Ρωσσική Κιβωτός

Σου παρουσιάζουν ένα κουτί, μια κιβωτό ας πούμε, και σου λένε "Άνοιξέ το, μέσα θα βρείς ένα λαό, μια ιστορία, όλους τους παλιόφιλούς σου που κάνατε παρέα στη φαντασία σου όταν διάβαζες ιστορία".

Το πλησιάζεις με ανυπομονησία αλλά και επιφυλακτικότητα, νομίζεις ότι αν δείξεις πολύ έντονη επιθυμία να το ανοίξεις θα το ξανασκεφτούν και θα σου το πάρουν.

(Λές εκεί να οφείλεται η διστακτικότητα που νοιώθεις πριν ταξιδέψεις; Φοβάσαι τι θα βρείς μέσα στην κιβωτό ή φοβάσαι τι θα γίνει καθώς πας να την ανοίξεις;)

Οι εβραίοι ξέρεις τι έβαζαν στις δικές τους. Τετράποδα και πέτρινες πλάκες. Κανένα ενδιαφέρον εκεί.

όμως οι άλλοι λαοί; Απο πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις αν ανοίξεις τη γερμανική ή ακόμα χειρότερα την ιταλική κιβωτό;

Τα παρατάς και πάς στην ανατολή. Μυρίζεις υγρό ξύλο. Φρέσκια σημύδα ή έλατο απο την σιβηριανή τάιγκα και πάνω στο καπάκι ο δικέφαλος αετός. Είναι δύσκολο να ανοίξεις το μάνταλο. Δεν ξέρεις τη γλώσα και η παγωμένη βροχή σε περονιάζει στις απέραντες αποστάσεις που πρέπει να καλύψεις.

Ερμιτάζ, Πύλες. Λεπτομέρεια. Αύγουστος 2009

Σε προετοίμασαν όμως γι αυτό μερόνυχτα με τον ηλίθιο και τους αδερφούς Καραμάζοβι κλεισμένος στο υπόγειο ακούγοντας τις αναμνήσεις απο το σπίτι των πεθαμένων, ενώ στο δίπλα δωμάτιο η Νατάσα Ροστόβα πείραζε συνεχώς τον Πιέρ Μπεζούχοφ λέγοντάς του ότι μοιάζει πολύ με τον Σεργκέι Μπονταρτσούκ...

Ερμιτάζ (Χειμερινά Ανάκτορα) Κλιμακοστάσιο Ιορδάνη, Αύγουστος 2009

Παίρνεις το ματωμένο τσεκούρι που ο Ροντιόν Ρομάνοβιτς Ρασκόλνικοφ άφησε πίσω του και σπάς το μάνταλο.

Στον τάφο του Ντοστογέφσκι, Αύγουστος 2009

Ανοίγεις την κιβωτό και με μια πληθώρα χρωμάτων οι "Καλεσμένοι πέρα απο τη Θάλασσα", οι σκανδιναβοί Varjager φτάνουν στις νότιες ακτές της βαλτικής, αναλαμβάνουν την ηγεσία των ανατολικών σλαβικών εθνών και ιδρύουν το κράτος του Κιυβάν Ρούς

Νικολάι Ρέριχ, Καλεσμένοι πέρα απο τη Θάλασσα

Τα παπούτσια σου κολλάνε στη λάσπη των βάλτων του Πριπιάτ καθώς ακολουθείς τους Πολωνούς και τους Τεύτονες στις σταυροφορίες τους κατά των Λιθουανών και Ουκρανών ειδωλολατρών που λατρεύουν ακόμα τον άσπρο θεό των βάλτων, τον τρομερό Μπιέλαμπογκ και τους βλέπεις να πνίγονται στα παγωμένα νερά της λίμνης Πεϊπούς, κατατροπωμένοι απο τον πρίγκηπα Αλεξάντρ Νιέφσκι όταν εισέβαλαν στη γή των Ρώσων

Αλεξάντρ Νιέφσκι. Αγία Πετρούπολη, Αύγουστος 2009

Τυλίγεις σφιχτά γύρω σου τη βρωμερή προβιά για να ακολουθήσεις τον Γέρμακ και τους Κοζάκους του στην κατάκτηση της Σιβηρίας

Βασίλι Σουρίκοφ, Η κατάκτηση της Σιβηρίας απο τον Γέρμακ

Λουφάζεις σε μια γωνιά ενώ ο Πέτρος ο Μέγας αντικρίζει τον γιό του για τελευταία φορά πριν τον παραδώσει στους δημίους να τον βασανίσουν μέχρι θανάτου για να αποκαλύψει την πλεκτάνη κατά του Τσάρου πατέρα του

Νικολάι Γκέ, Ο Πέτρος ο Μέγας ανακρίνει τον Τσάρεβιτς Αλεξάντερ Πέτροβιτς

Παρατηρείς τις φλόγες της Μόσχας να αντανακλώνται στα μάτια του στρατάρχη Κουτούζοφ ενώ παρακολουθεί τους Γάλλους να παίρνουν το μακρύ δρόμο της επιστροφής στη Γαλλία. Ελάχιστοι μόνο άντρες απο το εκστρατευτικό σώμα του Ναπολέοντα θα ξαναδούν τη χώρα τους

Στρατάρχης Κουτούζοφ, Καθεδρικός του Καζάν, Αύγουστος 2009

Νοιώθεις το ρολόι να τρέχει πιό γρήγορα. Ο Λένιν φτάνει στο σταθμό της Φινλανδίας, το καταδρομικό Αβρόρα θρυμματίζει τα τζάμια των χειμερινών ανακτόρων, ο Κερένσκι παύει να ηγείται μιας κυβέρνησης που δεν κατάφερε να κυβερνήσει τίποτα και ο Εμφύλιος ξεκινά. Είναι ήδη Οκτώβριος (ή Νοέμβριος αν προτιμάς) του 1917. Οι δέκα ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο...

