Εστίας. Αναμονή λοιπόν στην ουρά όσο στα ταμεία εκτυλίσσονταν σκηνές μαροκινού σουκ : "Ποιές θέσεις είναι οι καλύτερες; Οι ροζ ή οι κίτρινες;" "Δεν έχει κίτρινες εκεί που κοιτάτε." "Ναι εντάξει, οι ροζ" "Μια στιγμή να πάρω ένα τηλέφωνο να δώ αν θα τους κάνουν" "Και πότε είναι, είπατε;" "40 ευρώ; 25 δεν είχαμε πει;" "Στα 6 εισιτήρια δεν κάνετε έκπτωση;" "Θα μου αρέσει η παράσταση;"

Κι ενώ καταχωρούσα μια υπενθύμιση στο κινητό μου για να αρχίσω να μελετώ σοβαρά τη μεθολογία και την πρακτική εφαρμογή των πιο αποτελεσματικών γεννοκτονιών, ανοίγει το δεύτερο ταμείο. Χαιντελικό Hallelujah!, η ώρα είχε πάει 10:30 και τα δικά μου δείγματα ορού κινδύνευαν να μείνουν έξω απο το 2ο batch της ημέρας.

"Καλημέρα σας! Θα ήθελα δύο εισιτήρια για την πρεμιέρα της Tosca, προεδρικό θεωρείο."

Παχουλή εξυπηρετική νεοαφιχθείσα ταμίας προς ταλαιπωρημένη ταμία: "Ο κύριος θέλει προεδρικό για πρεμιέρα". - "Πάρε τηλέφωνο επάνω την xxxxxx"

"Καλημέρα xxxxxx, η yyyyyyyyy είμαι, κοίτα, έχω εδώ έναν κύριο και θέλει προεδρικό για πρεμιέρα.... Δύο.... δίνουμε;"......"και 30, έτσι; Ωραία."

"Κοιτάξτε, για τις πρεμιέρες τα εισιτήρια του προεδρικού θεωρείου διατίθενται για δημόσιες σχέσεις ( μαζική υπαραχνοειδής ). Μπορείτε να βγάλετε οποιαδήποτε άλλη ημέρα εκτός απο τις 30 Μαρτίου"

Παρά τα εστιακά νευρολογικά που εμφανίζονταν προοδευτικά, ένοιωθα δικαιωμένος που απεχθανόμουν τις πρεμιέρες απο εκείνη την καταστροφική πρεμιέρα του Fellowship of the Ring και την Ακατονόμαστη Νο1 (άκου εκεί Activities: Psaxnw trito gia partouza....)


Ωραία λοιπόν, πάει ο Κορεάτης (or whatever...), για να δούμε τι ψάρια θα πιάσει ο Germán Villar στο Lucevan le stelle... "Δύο εισιτήρια, προεδρικό θεωρείο - μή χάσω - για την Κυριακή 23 Μαρτίου." "Μάλιστα" clickety-click "θέσεις 1 και 2, 23 Μαρτίου ημέρα Κυριακή, η παράσταση ξεκινά 20 : 00, 260 ευρώ σύνολο" - γδούποι απο την παρακείμενη ουρά - "τα εκδίδω;" "Ναι" clickety-click


"Μια στιγμή... γιατί δεν μου τα εκτυπώνει; Να σου πώ έχω δύο προεδρικά, το σύστημα τα δείχνει ως αγορασμένα, οι θέσεις είναι κόκκινες αλλά δεν τα εκτυπώνει. Εσένα σου τα εκτυπώνει κανονικά;"

"Ναι, απο το πρωί."

"Να σου πώ xxxxxx, στείλε τον ............., υπάρχει ένα πρόβλημα στην εκτύπωση".

Μέσα σε ένα τέταρτο 4 ευγενέστατοι υπάλληλοι της ΕΛΣ είχαν μαζευτεί πάνω απο το μηχάνημα, το οποίο είχε αναπτύξει προλεταριακή συνείδηση, και προσπαθούσαν να το πείσουν να εκτυπώσει τα ακριβά εισιτήριά μου, ενώ εκτύπωνε χωρίς πρόβλημα τα φθηνότερα που εκδίδονταν απο το διπλανό εκδοτήριο.

Μετά απο αρκετά τηλεφωνήματα ("τα δείχνει αγορασμένα αλλά δεν τα εκτυπώνει" "όχι δεν πρέπει να τα βγάλουμε ακυρωτικά" "πατάω επανεκτύπωση και δεν κάνει τίποτα" ) και αφού πλέον όλοι οι παρευρισκόμενοι και η ευρύτερη περι του "Ολυμπία" περιοχή έχουν ενημερωθεί με τον σαφέστερο δυνατό τρόπο για την ημερομηνία, τις θέσεις και την αξία των εισιτηρίων που αγοράζω, η θεά της ΙΤ αποφασίζει προσωρινά να μου κάνει το χατήρι γιατί στην όπερα είμαστε και όπως λέει και η άρια, la donna è mobile. Τα εισιτήρια εκδίδονται ακριβώς τη στιγμή που η μουρμούρα της ουράς φτάνει να ακούγεται στην Ακαδημίας.

Η ώρα ήταν 11:45. Πάει το δεύτερο batch. Δεν πειράζει... όταν δε σε θέλει...τί τα έχουμε τα απογεύματα άλλωστε; Ευτυχώς που έχουμε internet στο εργαστήριο.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3 εβδομάδες μετά, στα εκδοτήρια του Μεγάρου Μουσικής, ετοιμάζομαι να αγοράσω εισιτήριο για τη Λειτουργία του Λόρδου Νέλσονα του Haydn με την Καμεράτα και τον Mario Zeffiri υπο τoν Christopher Hogwood (πολύ γνωστό στους παροικούντες τη Ιερουσαλήμ του baroque).

