Σήμερα συμπληρώνονται ακριβώς 140 χρόνια απο την ενοποίηση της Γερμανίας σε μία κρατική οντότητα, κάτι που σηματοδότησε την έναρξη του μεγάλου εφιάλτη του Εθνικισμού για την Ευρώπη. Όμως δεν ήθελα να γράψω γι' αυτό. Ήθελα να γράψω για έναν "καλό" Εθνικισμό. Τον εθνικοαπελευθερωτικό εθνικισμό.
Γιατί, ώ γλυκιά εθνική υπερηφάνεια, μάθετε πως ο πρίγκηπας Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ήρωας εκ του ασφαλούς στην ελληνική Επανάσταση και μέγας καρεκλοκένταυρος του νεότερου ελληνικού "κράτους", πήδαγε -στα τέλη της δεκαετίας του 1810-αρχές 1820 στην Pisa, τη Mary Shelley, τη συγγραφέα του Frankenstein (or, The Modern Prometheus).
Σιγά τα ωά, θα μου πείτε με το δίκιο σας.
Βλέπετε, δεν ήταν και καμιά μεγάλη κατάκτηση η Mary Shelley. Καρακάξα στην εμφάνιση, η Shelley αποφάσισε κάποια στιγμή ότι αρκετά ανεχόταν το κέρατο που της φόραγε ο σύζυγός της, Ρομαντικός ποιητής και ενοχλητικός χορτοφάγος, Percy Bysshe Shelley.
Έτσι, ενώ το ζευγάρι βρισκόταν απο ανάγκη στην Pisa (επειδή είχαν φεσώσει τους πάντες στην Αγγλία) ήρθαν σε επαφή με τις διάφορες προοδευτικές ιδέες της εποχής, συχνά με τη μεσολάβηση του άλλου αλλοπαρμένου Ρομαντικού ποιητή - και όχι τόσο φανατικού άντρα - Λόρδου Byron, αλλά και με τις προοδευτικές προσωπικότητες που τις αντιπροσώπευαν.
Μια απο αυτές τις προσωπικότητες, ήταν κι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος - ο οποίος παρεμπιπτόντως είχε βάλει την ουρά του στα σκέλια όταν πρωτοέμαθε τα νέα για ένοπλη
επανάσταση μετά τη συνέλευση στη Βοστίτσα (αυτό που σήμερα οι κάτοικοί του ονομάζουν Αίγιο, επειδή το Βοστίτσα προφανώς δεν ταιριάζει με το επίπεδο και την αριστοκρατική τους καταγωγή...)
Ο Μαυροκορδάτος, λοιπόν, τα φτιάχνει με τη Shelley, και ανταλλάσσουν για κάποια χρόνια μια εξόχως γλυκανάλατη αλληλογραφία.
Εδώ χάνω το όποιο ενδιαφέρον είχα για το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα αλλά και για να διηγηθώ αυτή την ιστορία.
Πιό ενδιαφέρουσα όμως, για μένα, είναι η μέγιστη ειρωνία ότι, για την εποχή των Αυτοκρατοριών, η προοδευτική και ριζοσπαστική ιδεολογία που αντιπροσώπευε ο "καλός" πρίγκηπας Μαυροκορδάτος ήταν ο Εθνικισμός.
Με λίγα λόγια, είμαστε στην εποχή που οι λαοί έχουν αρχίσει να εξεγείρονται κατά της απρόσωπης, συγκεντρωτικής αυτοκρατορικής εξουσίας και της παρηκμασμένης, αιμομικτικής και ανάξιας αριστοκρατίας που αναπόφευκτα βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας και διαμοιράζει γαίες και αλλάζει σύνορα σαν να διαχειριζόταν τα αμπελοχώραφα των
προγόνων της.
Βέβαια ο Εθνικισμός δεν αφορούσε μόνο τους υπανάπτυκτους γύρω απο τη Μεσόγειο, τη Φιλική Εταιρεία, το Υψηλό Εμπόριο (Alta Vendita) των Καρμπονάρων και τη ρομαντική παραφιλολογία που συνεπήρε τις πλουσιότερες και δημοκρατικότερες κοινωνίες, αλλά όλη την αυτοκρατορική Ευρώπη.
Αυτό είχε αντιληφθεί ένας άλλος πρίγκηπας της ιστορίας μας, ο "κακός" πρίγκηπας Klemens von Metternich.
(Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ήταν πραγματικός πρίγκηπας - Klemens Wenzel Nepomuk Lothar, Fürst von Metternich-Winneburg zu Beilstein το πλήρες όνομά του, σε αντίθεση με τον Μαυροκορδάτο, ο οποίος λεγόταν πρίγκηπας μόνο και μόνο επειδή τον είχε πάρει στην αυλή του ο θείος του, Ιωάννης Καρατζάς. Ο Καρατζάς ήταν "ευγενής" επειδή είχε αγοράσει απο τον Σουλτάνο τον τίτλο του Χοσποντάρ (господар) της Βλαχίας έναντι αδράς αμοιβής. Ξεζούμισε τους ρουμάνους και την κοπάνησε νύχτα απο τις γαίες του, αφού πρώτα είχε μεταφέρει με τη συνοδεία του τη βουβωνική πανώλη απο την Ισταμπούλ στη Βλαχία, με αποτέλεσμα να χαθούν περίπου 60.000 ζωές, στην επονομαζόμενη "πανώλη του Καρατζά" - 'Ciuma lui Caragea' στα ρουμάνικα)
Ο "κακός πρίγκηπας" είδε στο πρόσωπο του Ναπολέοντα τί μπορεί να συμβεί όταν οι λαϊκές επαναστάσεις περνούν στα χέρια παρανοϊκών τυράννων . Ο κακός πρίγκηπας οσμίστηκε το μπαρούτι στον ανταγωνισμό των Μεγάλων Δυνάμεων γύρω απο τη μελλοθάνατη Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Και έκανε ό,τι περνούσε απο το χέρι του για να καθυστερήσει τη σύγκρουση των Μεγάλων Δυνάμεων. Όντας, μάλιστα, στην υπηρεσία των Αψβούργων - η αυτοκρατορία των οποίων ήταν η πλέον πολυσυλλεκτική απο άποψη διαφορετικών εθνικοτήτων - αντιλαμβανόταν τη σημασία του Εθνικισμού στις επερχόμενες ευρωπαϊκές συγκρούσεις και αντιστάθηκε σθεναρά στην απόσχιση εθνικών κρατών απο τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες - γι' αυτό και το ροζ παραμυθάκι που μαθαίνουμε για την ελληνική Επανάσταση τον παρουσιάζει ως αντιδραστικό δικτάτορα.