Καταδρομικό Αβρόρα, Αύγουστος 2009

1934. Ο Κίροφ δολοφονείται στο γραφείο του. Είναι η αφορμή για να ξεκινήσει το μεγαλόπνοο σχέδιο του Στάλιν για τις Μεγάλες Εκκαθαρίσεις, κατά τις οποίες θα εκτελεστούν 3 απο τους 5 στρατάρχες της Σοβιετικής Ένωσης, σχεδόν όλοι οι παλαιοί Μπολσεβίκοι και ένας μεγάλος αριθμός εχθρών - πραγματικών και μή - του καθεστώτος. Χαμογελάς κάτω απο τα μουστάκια σου όταν στο τέλος, εκτελείται και ο ίδιος ο Γιεζόφ, ο αρχηγός της NKVD και ενορχηστρωτής της όλης υπόθεσης. Φυσικά, θα σβηστεί απο φωτογραφίες και ντοκουμέντα. Σαν να μην υπήρξε ποτέ

Με τον Γεζόφ και χωρίς τον Γεζόφ

Έτσι ήθελε ο Hitler το Λένινγκραντ: Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Έχοντας συντρίψει κάθε αντίσταση ολοκληρώνει τον κλοιό γύρω απο το Λένινγκραντ στην πολίχνη Μγκά, διακόπτωντας κάθε δυνατότητα ανεφοδιασμού της πόλης. Θα άφηνε τους κατοίκους να πεθάνουν απο την πείνα και μετά θα ισοπέδωνε την πόλη του Μεγάλου Πέτρου. Είναι Σεπτέμβριος του 1941 και οι 900 ημέρες αρχίζουν. Οι εκσκαφείς αφού τελειώσουν με τις οχυρώσεις θα αρχίσουν να ανοίγουν ομαδικούς τάφους σύντομα...

900 ημέρες, 900 νύχτες: Μνημείο της Πολιορκίας του Λένινγκραντ, Αυγουστος 2009

Μνημείο της Πολιορκίας του Λένινγκραντ, Αυγουστος 2009

Το τηλέφωνο χτυπάει και καθώς το σηκώνεις νοιώθεις την υγρασία που έχει συμπυκνωθεί πάνω στο ψυχρό βακελίτη. Παρά την αρχική επιτυχία κατά της τρίτης γραμμής άμυνας των Φινλανδών, λίγο έξω απο το Βίμποργκ που μόλις έπεσε, η προέλαση του Κόκκινου Στρατού σταμάτησε και το μέτωπο κατέρρευσε και αναδιπλώθηκε υπο καταιγιστικά πυρά πυροβολικού με πρωτοφανή ακρίβεια. Για ακόμα μια φορά οι Φινλανδοί αποδεικνύονται πιο σκληρά καρύδια απ'ό,τι περίμενε κανείς. Η μεγαλύτερη μάχη σε όλη την ιστορία των βόρειων χωρών έχει λήξει και οι Φινλανδοί κατάφεραν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους παρά την κατάρρευση του Άξονα

Στρατηγός Πυροβολικού Vilho Petter Nenonen. Οι νέες τακτικές που επινόησε στον υπολογισμό τροχιών και τη συγκέντρωση πυρός μιας πυροβολαρχίας ήταν επαναστατικές και εφαρμόστηκαν με συντριπτικό αποτέλεσμα στη μάχη Tali - Ihantala όπου οι Φινλανδοί κατόρθωσαν να ανακόψουν την Σοβιετική αντεπίθεση




Φινλανδικές Οχυρώσεις, γραμμή VKT (Tali - Ihantala) - Viipuri Αυγουστος 2009

Μια νεαρή Γερμανίδα ουρλιάζει καθώς με την ικανοποίηση ζωγραφισμένη στα μάτια τους τρεις Καλμύκοι πεζικάριοι την παραδίδουν στα πριόνια των πάντα διψασμένων για εκδίκηση Πολωνών, έχοντας οι ίδιοι τελειώσει μαζί της. Είναι αδύνατισμένη απο τις στερήσεις που πέρασαν οι Βερολινέζοι τον τελευταίο χρόνο και δεν θα ουρλιάζει για πολύ. Ακόμα και οι στιβαρές αγρότισσες της Ανατολικής Πρωσσίας δεν άντεχαν πολλή ώρα τα πριόνια και τα σίδερα των Πολωνών. Καλύτερα, γιατί σε λίγο θα περάσει ο Στρατάρχης και δεν του αρέσουν αυτά. Και ας ανέβει κάποιος με μια σημαία στο αναθεματισμένο Ράιχσταγκ.