"Πρέπει να ξέρετε ότι δεν θα εμφανιστεί ο Mario Zeffiri."
Όταν δε σε θέλει...(πάλι καλά που θα είναι τουλάχιστον ο Hogwood....)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ίδια ημέρα, σε κεντρικό ταξιδιωτικό πρακτορείο (και δεν μιλάω για τα αεροπλάνα που δεν πάνε ποτέ απευθείας εκεί που θέλεις...) : "Θα χρειαστεί να περιμένετε κανένα πεντάλεπτο για την απόδειξη, έχει κολλήσει το σύστημα." Προφανώς δεν ήταν μόνο πεντάλεπτο...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Βουλκανιζατέρ: "Το λάστιχο έχει σκιστεί, δεν επιδιορθώνεται. Θα αλλάξουμε το ζεύγος."
nah..... ευκαιρία για καινούργια λάστιχα συνολικά. Τί δύο, τί τέσσερα...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ευτυχώς που δε συμβαίνει τίποτα στη θάλασσα. Απο την άλλη, πού ξερεις, όταν δε σε θέλει....
Το μόνο που λείπει είναι κρίση στη Μέση Ανατολή.

ΥΓ1: Αποκάλυψη: Η Τόσκα είναι αλβανίδα και τραγουδάει στην Πειραιώς! (προσοχή, για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων).



Το οποίο βεβαίως βρίσκεται σε απόλυτη αντιστοιχία με το ότι ο Νταλάρας και η Μαρινέλα εμφανίζονται στο Μέγαρο. Σύντομα φαντάζομαι και ο Τερλέγκας.

ΥΓ2: Μια και πιάσαμε τα του πολιτισμού, για ρίξτε μια ματιά στο τί έγινε στα comments ενός παλαιότερου post: Το Λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού

.

St. Patrick's Day!

Today is St. Patrick's Day!

O Paddy dear, an' did ye hear the news that's goin' round?
The shamrock is forbid by law to grow on Irish ground;
St. Patrick's Day no more we'll keep, his colour can't be seen,
For there's a cruel law agin the wearin' o' the Green.

Not a cruel law exactly, but Church authorities moved the day of the Feast of St. Patrick so that it would not coincide this year with a day of the Roman Catholic observance of the Holy Week. However, secular celebrations and parades will in most cases be held today, as normal!

I met wid Napper Tandy and he took me by the hand,
And he said, "How's poor ould Ireland, and tell me how does she stand?"
She's the most distressful country that ever you have seen,
For they're hangin' men an' women here for the wearin' o' the Green.

I will not write about rebellion, sacrifice, famine and suffering, though the Sean-Bhean bhocht (meaning Poor old woman, pronounced shan van vocht, a personification of Ireland) has seen blood and suffering aplenty.

Then since the colour we must wear is England's cruel red,
Sure Ireland's sons shall ne'er forget the blood that they have shed,
You may take the shamrock from your hat and cast it on the sod,
It will take root and flourish there though underfoot it's trod.

Instead, I will write about music.

What is this thing in the Irish soul that draws forth such music? Sure enough, any southern Italian will move from operatic mourning to spirited tarantella and the Asturians and their gaitas make the Atlantic seem to come alive, but... I cannot put it in words, this way that reels and ballads and dirges blend in Irish music like mischievous leprechauns taunting sad banshees in a mad dance around Gaelic ruins in distant fields of brightest green...

It is not a Paddy Day reel. It is not even a traditional song. And it is not even written or sung by an Irishman! (Although it is based on an irish traditional tune) Which serves only to show how great an inspiration Ireland has become to folk music. (Well that, and maybe how great girls from Galway are... :-) ) Recently made popular by the film "P.S, I love you". Do not make faces. DO see the movie. It is not the average chick-flick. Hillary Swank is an absolute goddess (so hot I did not even recognise her at the beginning) and the story illustrates the truth that painful losses are not forgotten simply by the mercy of time and people around us saying "get over it" and "snap out of it" and "move on".

Anyway, "Galway Girl" by Steve Earle




Well, I took a stroll on the old long walk
Of a day -I-ay-I-ay
I met a little girl and we stopped to talk
Of a fine soft day -I-ay-I-ay
And I ask you, friend, what's a fella to do
'Cause her hair was black and her eyes were blue
And I knew right then I'd be takin' a whirl
'Round the Salthill Prom with a Galway girl

We were halfway there when the rain came down
Of a day -I-ay-I-ay
And she asked me up to her flat downtown
Of a fine soft day -I-ay-I-ay
And I ask you, friend, what's a fella to do
'Cause her hair was black and her eyes were blue
So I took her hand and I gave her a twirl
And I lost my heart to a Galway girl

When I woke up I was all alone
With a broken heart and a ticket home
And I ask you now, tell me what would you do
If her hair was black and her eyes were blue
I've traveled around I've been all over this world
Boys I ain't never seen nothin' like a Galway girl

So put on something green... and HAPPY ST. PATRICK'S DAY!



(And who knows, maybe one day we will be able to catch the leprechaun at the end of the rainbow and get his cauldron of gold...)

Now the Scotsman can boast of the Thistle
And the English may boast of the Rose
But Paddy alone can claim the Emerald Isle
Where the green three-leaved Shamrock grows

.