Ο "αντιδραστικός δικτάτορας" προσπάθησε - χωρίς ιδιαίτερο ζήλο, είναι η αλήθεια - να εκμοντερνίσει κάπως την υδροκέφαλη Αυστριακή αυτοκρατορία και να της δώσει παράταση ζωής, αντίστοιχα με τις προσπάθειές του να διατηρήσει το εύθραυστο κατεστημένο στην Ευρώπη.
Σήμερα, οι προσπάθειές του φαίνονται ουτοπικές. Σίγουρα ήταν αδύνατο να διατηρηθεί το μεσαιωνικό κατεστημένο, έστω αναθεωρημένο μετά τις ήττες του Ναπολέοντα. Το πραγματικό κίνητρο του Metternich ήταν όμως το να καμφθεί ο εθνικισμός. Και ως τέκνο της Γερμανίας, φοβόταν εναν συγκεκριμένο εθνικισμό. Τον γερμανικό.
Εμέις πιά, διδαχτήκαμε τα μαθήματά μας, σε επίπεδο αρχής τουλάχιστον και προσπαθούμε να κάνουμε περίπου ό,τι και ο Metternich. Με το ευρώ.
*******
Ο Ιούλιος Καίσαρας τα είχε πολύ ωραία ξεκαθαρισμένα τα πράγματα μέσα του. Οι βάρβαροι δυτικά του Ρήνου είναι Γαλάτες (Gallia est omnis divisa in partes tres και τα λοιπά) και οι βάρβαροι ανατολικά του Ρήνου είναι Γερμανοί.
Όμορφα. Τα χρόνια πέρασαν, οι Ρωμαίοι δεν κατάφεραν να υποτάξουν ποτέ τους Γερμανούς, οι οποίοι αν και τα κατάφερναν περίφημα σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας - απο τότε που ο Καρλομάγνος τους κατέβασε απο τα δέντρα και μετά, δηλαδή - δεν έφταναν και πολύ ψηλά ως κυρίαρχο έθνος εν γένει επειδή ήταν διαιρεμένοι διοικητικά σε μερικές δεκάδες κρατίδια, άλλα επισκοπικά, άλλα πριγκηπικά, άλλα βασιλικά, άλλα μερκαντιλιστικά και πάει λέγοντας.
Βέβαια, είχαν την ιδέα μιας χαλαρής ένωσης υπο τη μορφή της Αγίας Ρωμαικής Αυτοκρατορίας (το πρώτο Ράιχ αν θέλετε) αλλά όπως έλεγε κι ο Βολταίρος, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν ήταν ούτε Αγία, ούτε Ρωμαϊκή, ούτε Αυτοκρατορία.
Τα χρόνια πέρασαν, με τους Γερμανούς χωρισμένους ωραία και καλά, μέχρι που κάποιοι βάρβαροι πολύ πολύ ανατολικά του Ρήνου - για την ακρίβεια τόσο ανατολικά που σήμερα τα μέρη τους είναι Ρωσσία και Πολωνία - αποφάσισαν ότι δεν πάει άλλο. Αυτοί οι βάρβαροι σύντομα έγιναν οι ισχυρότεροι όλων των Γερμανών. Ήταν οι Πρώσσοι. Με έναν στρατό που δεν το έβαζε ποτέ κάτω, ακόμα και αμέσως μετά απο καταστροφικές ήττες και με μια απίστευτα ευέλικτη διπλωματία, οι Πρώσσοι κατάφεραν τελικά το 1866 να βάλουν στη θέση της την παρηκμασμένη Αυστριακή αυτοκρατορία της ανορεξικής και ημίτρελης Σίσυ και του άντρα της Φραγκίσκου Ιωσήφ και να δημιουργήσουν την Βορειογερμανική Ένωση, μια πρώτη ενοποίηση μέρους του Γερμανικού Έθνους.
Οι προσπάθειες του Metternich είχαν πάει χαμένες και οι χειρότεροι φόβοι του αποκτούσαν σάρκα και οστά.
Germania auf der Wacht am Rhein (Η Germania σε επαγρύπνηση πάνω στον Ρήνο). Hermann Wislicenus, 1873
"Was ist des Deutschen Vaterland?" Στίχοι: Ernst Moritz Arndt, 1813 Μουσική: Gustav Reichardt, 1825
Ποιά είναι η πατρίδα του Γερμανού;
Είναι η Πρωσσία; Είναι η Σουηβία;
Είναι εκεί που ανθίζουν τα κλήματα στον Ρήνο;
Είναι στη Belt που πετούν οι γλάροι;
Ω όχι, όχι, όχι!
Η πατρίδα του πρέπει να είναι μεγαλύτερη!
Ποιά είναι η πατρίδα του Γερμανού;
Είναι η Βαυαρία; Είναι η Στυρία;
Είναι εκεί που κορδώνονται οι αγελάδες των Μάρσων;
Είναι εκεί που βρίσκεται ο σίδηρος του Μάρκ;
Ω όχι, όχι, όχι!