Η φωτο με τη σημαία στο Reichstag πριν υποστεί επεξεργασία. Φαίνονται τα διπλά ρολόγια που φοράει στους καρπούς του ο ένας στρατιώτης, απο λεηλασία.

Νοιώθεις την επικείμενη απειλή. Κάτι πρωτοφανές, κάτι που δεν είχες νοιώσει ούτε στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, όταν οι Ναζί φαίνονταν αήττητοι. Νοιώθεις ένα πολύ μεγαλύτερο τρόμο. Περιμένεις απο λεπτό σε λεπτό να τυφλωθείς απο τη λάμψη που θα σημάνει το τέλος του πολιτισμού.

Ψυχρός Πόλεμος: Χρουστσωφ, Castro και Kennedy.

РТ-2ПМ Тополь; NATO reporting name SS-25 Sickle μαζί με Κινητό Σταθμό Διοίκησης και Τροποσφαιρικό Αναμεταδότη. Δεν μπορώ να αποκαλύψω πού. Αύγουστος 2009

Κι όμως εν μέσω όλων αυτών, ο καλός μας Γενικός Γραμματέας απονέμει στον εαυτό του παράσημα και γίνεται 4 φορές Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης, με απονομές στα γενέθλιά του.
"Δεν ήταν κακός, ήταν μάλλον σαν μικρό παιδί".
Και δεν άφηνε τα προδοτικά έθνη της ανατολικής Ευρώπης να συμμαχήσουν ξανά με τους Εχθρούς του Λαού

Λεονίντ Μπρέζνιεφ, ο τετράκις αυτοπαρασημοφορημένος (για τα γενέθλιά του) ως Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι εικόνες γίνονται αχνές. Το δόγμα Μπρέζνιεφ εγκαταλείπεται, η συμμαχία τψν σοσιαλιστικών χωρών καταρρέει, οι μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσώφ χειροτερεύουν την κατάσταση της οικονομίας και η χώρα οδηγείται στην κατάρρευση με το μέλλον της βαθύτατα υπονομευμένο απο την ανοιχτή διαφθορά, ανικανότητα, αδιαφορία και κλεπτοκρατία του νέου καθεστώτος.

Γέλτσιν και Γκορμπατσώφ, οι δύο ανίκανοι νεκροθάπτες του καθεστώτος και καταστροφείς της Ρωσσίας

Η γεύση που μένει είναι πικρή. Αφήνεις την κιβωτό να κλείσει. Χρειάζεσαι κάτι για το στομάχι σου που έχει δεθεί κόμπος και ξέρεις ότι πρέπει να περάσουν πολλά πριν ξαναβρείς τη δύναμη να την ξανανοίξεις. Κάποτε που ίσως καταλαβαίνεις καλύτερα τα υπόγεια ρεύματα της Ιστορίας.

ΥΓ: Η πραγματική "Ρωσσική Κιβωτός" είναι φιλμ του Αλεξάντερ Σοκούροφ παραγωγής 2002, στο οποίο ξεναγούμαστε στην ρωσσική ιστορία μέσα απο τα εκθέματα του Ερμιτάζ, σε ένα και μόνο μονοπλάνο διάρκειας 96 λεπτών...

Ερμιτάζ. Ιταλική αίθουσα (Μικρή Φυσικού Φωτός) Αύγουστος 2009.

Φουρτούνες

Αυτές τις στιγμές οι σκέψεις μας πάνε στους δοκιμαζόμενους Ιταλούς, στους νεκρούς και την κατεστραμμένη πολιτιστική κληρονομιά της Άκιλα.

Ο μαέστρο Βιβάλντι στην άκρως τεχνική και βενετσιάνικη Γκριζέλντα μας θυμίζει ότι οι Ιταλοί είναι μαθημένοι στις φουρτούνες, πραγματικές ή μη.

Και αυτό θα περάσει.

Cecilia Bartoli, 'Agitata da due venti'
(La Griselda, dramma per musica)
Antonio Vivaldi, Carlo Goldoni lib., 1735

.

Μεγάλη μπουκιά φάε...

...μεγάλη κουβέντα μην πεις.

Κάποτε, είχα την ιδέα να κάνω αφιερώματα για Γυναίκες που θαυμάζω

( όπως εδώ για τις γυναίκες της Lotta Svärd κι εδώ για τη Hedy Lamarr )

και για τις οποίες ο κόσμος ξέρει ελάχιστα.


Σειρά είχε η Bettina von Arnim.

Σε αυτήν κόλλησα. Δεν είχα στη διάθεσή μου αξιόπιστες πηγές για να αξιολογήσω το μεγάλο μυστήριο της προσωπικής της ζωής (ή πιο σωστά, δεν στρώθηκα ποτέ να διαβάσω την Αθανασία του Kundera).

Η σχέση της με τον Goethe ήταν όντως ρομαντικού χαρακτήρα; Ήταν όντως η Αθάνατη Αγαπημένη του Beethoven;

(Ναι, είμαι κουτσομπόλης. Μην πώ και ζηλιάρης...)


Δεν ήξερα αρκετά, οπότε το όλο ζήτημα έμεινε στο ράφι (η Bettina όμως όχι).


Ευτυχώς. Γιατί μετά την Bettina, σειρά είχε η Clara Schumann και μετά απο αυτήν

(δεν απομακρύνεστε σιγά σιγά απο τα αυγά και τις ντομάτες; )

η Ευγενία Μανωλίδου.

Αρκετά χρόνια πριν,τότε που είχα πρωτοακούσει γι'αυτήν, ήταν πανέμορφη,είχε οικογένεια και ήταν καταξιωμένη μουσικός ίσως στον πιο δύσκολο για τις γυναίκες χώρο.

Σας ορκίζομαι εκεί είχα μείνει.

Φανταστείτε να αφιέρωνα post σε μια που σήμερα είναι τηλεοπτική περσόνα και τα έχει με τον Άδωνι Γεωργιάδη...

Φρίκη. Όνειδος.

Με έσωσε η αδιακρισία, η ρομαντική τσαχπινιά, οι μισές αλήθειες και οι αινιγματικές φαντασιώσεις μεγαλείου της Bettina von Arnim.

Die Unsterbliche Geliebte.
(θα επανέλθω όπως Σου αξίζει)







L. van Beethoven, Sonata Quasi Una Fantasia, No. 14 Opus 27 No. 2 (Mondscheinsonate), Adagio sostenuto

.

Fight or flight

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που συνειδητοποιείς οτι δεν είσαι ο George Clooney.

Γαμώτο.

(παρένθεση πρώτη:Κυρίως για τη βίλα στη λίμνη του Como)

(παρένθεση δεύτερη: Οπότε αποφασίζεις τουλάχιστον να μην κάνεις τα ίδια λάθη. Yπεραναπληρώνεις κι έρχεσαι με την κάσα Martini απο νωρίς. Έτσι το "καλό παιδί" δίνει σιγά σιγά τη θέση του στο "θύμα")


Απο τη στιγμή που δεν είσαι ο George, αλλά ο Γιώργος, η εκάστοτε έναντί σου καθήμενη δεσποινίς δεν ερυθριεί ως σεμνή Δουλτσινέα, ούτε αποφασίζει να βγάλει τα Τζίμμυ Τσου της και να εξερευνήσει το εσωτερικό του μηρού σου με το άψογο πεντικιούρ της.

Πρέπει εσύ να βγάλεις το φίδι απο την τρύπα.

Θυμάμαι έναν καυγά μεταξύ ψαράδων σε ένα χωριό. Για το πως μπορείς να βγάλεις ένα ροφό απο την τρύπα του. Ακούστηκαν τόσες απόψεις όσες και οι ψαράδες και μάλιστα κάποιος είχε και δυο απόψεις.

Δυστυχώς είμαι πρακτικά βέβαιος πλέον ότι οι γυναίκες δεν βγαίνουν απο την τρύπα τους με ασβέστη. (Μπορεί κάτι να γίνεται με δυναμίτη, αλλά τότε τζάμπα το κομμωτήριο - και είναι κρίμα...)

Οι συνταγές πολλές. Οι μέθοδοι αποκρυπτογράφησης της γυναικείας συμπεριφοράς ακόμα περισσότερες.
Απο ευφυολογήματα ("Στρατηγική είναι να παραγγέλνεις ένα μπουκάλι καλό κρασί. Τακτική είναι να καταφέρεις τη γυναίκα να το πιεί") εώς χυδαιότητες (δεν θα μπώ καν στον κόπο).

Βρίσκεις λοιπόν στα χέρια σου στο τέλος της βραδιάς ένα ωραιότατο αίνιγμα, έναν τρυφερό κύβο του Ρούμπικ που σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς μπορούν τέτοια μάτια και τέτοια χείλη να δημιουργούν παζλ σε τετράγωνη διαμόρφωση.

Στην πραγματικότητα αυτό που έχεις όμως είναι ένας εφιάλτης της κρυπτανάλυσης. Κωδικούς μέσα σε άλλους κωδικούς, ανοιχτές εξισώσεις με πολλές μεταβλητές, φάζυ λότζικ, καταστάσεις στο περίπου και κλειδάριθμους που σπάζοντας τον ένα κωδικό, οδηγούν σε αδιέξοδο σε έναν άλλο. Το ENIGMA δεν ήταν ποτέ τόσο περίπλοκο.

Έχεις βγεί με την νοστιμότατη και ευφυέστατη - παρότι ξανθιά - συμφοιτήτριά σου η οποία είσαι βέβαιος ότι σε φλερτάρει. Ο Κορρές ως ειδήμων σε έχει προειδοποιήσει ότι μπορεί να είναι απλώς πολύ φιλική και να μην το παρεξηγήσεις αλλά σκέφτεσαι ότι αρκεί να είναι φιλική all the way και έχεις πετύχει το στόχο σου.
Μετά το σινεμά περπατάτε και την αγκαλιάζεις με το χέρι σου στους ώμους της. Σε κοιτάει με ένα απορημένο βλέμμα και σε ρωτάει "Προσπαθείς να σκουπίσεις το χέρι σου απο το ποπκόρν;"


Κρυφά νοήματα. Προειδοποιήσεις αλλά και υποσχέσεις. Body language. Σημάδια υπέρ και σημάδια κατά. Μόνο μια φορά σου έχει τύχει να τη βρείς σαφή. Τότε όμως έφτανε στα όρια της φάρσας.