Η πατρίδα του πρέπει να είναι μεγαλύτερη!
Ποιά είναι η πατρίδα του Γερμανού;
Είναι η Πομμερανία; Είναι η Βεστφαλία;
Είναι εκεί που φυσάει η άμμος απο τις θίνες;
Είναι εκεί που βρυχάται ο Δούναβης;
Ω όχι, όχι, όχι!
Η πατρίδα του πρέπει να είναι μεγαλύτερη!
Ποιά είναι η πατρίδα του Γερμανού;
Πές μου λοιπόν το όνομα αυτής της μεγάλης χώρας!
Είναι η χώρα των Ελβετών; Είναι το Τιρόλο;
Η χώρα και οι άνθρωποι με ευχαρίστησαν πολύ.
Αλλά όχι, όχι, όχι!
Η πατρίδα του πρέπει να είναι μεγαλύτερη!
Ποιά είναι η πατρίδα του Γερμανού;
Πές μου λοιπόν το όνομα αυτής της μεγάλης χώρας!
Σίγουρα είναι η Αυστρία
Πλούσια σε τιμές και νίκες!
Αλλά όχι, όχι, όχι!
Η πατρίδα του πρέπει να είναι μεγαλύτερη!
Ποιά είναι η πατρίδα του Γερμανού;
Πές μου επιτέλους το όνομα αυτής της χώρας!
Όπου κι αν ηχείι η γερμανική γλώσσα
και άσματα στον Ουρανό ο Θεός άδει
Αυτή πρέπει νά'ναι! Αυτή πρέπει νά'ναι!
Αυτή, γενναίε Γερμανέ πες δική σου!
Αυτή πρέπει να είναι όλη η Γερμανία!
Ω Θεέ επουράνιε, κοίταξέ την
και δώσε μας τη δίκαιη Γερμανική ανδρεία
για να την αγαπάμε, πιστοί και καλοί!
Αυτή πρέπει νά'ναι! Αυτή πρέπει νά'ναι!
Αυτή πρέπει να είναι όλη η Γερμανία!
**
Οι Γερμανοί - δηλαδή οι Πρώσσοι - στράφηκαν προς τη δύση. Με αφορμή την Ισπανική διαδοχή, ο γερο Bismarck κατάφερε με χειραγώγηση μιας σειράς διπλωματικών εντάσεων να επιτύχει την κήρυξη πολέμου ανάμεσα στη Γαλλία και την Πρωσσία.
Εξασκώντας την Τέχνη του Προφανούς (ή αλλιώς της Κοινής Λογικής) οι Πρώσσοι στρατάρχες, χάρη στην πολύ ανώτερη οργάνωση και τον καλύτερο εξοπλισμό του στρατού τους, κατάφεραν να συντρίψουν τους Γάλλους στο Sedan και να αιχμαλωτίσουν τον Γάλλο Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ'.
Ο Ναπολέων Γ' (αριστερά) με τον Otto von Bismarck, μετά την παράδοση των Γάλλων στο Sedan. O αυτοκράτορας Ναπολέων έχει παραδώσει το σπαθί του στον Bismarck (Πίνακας του 1878, απο τον Wilhelm Camphausen)
Επειδή όμως οι Γάλλοι είναι Γάλλοι και το έχουν στο αίμα τους να παραδίδονται, ήθελαν να το κάνουν και δεύτερη φορά. Η Τρίτη Γαλλική Αυτοκρατορία κατέρρευσε αυθημερόν, η Γαλλία συνέχισε να πολεμά και μετά απο μερικούς μήνες ξαναπαραδόθηκε, οριστικά αυτή τη φορά. Οι Γερμανοί μπήκανα στο Παρίσι στις 28 Ιανουαρίου του 1871. (Τους άρεσε τόσο πολύ που 70 χρόνια μετά ξαναμπήκαν).
Δέκα ημέρες πρίν απο την είσοδό τους στο Παρίσι, όμως, επειδή τους ενέπνεε η περιρρέουσα χλιδή, όρκισαν τον Hohenzollern Βασιλιά της Πρωσσίας Wilhelm Αυτοκράτορα όλης της Γερμανίας στην Αίθουσα των Καθρεπτών στις Βερσαλλίες.
Ήταν σαν σήμερα, πριν απο 140 χρόνια.
Die Proklamierung des Deutschen Kaiserreiches. Anton von Werner, 1885. Με τη λευκή στολή ο Bismarck. Πιό μπροστά του, κοιτάζοντας τον Αυτοκράτορα, ο Moltke.
Η Ευρώπη ακόμα το μετανώνει που το άφησε να συμβεί. Και οι Γερμανοί το ίδιο.
Για λόγους που έχουν αναλυθεί απο πολλούς και πολλές φορές, ο ανταγωνισμός της ενοποιημένης Γερμανικής οικονομίας με τις υπόλοιπες οικονομίες της Ευρώπης οδήγησε σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους.
Οι παρηκμασμένες δημοκρατίες καταλήγουν κάπως έτσι όταν βρεθούν αντιμέτωπες με μια μεγάλη κρίση...
Έφταιγαν αποκλειστικά οι Γερμανοί γι' αυτό; Φυσικά και όχι. Όμως ο Γερμανικός Εθνικισμός αποτέλεσε το πιο βολικό καταλύτη για τις εξελίξεις που ισοπέδωσαν την Ευρώπη και κόστισαν δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς.
Όταν το τείχος του Βερολίνου έπεφτε και το παρακολουθούσαμε στις τηλεοράσεις μας υπο τους ήχους των Scorpions, κάποιοι κρατούσαν την ανάσα τους, σκεπτόμενοι την μετέπειτα πορεία της έστω και βίαια αποναζιστικοποιημένης Γερμανίας.