Έχεις αλλάξει γνώμη 18 φορές. Κάθε φορά είσαι βέβαιος ότι θα το κάνεις. Και μετά είσαι βέβαιος ότι δεν πρέπει να το κάνεις.

Γίνεσαι γυμνασιόπαιδο.

Ο καθωσπρεπισμός δίνει σκληρή μάχη με την επιθυμία. Ο φόβος της απόρριψης παρέχει στον καθωσπρεπισμό ζωτική αεροπορική υποστήριξη ενώ το πυροβολικό της αμηχανίας σφυροκοπά ανελέητα κάθε αντεπίθεση απο τα τάγματα εφόδου του πόθου. Οι προπαγάνδες συγκρούονται: Το αλώβητο της εικόνας σου ενάντια στις σειρήνες του wishful thinking.

Στάλινγκραντ για να αποφασίσεις αν θα σκύψεις τελικά να τη φιλήσεις ή όχι.

"Next to a battle lost, the saddest thing is a battle won"

Στρατάρχης Arthur Wellesley, η Αυτού Χάρις ο πρώτος Δουκας Wellington, KG, KP, GCB, GCH, PC, FRS

(Πορτραίτο του Goya)

ΥΓ: Κανονικά θα έπρεπε να γράφω για το Μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων αλλά η γαλλική μου φάση τελείωσε λίγο απότομα.

.

Hindi Special: Γιατί Λατρεύω το Bollywood

Σας διαβεβαιώ: Είμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος.

όμως...

Λατρεύω το Bollywood.

Η θεά Aishwarya Rai.

Γιατί έχει σκηνικά αφάνταστου πλούτου και αδιανόητου kitsch.

Χορευτικά μεγάλης περιπλοκότητας και ακόμα μεγαλύτερης σαχλαμάρας.

Γιατί ενσωματώνει τις χειρότερες δυτικές επιρροές και τις ισχυρότερες ανατολίτικες αντιστάσεις.

Γιατί έβαζε τις σημαντικότερες φωνές της Ινδίας, αυτές της Asha Bhosle και της Lata Mangeshkar. Μόνο που τις έβαζε playback σε ατάλαντες ανάφτρες.

Γιατί δίνει στο cliché (κυριολεκτικά) επικές διαστάσεις.

Γιατί έχει πρωταγωνίστριες με εκφραστικά μάτια και πανέμορφο στήθος (πρόσωπο ήθελα να πώ)

Γιατί αυτές οι πρωταγωνίστριες έχουν ως παρτενέρ χάλια - σε βαθμό φάρσας - πρωταγωνιστές

Γιατί απλά... είναι ο καθρέφτης μιας lumpen υπερδύναμης.

Dum maro dum (Hare Krishna, Hare Ram)
Η φωνή της μεγάλης Asha Bhosle playback στην σεξυ Zeenat Aman.
Προσέξτε το ανεκδιήγητο ροζ πουκάμισο με τον γιακά που φοράει ο πρωταγωνιστής/σκηνοθέτης Dev Anand




Neeve Nanna (Only you were mine) του Vijaya Anand.
Απο το Dance Raja Dance.
Ουδέν σχόλιο. Απολαύστε.





Bobby Deol και Preity Zinta, "Tera Rang Balle Balle"
Απο τα αγαπημένα μου.
Go figure...



Dhoom Tana απο την υπερπαραγωγή (με όλη την crème de la crème του Bollywood) του 2007: "Om Shanti Om"

Επαναλαμβάνω. Κατά τ'άλλα είμαι ένας απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος....


.

Blog Networking

Lord Κitchener wants YOU to join my facebook Blog network (link to the left)

Θυμάμαι πόσο είχα απογοητευτεί όταν, μετά απο τόσες ταινίες για τον παλιόφιλο Βλάντ Τσέπες (μεταξύ των οποίων ήταν τα δύο αριστουργηματικά Νοσφεράτου και ο Ντράκουλα του Coppola) αξιώθηκα να διαβάσω και το βιβλίο του Stoker.

Ο νωχελικός βικτωριανός βερμπαλισμός (αδιανόητος αν σκεφτεί κανείς ότι σύγχρονοι του Stoker ήταν ο Oscar Wilde και ο Sir Arthur Conan Doyle) θα αρκούσε για να καταδικάσει το βιβλίο στην κριτική πυρά.

Το πιο ενοχλητικό σημείο όμως αποδείχθηκε η απίστευτα μονότονη και βεβιασμένη εξέλιξη των χαρακτήρων, των συναισθηματικών καταστάσεων και της πλοκής της ίδιας. Βλέπετε, απο ένα σημείο και μετά τα πάντα εξελίσσονταν με τους χαρακτήρες να συγκρίνουν ημερολόγια! Μιλάμε για πολύ γράψιμο, και πολύ διάβασμα...