Αυτός ο φόβος, αυτό το φάντασμα του Metternich, αποτέλεσε το κίνητρο για τη στενή σύνδεση της Γερμανικής οικονομίας με αυτή της υπόλοιπης Ευρώπης μέσω του Ευρώ, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι οι Γερμανοί αναγκάζονται να πληρώνουν τους κοπρίτες του Πάγκαλου (και τον τον Πάγκαλο μαζί μ'αυτούς).
Το Ευρώ - όπως μας διδάσκει τελικά ο έρωτας της Shelley με τον Μαυροκορδάτο - είναι μια πολιτική απόφαση και όχι μια οικονομική αναγκαιότητα. Είναι αυτό που μας βοηθάει να μην βλέπουμε το βράδυ στους εφιάλτες μας τη Merkel με κοντό μουστάκι να χαιρετά ναζιστικά.
Είναι η πλέον εφικτή έκφραση της αναγκαιότητας μιας Ενοποιημένης Ευρώπης, μιας Ευρώπης που θα έχει αφήσει πίσω της τους εθνικιστικούς εφιάλτες και τις Εθνικές Αναγκαιότητες, όπως την οραματίστηκε ένας απο τους μεγαλύτερους ευρωπαϊστές, ο Γάλλος Πρόεδρος Valéry Giscard d'Estaing.
Ο οποίος γεννήθηκε στο Koblenz, τη γενέτειρα του Metternich.
Και γεννήθηκε εκεί επειδή, το 1926, μετά την ταπεινωτική συνθηκολόγηση της Γερμανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο το 1918, η Ρηνανία τελούσε ακόμα υπό Γαλλική κατοχή.
Ο Πρόεδρος Valéry Giscard d'Estaing ήταν παιδί κατακτητών.
Και στα 15 του, είδε τα πάντα να επαναλαμβάνονται απο την ανάποδη.
ΥΓ.1 Όσο η Γερμανία παραμένει ενωμένη, οι Ευρωπαίοι θα στηρίζουν το Ευρώ.
Κι εμείς θα καθυστερούμε την αναπόφευκτη πτώχευσή μας (sovereign debt default) και την επιστροφή στη δραχμή - ή την ανταλλακτική οικονομία με αυγά - μέχρι να δημιουργηθούν οι μηχανισμοί που αφενός θα επιτρέπουν την έξοδο αυτή, αφετέρου θα εγγυώνται τη σταθερότητα του Ευρώ παρά τις αποχωρήσεις των οπισθοδρομικών οικονομιών.
"I am not a Fascist. Fascists are shopkeepers. I am a Nazi."
The Hon. Alan Clark, MP
΄Ημουν ενθουσιασμένος.
Μπορεί να είχα μείνει άφωνος απο το αδιανόητο της κατάστασης όμως μέσα μου ήμουν κατά βάση ενθουσιασμένος.
Ελληνικές οικογένειες βόλταραν στην πλατεία αμέριμνες, παιδάκια έπαιζαν με τους παππούδες τους, όλοι περιτριγυρισμένοι απο το γαλανό και το λευκό. Η Ελλάς ήταν παντού.
Ζούσαμε μέρες του '21.
Βαϊμάρης 1921.
Το κορίτσι μπροστά μου πρέπει να ήταν δεκατριών. Στάθηκε μπροστά μου και μου έκλεινε το δρόμο. Συνομήλικοί της μας περικύκλωσαν.
******
Η νεαρή γαλλίδα ραδιοφωνική δημοσιογράφος Marine Olivesi βρισκόταν μέχρι την
προηγούμεη εβδομάδα στην Ελλάδα για τις ανάγκες των κομματιών που ετοιμάζει freelance για το CBC, το BBC Afrique και την αγγλόφωνη υπηρεσία του Deutsche Welle. Αυτή την περίοδο δουλεύει πάνω σε θέματα που αφορούν μετανάστες. (Ήδη, τη στιγμή που τα γράφω αυτά είναι ασφαλής στο Παρίσι και το πρώτο μικρό της κομμάτι για την Ελλάδα έχει ανέβει
στο ραδιόφωνο του CBC.)
Ο πανταχού παρών καλός φίλος και συνταξιδιώτης στη Μέση Ανατολή Δ.Δ., γνωρίζοντας καλά την ανθρωπογεωγραφία της Αθήνας αναλαμβάνει να την ξεναγήσει στα μέρη που μαίνεται ένας μονομερώς κυρηγμένος πόλεμος.
Τους συνοδεύω κι εγώ για να της μιλήσω για θέματα που αφορούν την υγεία των μεταναστών. Ή την απουσία αυτής τελοσπάντων.
Η συζήτηση είναι μεγάλη και έχει την τάση να πλατειάζει προς άσχετα θέματα με σκοπό την εξοικείωσή της με την νοσηρή ανικανότητα και διαφθορά του ελληνικού αδιαιρέτου διδύμου κράτους/παρακράτους.
Η αφέλειά της, προϊόν σπουδών και μαλακής δημοσιογραφίας στη Νέα Υόρκη, δεν βοηθά τη συνοχή της συζήτησης. Ένα μόνιμο "πως είναι δυνατόν;" διαγράφεται στο βλέμμα της. Όταν ο Δ. της επισημαίνει ότι καλό είναι να κρύψει το ατυχέστατο μικρόφωνο τραγουδιάρας με το οποίο καταγράφει τη συνομιλία μας όταν θα περνάμε απο τις γειτονιές που κινούνται οι φασίστες, αυτή ενίσταται: "Μα δεν έχουν δικαίωμα να μας σταματήσουν!"
Μάλιστα...
Περπατώντας στους έτσι κι αλλιώς γκρίζους και μίζερους δρόμους "εκείνων" των γειτονιών, ανάμεσα στις καταθλιπτικές καταχνιασμένες πολυκατοικίες
(mind you, με τα μέσα ούτε δέκα λεπτά μακριά απο τις εξαιρετικές μπαγκέτες του Paul, τα καταστήματα της Βενετίας Β. και του Κώστα Κ. απέναντι απο την Αυτού Αγιότητα τον Κλήμη τον Όγδοο και τις ξυνισμένες μεγαλοκοπέλες τύπου Νόνικας που συχνάζουν στο μετριότατο πια Zonar's)
ένοιωθα όλα αυτά που συζητούσαμε να μπαίνουν στη σωστή τους διάσταση, μακριά απο τις παρουσιάσεις των Γιατρών του Κόσμου, τις ασκήσεις εξάπλωσης επιδημιών, τις ασκήσεις αντιμετώπισης κύματος λαθρομεταναστών, τα στατιστικά ακόμα και τις ίδιες τις συνεδρίες με μεμονωμένους μετανάστες στην Υπηρεσία.
Το παρακμιακό κεμπαμπτζί ή κάρρυ/τσάτνυ έχανε τη γραφικότητά του και οι ίδιοι οι εξαθλιωμένοι ασιάτες ("μπανιάνοι" στην καθομιλουμένη του δρόμου) γίνονταν λιγότερο αόρατοι για τις κοσμοπολίτικες αισθήσεις μας.
Κεντρικά σημεία της ξενάγησης η πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα και η πλατεία Αττικής. Τόσο το πρόσφατο ρεπορτάζ των Νορβηγών (The battle for Attica square) όσο και το γενικότερο κλίμα που έχει διαμορφωθεί μας οδηγεί αναπόφευκτα εκεί.
Χαμογελάω συγκαταβατικά με την εγγενή εξωφρενικότητα της κατάστασης. Τη μικρόνοια και την προβλεψιμότητα. Την παρανόηση και τη διαστρέβλωση.
Χαμογελώ με τη σοκαρισμένη συγκατάβαση κάποιου που οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα επειδή υποστήριξε κάτι τόσο θεμελιωδώς σωστό και προφανές που αρνείται να συνειδητοποιήσει την επικείμενη εκτέλεσή του απλά και μόνο λόγω της περιρρέουσας γελοιότητας των εκτελεστών του.
Κελτικός σταυρός στους τοίχους - η καταφυγή στη μνημειώδη αντίφαση και αστειότητα του συμβόλου αντιρροπείται απο την ανάγκη των νεοναζιστών να μην αποξενώσουν τους μικροαστούς χρησιμοποιώντας σβάστικες.
Και η λέξη ΕΛΛΑΣ στις εισόδους της πλατείας. Με αρχαιοπρεπή "this is Sparta" γραφή. Χέρι χέρι με το ξυρισμένο μαλλί, το κολλητό παντελόνι, την αρβύλα και τη λειτουργική αγραμματοσύνη. Άμεμπτος συνδυασμός.
Τα πρόσωπα στρεβλωμένα σε καρικατούρες - απο τη στρεβλωμένη απο την αηδία οπτική μου.
Μιλάμε και περπατάμε, βλέπουμε, ακούμε κι εξιστορούμε.
Τα γεγονότα λίγο εώς πολύ ήδη γνωστά για όσους ενδιαφέρονταν να τα μάθουν.
Απο τα υπερκαυκάσια μονοπάτια του τουρκικού δουλεμπορίου εώς τα ελληνικά σύνορα, χιλιάδες ψυχές περνούν μια κόλαση μετακινήσεων στις πιο άθλιες συνθήκες για να ξεφύγουν απο την άλλη κόλαση, αυτή της πατρίδας τους, με την υπόσχεση των αγαθών που ευαγγελίζεται το όραμα του ευρωπαϊκού κοσμοπολιτισμού.
Ενός υποκριτικού κοσμοπολιτισμού που ωρύεται, σαν γριά υστερική butch λεσβία που άκουσε σεξιστικό σχόλιο, καταδικάζοντας το ρατσισμό, την ξενοφοβία και τις καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων προσπαθώντας να κουκουλώσει τη not-in-my-back-yard νοοτροπία λογιστάκου των Βρυξελλών που βρίσκεται πια στην καρδιά του ευρωπαϊκού ονείρου.
Σύντομα, οι τραγικές αυτές φιγούρες των λαθρομεταναστών θα βρεθούν εγκλωβισμένες στο πιο αναποτελεσματικό - και πρακτικά ανύπαρκτο - σύστημα υποδοχής και ενσωμάτωσης μεταναστών, με τις πύλες της υπόλοιπης ευρώπης ερμητικά κλειστές και τους ίδιους τους ευρωπαίους ηγέτες αδιάφορους μπροστά στη μεγάλη ανθρωπιστική τραγωδία που εκτυλίσσεται καθημερινά στα σύνορα της Ελλάδας, πνιγμένοι και οι ίδιοι στα δικά τους άλυτα προβλήματα.
Αναπόφευκτα οι άνθρωποι αυτοί θα καταλήξουν στο γκέτο τους, προσπαθώντας να επιβιώσουν στα πιο παραμελημένα τμήματα της πόλης που μετά τους Πολέμους έδρασε σαν χωνευτήρι πολλών κυμάτων μεταναστών, εσωτερικών αλλά και τις τελευταίες δύο δεκαετίες και ξένων.
Εκεί όμως που οι ευρωπαίοι μετανάστες πέτυχαν να ενσωματωθούν στην παραγωγική διαδικασία με τις ικανότητές τους και οι σχετικά λίγοι αφρικανοί έμειναν μέσα στα πλαίσια των ανοχών μιας μεγαλούπολης, οι φτωχοδιάβολοι απο την Ασία δεν είχαν τέτοια ευκαιρία.