Οι εποχές, φαίνεται, κάνουν τον κύκλο τους.

Αντί να μιλάμε άμεσα, ανανεώνουμε status στο facebook, αλλάζουμε tagline στο msn και μπλογκάρουμε. Και όχι μόνο για πράγματα που θα αφορούσαν όλο τον κόσμο, έστω και απο άποψης ύφους.

Λοιπόν...

Ας συγκρίνουμε ημερολόγια (δικτυακά).
Ας τα διασυνδέσουμε σε ένα ημερολογιακό δίκτυο (μέσα στο Δίκτυο).

(Κι ύστερα σου λένε ότι δεν υπάρχει κυκλικά αυτοαναπαραγόμενη πληροφορία)

Ο Λόρδος Kitchener λέει να κάνετε click αριστερά για να μπέιτε στο facebook Blog Network για το blog μου.

Και ο Uncle Sam (επίσης αριστερά... ύποπτο... σαν να μην υπήρξε ποτέ ο McCarthy) λέει (και είναι λινκ) να διαβάζετε Έσσλιν. Μπορεί να μη βοηθάει στη χώνεψη όσο ένας καλός συνδυασμός γκράπα και San Pellegrino ούτε έχει τόσες high-powered σεξουαλικές ίντριγκες όσο η Washingtonienne αλλά απο τότε που έχασα (εντελώς) την πίστη μου στην Παυλίνα Νάσιουτζικ είναι ό,τι πιο κοντινό (και σε γενικές γραμμές πολύ καλύτερο) σε Carrie Bradshaw ("I revealed too much too soon. I was emotionally slutty") υπάρχει στα ελληνικά. Γοβάκια Λουμπουτέν optional.




.

My Birthday at the Tower of Song! (Leonard Cohen live @ TerraVibe 30/7/2008)

Now, I heard, there was a secret chord

that David played and it pleased the Lord
But... you don't really care for music, do ya?

I cannot seem to remember ever having done something special on my birthday. In the heart of summer, my friends and I have always been scattered to the four corners of Greece (and now that wanderlust is upon us, the four corners of the world - getting birthday wish phonecalls from New York, Limassol, Melbourne, Vienna, London - and this year - Varna, well... it is undeniably funny but gets really annoying when almost nobody's around for the fun of it).









As always, this year I had nothing to look forward to and was particularly miffed (I like this word, I will be using it more often!) that I would in all probability miss the Leonard Cohen show since I heard of it too late... BUT ! the Lycabettus theater was closed because of security concerns and the concert was moved to the huge TerraVibe venue. Although such an expanse would not be suited to Leonard Cohen's music style, it would ensure ticket availability!

Why do I love Leonard Cohen so much when I do not even listen to similar style music?

The great Leonard Cohen


It goes like this:
The fourth, the fifth, the minor fall, the major lift
The baffled King composing
Hallelujah

It must be the effortless way he tackles the pitfalls of strong emotion, the way that irony finds its way into the lyrics, the way that drama of mythical proportions is reduced to the level of our fundamental weaknesses.

Your faith was strong but you needed proof
You saw her bathing on the roof
Her beauty and the moonlight overthrew ya
She tied you to a kitchen chair
She broke your throne and she cut your hair
and from your lips she drew the
Hallelujah

To be able to say "I've gotten over you", "We'll never see each other" or to say "I've found God" is one thing. Through his lyrics, Cohen is able to not only say all this, but shrug it off and walk away alone into the sunset with a deadly parthian shot...

Well, really, what's it to ya?

The Webb sisters, Charlie and Hattie, bowing

So,on that Wednesday, on my birthday, I stood before the Tower of Song, to listen about the conquest of Manhattan and a little viennese waltz on closing time...

There's a blaze of light in every word
It doesn't matter which you heard
the Holy or the broken
Hallelujah

Dino Soldo (winds) and Javier Mas (mandolin, uti, lute)

I found not only this but so much more: the nobility of a truly great artist shown in the courtesy with which he treated his supporting musicians (all of them significant artists in their own right) and the respect and humility he showed towards his audience, beginning with an impressive address in greek at the beginning of the show, a reminder of the time he spent in the island of Ydra.


For more than three hours, with about all requests fulfilled, the great Leonard Cohen delivered a mighty lesson of emotion and dignity, with lyrics and attitude laced with the acidity of experience, pain and the firmness of a man who knows what he wants, it's just that... he has always found the others lacking in the qualities that one would need to rise to the occasions.

I do not know if at the time I could survey the events of my life from such a point of view, but... when one is true to his emotions, well that is all one needs, no matter how the others respond to them.


And then the answer became quite clear: We found it with you, Leonard. We whispered it at first, murmured it as it went on and then we sang along: dee dum dum dum, da dee dum dum...

That simple.

Duet with Hattie Webb

I did my best but it wasn't much
I couldn't feel, so I tried to touch
I've told the truth...
I didn't come to fool ya

Your songs stand up for us even in our defeat. You stood up for me even on my defeat. And it was on my birthday.
Unforgettable.


Thank you Leonard.