Λόγω συγκυριών οικονομικών; Λόγω αριθμών; Λόγω κουλτούρας; Λόγω της ήδη νοσηρής ιδιομορφίας της Αθήνας με το μοναδικά υποβαθμισμένο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα κέντρο; Αδιάφορο μια και τώρα η κατάσταση έχει παγιωθεί.
Χιλιάδες ψυχές περιφέρονται χωρίς ελπίδα, χωρίς εργασία και χωρίς αξιοπρέπεια.
Μακριά απο οποιαδήποτε κοινωνική πρόνοια και την οποιαδήποτε περίθαλψη πέρα απο αυτή που προσφέρουν σποραδικά, κατα συνείδηση και χωρίς πλάνο τα επείγοντα των νοσοκομείων (ιδίως της Πολυκλινικής) και εθελοντικές δομές όπως το Πολυϊατρείο των Γιατρών του Κόσμου στην Κουμουνδούρου.
Χιλιάδες άνθρωποι που επιβιώνουν όπως μπορούν, πολλοί που συντηρούνται απο λίγους, λίγοι που βγάζουν όσα λίγα βγάζουν απο επαιτεία, μικροκλοπές, χαμαλοδουλειές: θύματα επιτήδειων και εκμεταλλευτών.
Στοιβάζονται δέκα, είκοσι, τριάντα σε ένα διαμέρισμα. Απόλυτη εξαθλίωση, πλήρης απουσία έστω και στοιχειώδους υγιεινής και για τις λιγοστές γυναίκες το επιστέγασμα έρχεται με τον αυστηρό εγκλεισμό, μια αχνή προς το παρόν ηχώ των γκέτο της Σουηδίας όπου έχει επικρατήσει η αυστηρότερη μορφή του Ισλαμικού Νόμου.
Άνθρωποι εγκλωβισμένοι στην αδυσώπητη αλυσίδα γεγονότων της δημιουργίας, συντήρησης και επέκτασης του γκέτο.
Εύκολοι στόχοι.
Βλέπετε, ένα απο τα βασικά στοιχεία των μικροαστών σε μια εξόχως ταξική κοινωνία όπως η δική μας, είναι η διαταραγμένη ταξική συνείδηση και η κοινωνική "νοημοσύνη".
Εγκλωβισμένοι ανάμεσα στον τρόμο του να χάσουν τα λίγα που έχουν απορρίπτουν παράλληλα την τάξη τους ελπίζοντας πάντα σε κοινωνική ανέλιξη (ιδανικά κάνοντας το παιδί τους γιατρό ή δικηγόρο ή generic κομματόσκυλο και το κορίτσι τους νύφη πολυτελείας).
Οι παλιοί κάτοικοι των σημερινών γκέτο,παραδοσιακοί μικροαστοί καθηλωμένοι στις φτηνές γειτονιές της Αθήνας μετά την έξοδο προς τα προάστια όσων ανελίχθηκαν κοινωνικά με τη μεταπολίτευση, βλέπουν το μικρόκοσμό τους να μεταβάλλεται ραγδαία.
Οι συνέπειες της γκετοποίησης τους πλήττουν άμεσα.
Η αξία της περιουσίας τους πέφτει, η γκρίζα αισθητική της καθημερινότητάς τους υποβαθμίζεται, το μικροέγκλημα που διογκώνεται απο στόμα σε στόμα τους κάνει να νοιώθουν ανασφαλείς και το αγκάθι της διαφορετικότητας και της λούμπεν πολυπολιτισμικότητας τους καίει άγρια (τί καλά που θα ένοιωθαν αντίθετα, αν μετακόμιζε δίπλα τους ένας γκλαμ αστέρας του Πακιστανικού κρίκετ σαν τον Ιμράν Χαν αντί για τον Παστούν κακομοίρη που έφτασε ως εδώ ξεφεύγοντας απο τα διασταυρούμενα πυρά κυβερνητικών και Ταλιμπάν...)
Οργίζονται κατά των μεταναστών. Η συνάδελφος και φίλη Κ. Σ. κατοικεί σταθερά στο κέντρο απο επιλογή της τα τελευταία είκοσι χρόνια. Μένοντας κοντά στο σταθμό Λαρίσης, κινείται στις περιοχές που το μίσος μαίνεται. Την ημέρα των εκλογών τραβά την προσοχή μιας φουριόζας υπερμάχου της ελληνικότητας της πλατείας Αττικής, η οποία την παρακινεί να συνταχθεί με το κίνημα για να φύγουν οι ξένοι απο την περιοχή. Καλλιεργημένη και καλοντυμένη, η Κ. την διαολοστέλνει με τον τρόπο της για να εισπράξει την αντεπίθεση "Εσείς οι Κηφισιώτισσες δεν έχετε δικαίωμα να μιλάτε".
Οργίζονται λοιπόν και κατά των διεφθαρμένων πλουτοκρατικών ακριβών προαστείων. Φτηνός σοσιαλισμός και κενός εθνικισμός. Σαν να λέμε εθνικοσοσιαλισμός. Απόλυτα φυσιολογική εξέλιξη.
************
Επιστρέφουμε στην πλατεία Αττικής. Κάτοικοι σε επιφυλακή διώχνουν όσους μετανάστες πάνε να περάσουν μέσα απο την πλατεία. Οικογένειες με μικρά παιδιά παίζουν και σε μια
γωνία σε παγκάκια, κάθεται η φυσιολογική εξέλιξη.
Προσέχει κανείς κυρίως το ένα τους, αυτό με το ξυρισμένο κεφάλι που σχηματίζει την ελληνική σημαία στο πίσω μέρος, τις αρβύλες, το κολλητό τζιν. Και το ότι ήταν στον Αγιο Παντελεήμονα πριν απο λίγη ώρα.
Περνώντας δίπλα απο τη φυσιολογική εξέλιξη στο τέλος μιας πολύ διαφωτιστικής, χωρίς απρόοπτα βόλτας στις γειτονιές και τις πλατείες αυτές, τα πράγματα αρχίζουν, ας πούμε, να εξελίσσονται φυσιολογικά.
-Κάμερα δεν είναι;
-Κάμερα.
-Έχει κάμερα.
Ο σκίνχεντ περνά απο πίσω μας και έρχεται δίπλα και πίσω μου. Ο βλογιοκομμένος προσπερνά τον Δ. Γύρω και πίσω μας οι υπόλοιποι, συνολικά οκτώ ή εκεί γύρω. Και μπροστά μου, μου κλείνει το δρόμο ένα κορίτσι με μαύρο τζιν, σπορτέξ και φούτερ. Έξυπνο μουτράκι, πλάγιο χαμόγελο-γκριμάτσα. Θέλω να πιστεύω ότι πήγαινε να γελάσει λόγω του γελοίου του πράγματος.
Θέλω να το πιστεύω. Φαινόταν εξυπνούλι. Και ήταν-δεν ήταν δεκατριών χρονών. Όπως και τα άλλα μαλακισμένα άλλωστε. Κακόμοιρο κορίτσι.
Όταν ήρθα αντιμέτωπος με τη φυσιολογική εξέλιξη δεν ήξερα τί να κάνω, τί να πώ, τί να σκεφτώ. Ήταν όλα τόσο σουρεαλιστικά. Και, σε κοινωνιολογική βάση, απόλυτα φυσιολογικά.
Βεβαίως εαν δεν ήταν δεκατριάχρονα βλογιοκομμένα, δεν θα είχα και πολλές επιλογές για το τί θα έκανα. Προφανώς θα έτρωγα ξύλο. Αλλά με τα μαλακισμένα τί κάνεις;
Τα δέρνεις; Πολύ δελεαστική σκέψη αλλά πέρα απο τον αποτρεπτικό παράγοντα των άλλων ομάδων που σίγουρα θα βρίσκονταν σε τακτικά εύλογη απόσταση, έτοιμοι για καυγά, πώς χτυπάς αυτά τα κακόμοιρα, που στρατολογήθηκαν μέσα στην άγνοιά τους, τα πολλαπλά αδιέξοδα και τη σκέτη, ανόθευτη μαλακία που δέρνει τις οικογένειές τους και την απόλυτη, αναίσχυντη αχρειότητα των "ηγετών" τους;
Τα αφήνεις; Μα η απάντηση σε κάθε φασίστα είναι αποκλειστικά και μόνο το ξύλο. Ιστορική αναγκαιότης. Δεν φταίω εγώ.
Τους μιλάς; Σε ποιόν εγκέφαλο όμως να απευθυνθείς;
-Είστε απο κάμερα;
-Απο ποιά κάμερα είστε;
(Είναι και ζώα. De facto)
H Marine γυρίζει σε έναν, δεν καταλαβαίνει τί λένε. "Pardon?"
Δυο τρία δευτερόλεπτα αμηχανίας, δεν αποφασίζουν να προκαλέσουν άμεσα.
"Πάτε καλά ρε;" ο Δ.
"Ρε την παλεύετε;" εγώ.
Περνάμε ανάμεσά τους και φεύγουμε.
************
Για τα φασιστόμουτρα δεν μπορεί να πεί κανείς πολλά. Ή μάλλον περισσότερα απο όσα έχουν ήδη ειπωθεί. Είναι επικίνδυνοι για τη σωματική ακεραιότητα όποιου τους πλησιάσει σε απόσταση μικρότερη απο αυτή που χρειάζεται για να τους φτύσει, οπότε μακριά.
Μια μικρή υπενθύμιση μόνο, για το πώς τελείωσε η τελευτάια τους ιδεολογική "Σταυροφορία", με κυριολεκτικά εκατομμύρια γυναίκες άρειας καταγωγής, αυστηρής γερμανικής ανατροφής και κλασσικής ελληνοκεντρικής ευρωπαϊκής παιδείας να βιάζονται ομαδικά απο τους πιωμένους αλλά νικηφόρους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού.
Η ταπείνωση των ναζιστικών λαβάρων στη Σοβιετική Παρέλαση Νίκης, Ιούνιος 1945
Και πραγματικά δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να μας απασχολούν οι φασίστες καθαυτοί. Είναι φυσιολογική εξέλιξη η αύξηση της δύναμης της ακροδεξιάς σε περιόδους κρίσης.
Κρίσης οικονομικής αλλά κυρίως κρίσης κοινωνικής, όταν οτιδήποτε κι αν αντιπροσωπεύει το "δημοκρατικό" πολίτευμα και το σύγχρονο "κράτος" είναι για γέλια.
Όταν το συνώνυμο της πολιτείας και ΚΑΘΕΝΟΣ θεσμού της είναι η διαφθορά, η απόλυτη ανικανότητα και η αναξιοκρατία. Όταν ΚΑΝΕΝΑΣ θεσμός δεν αξιώθηκε να διατηρήσει κάποια παράδοση προσφοράς που να αξιώνει εμπιστοσύνη.
Τότε, οι μικροαστοί θα αναζητήσουν απαντήσεις στις γιαλαντζί αξίες της ακροδεξιάς. Αναμενόμενα πράγματα.
Αυτό που δεν είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο είναι η έκταση του πράγματος.
Τα στρουμφάκια με τους ναζιστικούς χαιρετισμούς είναι για να τα χαζεύουμε στην Trash TV μαζί με τους ελοχίμ, τους νεφιλίμ και τους υπεραιωνόβιους οικολόγους.