"Thank you friends"

And even though it all went wrong
I'll stand before the Lord of Song
With nothing on my lips but
Hallelujah

PS: Ah, remember me, I used to live for music (baby)
Remember me, I brought your groceries in (ooh, baby yeah...)







.

Closing Time

My country: the sun setting beyond the Cretan hills

The wonderful surprises that only summer can bring...or, how just one night can get you on the right track. A word, a touch, a sunset, the beach and then a wonderful concert and the lyrics are aglow with meaning and substance.

And no, it is only tomorrow that I am leaving for the traditional August vacations (and I will never say again that something like that will be boring beacause summer does have its ways of surprising us) but I have not been staying at home much these last two weeks, so that is why I have posted close to nothing.

I will not be away for the whole August but I will not be posting till September. I have a mind to follow by mood the eventides of the academic year, you see.... Old habits die hard.

For this temporary leave of absence (and with your permission of course...;), kind readers, I would like to share with you one of the later songs by that wonderful gentleman, the true master of emotional eloquence, the one and only, Leonard Cohen: Closing Time

Closing Time

Ah we're drinking and we're dancing
and the band is really happening
and the Johnnie Walker wisdom running high
And my very sweet companion
she's the Angel of Compassion
she's rubbing half the world against her thigh
And every drinker every dancer
lifts a happy face to thank her
the fiddler fiddles something so sublime
all the women tear their blouses off
and the men they dance on the polka-dots
and it's partner found, it's partner lost
and it's hell to pay when the fiddler stops:
it's closing time

Yeah the women tear their blouses off
and the men they dance on the polka-dots
and it's partner found, it's partner lost
and it's hell to pay when the fiddler stops:
it's closing time

Ah we're lonely, we're romantic
and the cider's laced with acid
and the Holy Spirit's crying, "Where's the beef?"

And the moon is swimming naked
and the summer night is fragrant
with a mighty expectation of relief

So we struggle and we stagger
down the snakes and up the ladder
to the tower where the blessed hours chime
and I swear it happened just like this:
a sigh, a cry, a hungry kiss
the Gates of Love they budged an inch
I can't say much has happened since
but closing time...

I swear it happened just like this:
a sigh, a cry, a hungry kiss
the Gates of Love they budged an inch
I can't say much has happened since
closing time

I loved you for your beauty
but that doesn't make a fool of me:
you were in it for your beauty too
and I loved you for your body
there's a voice that sounds like God to me
declaring, declaring, declaring that your body's really you
And I loved you when our love was blessed
and I love you now there's nothing left
but sorrow and a sense of overtime
and I missed you since the place got wrecked
And I just don't care what happens next
looks like freedom but it feels like death
it's something in between, I guess
it's closing time

Yeah I missed you since the place got wrecked
By the winds of change and the weeds of sex
looks like freedom but it feels like death
it's something in between, I guess
it's closing time

Yeah we're drinking and we're dancing
but there's nothing really happening
and the place is dead as Heaven on a Saturday night
And my very close companion
gets me fumbling gets me laughing
she's a hundred but she's wearing
something tight
and I lift my glass to the Awful Truth
which you can't reveal to the Ears of Youth
except to say it isn't worth a dime
And the whole damn place goes crazy twice
and it's once for the devil and once for Christ
but the Boss don't like these dizzy heights
we're busted in the blinding lights,
busted in the blinding lights
of closing time

The whole damn place goes crazy twice
and it's once for the devil and once for Christ
but the Boss don't like these dizzy heights
we're busted in the blinding lights,
busted in the blinding lights
of closing time

Oh the women tear their blouses off the men they dance on the polka-dots
It's closing time
And it's partner found, it's partner lost
and it's hell to pay when the fiddler stops
It's closing time
I swear it happened just like this:
a sigh, a cry, a hungry kiss
It's closing time
The Gates of Love they budged an inch
I can't say much has happened since
But closing time...
I loved you when our love was blessed
I love you now there's nothing left
But closing time...
I miss you since the place got wrecked
By the winds of change and the weeds of sex.

So, for now, kind readers, enjoy the rest of the summer and stay tuned... the Bishop will remember you in his benedictions.




.

One candle

"One candle left to burn now... before the darkness comes"

(Vincent Price, from the House of Usher film, 1960)

PS: Crete, summer of 2002 or 2003, at the ruined house next to ours.


.

Μάθετε μπαλίτσα! Ποιό "Κρασάκι του Τσου" ;

Πολύς λόγος γενικώς γινόταν για το "κρασάκι του Τσου", ενα βίντεο της κακιάς ώρας που δημιουργήθηκε στα πλαίσια διαγωνισμού για πρωτότυπα διαφημιστικά videos για ιδιωτική τράπεζα και που τελικά διαδόθηκε σχεδόν σε κάθε mail inbox και σε κάθε FunWall του facebook.

Τώρα που έχει περάσει το πρώτο κύμα της πανδημίας του viral, η φυσική επιλογή έκανε τη δουλειά της και οι ευπαθέστερες ομάδες του πληθυσμού βρίσκονται πλέον σε ομαδικούς τάφους ήρθε η ώρα να μάθετε λίγη μπαλίτσα, όπως έλεγε και ο μέγας Αλέφαντος, γιατί ξεφύτρωσαν και μανιτάρια που το υπερασπίστηκαν ως cult και ως εμπνευσμένη παρωδία.

Μάθετε λοιπόν, ότι cult δεν είναι οποιοδήποτε ερασιτεχνικό βίντεο μηδενικού budget, ανύπαρκτης αισθητικής και ασθματικής (πιθανώς και κλεμμένης) έμπνευσης με afro-ninja Ναΐτες. Αυτά μπορεί να τα κάνει ο οποιοσδήποτε.

Πίσω απο το πραγματικό cult βρίσκεται μια ιδαίτερα στρεβλή αισθητική που ακυρώνει τις ορθόδοξες καλλιτεχνικές συμβάσεις όπως τις αντιλαμβανόμαστε (σκόπιμα - βλέπε διαφημίσεις 80s Ζουγανέλη-Μπουλά, Τζίμη Πανούση και "Ντίσκο Τσουτσούνι", ή μή - βλέπε δισκογραφία και φωτογραφήσεις Φιλιώς Πυργάκη). Αυτό όμως δεν σημαίνει οτι το cult παραβλέπει την τεχνική αρτιότητα της εκτέλεσης στο βαθμό που ο δημιουργός μπορεί να την επιτύχει.

Και όσο για το σκέτο χιούμορ (που μπορεί να το βαφτίζετε παρωδία ή σάτιρα), αν γελάσατε με το Safe Sex, ε ναι, το "κρασάκι του Τσου" είναι ό,τι πρέπει για σας. Καλά να πάθετε.

Και για να μάθετε μπαλίτσα (και να δείτε απo που κρατάει η σκούφια της "πρωτότυπης ιδέας των παιδιών" ) δείτε Bollywood με αγγλικούς υποτίτλους όπως τους κατέγραψε το αυτί και όχι η γνώση Hindustani του χρήστη buffalax (εξ'ού και τα σχετικά videos πλέον θεωρούνται buffalaxed)

My loony bun is fine Benny Lava!!





Girly man, man ,man....

2 videos, 12 εκατομύρια views μεταξύ τους. Αυτά...

Καλό είναι να ξεχωρίζουμε την σάτιρα (και να μην τη γράφουμε με ύψιλον επίσης...) και την παρωδία απο τον φτηνό χαβαλέ. Και να μην υποοτιμούμε έτσι απλά την αξία του kitsch και του cult.

"L.H.O.O.Q" του Marcel Duchamp
(L-H-O-O-Q: "Elle a chaud au cul", "Έχει καύλες")

Σβήστε το krasaki απο τα funwalls και σταματήστε να το διαδίδετε.
Μάθετε μπαλίτσα και...

Καλά κρασά!

ΥΓ: Πολλές ευχαριστίες στον κοσμοπολίτη Αντουάν με τις Ταμίλ διασυνδέσεις που μου είχε επισημάνει το Benny Lava ήδη απο τις 19/1/2008.

.

Rabbit season!

"Bugs Bunny's first official appearance was in A Wild Hare, directed by Tex Avery and released on July 27,1940" (from the Wikipedia article)

Since then, the greatest rabbit of all times with the nasal timbre of Mel Blanc's great voice has been one of the most beloved cartoon heroes.

With great lines such as "Ah... we should have taken the right turn in Albuquerque" (pronounced Albu-koiki) and hilarious antagonists such as Duffy, Elmer Fudd ("Shhhh... be quiet, I'm hunting wabbits...) Yosemite Sam ("Whoah camel, whoooooooahhhh....") and the rest Looney Tunes characters, the Bugs Bunny films stand fast in the Pantheon of all-time humour classics.

(Duck season - rabbit season)


Happy birthday Bugs!!!

PS: What's up Doc?

Kylie live @ TerraVibe, Athens, May 22, 2008 ("I love Kylie Minogue" post)

Yes!!! The definition of sexy was here for a live concert and I had tickets!! Why is she the definition of sexy? Well, with your help, she can prove it:

(That "No??" is probably the two sexiest letters ever uttered in human history)

Anyway, the concert ... it looked like a success from the very beginning when to the amusement of the gathering fans, several bimbos dragged the transmissions and tailpipes of their smarts and roadsters in the bumpy TerraVibe dirt, and it continued smoothly: the sound was crisp, the show was lush with colours, great choreography, themed costumes and a surprise performance of the 'Copacabana' ("Her name was Lola, she was a showgirl, with yellow feathers in her hair and a dress cut down to there..." :> ) and Kylie looked great (though she did not wear anything too revealing), danced and moved with gusto and all in all, she lived up to any expectation her fans might have had.

Some pics:

Golden bits and streamers fired above the crowd towards the end of the concert.

(OK, How could I wipe the stupid smile from my face?! )

And a video comment... How times change: observe the choreography in the "Locomotion" video (virtually non-existent and the girls are fat) and the "Can't get you out of my head" masterpiece:

1988:






and 2001 (2002 MTV Music Video Award for Best Choreography) :

PS: We did not do the "Locomotion" but ... "Lucky, lucky, lucky, I should be so lucky, lucky, lucky, lucky in love..." :)))



.