Ενίοτε, σε εκλογικούς λόξυγγες μπορεί να τους δίνουμε κανένα αξιοπρόσεκτο ποσοστό. Ενίοτε μπορεί η "κοινή γνώμη" να αντανακλά τα επιχειρήματά τους.
Όμως ποτέ μα ποτέ μια φιλελεύθερη δημοκρατία (με τη γαλάζια έννοια το "φιλελεύθερη", με την πράσινη το "δημοκρατία") δεν θα άφηνε να φανεί η επίσημη αστυνομία χεράκι χεράκι με τους νεοναζί.
(Ακόμα κι αν κακώς επιτρέπει τα μέλη της σωμάτων ασφαλείας να υποστηρίζουν στην πολιτική τους ζωή τέτοιες ιδεολογίες και να συντάσσονται ανοιχτά με αυτές)
Ποτέ μα ποτέ δεν θα τους άφηνε να λυμαίνονται γειτονιές ολόκληρες με τόσο απροκάλυπτο τρόπο, ούτε να στρατολογούν ανοιχτά στα σχολεία.
Τί βρίσκεται πίσω απο αυτή την "αυθόρμητη" κινητοποίηση των κατοίκων που με τόση ευαισθησία και αποτελεσματικότητα αφουγκράζονται οι υποτακτικοί του Μιχαλολιάκου αναφωνώντας "Χαίρε Νίκη" στις συγκεντρώσεις τους; (Που όχι και τόσο τυχαία είναι η μετάφραση του "Sieg heil!" θα σκεφτεί ο κακεντρεχής και εγκάθετος γερμανομαθής...)
Η κυρά Κούλα, που δεν αντέχει τη βρώμα τριάντα άπλυτων μπανιάνων απο το απέναντι διαμέρισμα δεν είναι η δύναμη πίσω απο αυτές τις εξελίξεις.
Ποιά οικοδομικά/κτηματομεσιτικά συμφέροντα θα επωφεληθούν απο την χειραγώγηση της εγκατάστασης και των μετακινήσεων των άμοιρων λαθρομεταναστών;
Ποιά καρτέλ διακίνησης ναρκωτικών εμπλέκονται και ποιά μαφία αποτελεί νέο πόλο ισχύος στη διακίνηση;
Ποιές εξελίξεις στην πολιτική ζωή εν όψει της επιδείνωσης της κρίσης προοιωνίζει η καλλιέργεια νέων παικτών, εύκολα χειραγωγήσιμων;
Στην Τουρκία, οι σχέσεις των υπερεθνικιστών Γκρίζων Λύκων με την τουρκική μαφία, το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και τις παρακρατικές stay-behind οργανώσεις του NATO τύπου Gladio (για τις οποίες έγραφα πριν απο ακριβώς ένα χρόνο) αποκαλύφθηκαν όταν έκαναν το λάθος να δολοφονήσουν τον προοδευτικό εκδότη της Milliyet, Abdi İpekçi.
Εμείς πότε θα θρηνήσουμε τον δικό μας Abdi İpekçi; Και τί θα καταφέρουμε να μάθουμε απο αυτό, αν συμβεί;
( άνθρωπέ μου, το γράμμα αυτό είναι εμπιστευτικό, για τον αξιότιμο Άντον, τον ανηψιό του Γιάκομπ Φούγγερ. Αν το παραδώσεις προσωπικά στα χέρια του Άντον Φούγγερ θα έχεις μισό χρυσό δουκάτο. Αν απο την άλλη, το βουλοκέρι σπάσει απο οποιαδήποτε άλλα χέρια εκτός απο αυτά του Άντον των Φούγγερ, κανόνισε να προλάβεις να αποχαιρετήσεις τη γυναίκα και τα παιδιά σου όσο πιο γρήγορα μπορείς, γιατί δεν θα τους ξαναδείς)
Πορτραίτο του Anton Fugger, του Hans Maler, ca. 1520
Καλέ μου φίλε Άντον,
Σίγουρα τα νέα της αποτυχίας μου στο Ιβηρικό προσκύνημα θα έφταναν κάποια στιγμή στα αυτιά σου, όμως δεν περίμενα να φτάσουν τόσο γρήγορα.
Υπάρχουν πολλοί βέβαια στην Αυλή του καλού μας Αυτοκράτορα που χάρηκαν με την αποτυχία μου και τις πολλαπλές ταπεινώσεις και μιζέριες που ενέσκηψαν στη ζωή μου σαν συνέπεια της κατάρας του Κοχυλιού, και τα νέα για τις δοκιμασίες αυτές αναπόφευκτα ταξιδεύουν γρήγορα, χάρη σε αυτούς τους μαύρους καλοθελητές.
Όπως και να έχει όμως, σε ευχαριστώ για την πολύτιμη στήριξη που μου προσφέρει η οικογένειά σου στην κρίσιμη αυτή στιγμή. Δεν έχω όμως ανάγκη τον χρυσό σας αλλά το ανεξάντλητο δίκτυο κατασκόπων και πρακτόρων σας που είμαι βέβαιος ότι θα οσμιστεί τις κινήσεις των εχθρών μου σαν λαγωνικό με κεφαλή Λερναίας Ύδρας.
Μέχρι λοιπόν να εξοντώσω τους υπευθύνους και να λύσω την κατάρα, θα απέχω απο την καθημερινότητα της Αυλής και θα αναδιφώ τις αναμνήσεις μου, επιπροβάλλοντάς τις στις απίστευτες ιστορίες που μου διηγούνται οι βασανισμένες ψυχές που έρχονται σε εμένα σε απέλπιδα αναζήτηση διεξόδου μέσα απο τα ψυχιατρικά καταπότια που συνταγογραφώ αφειδώς, ως Αρχιερέας της Νευροχημικής Λήθης.
Αυτές τις ημέρες περνούν ακριβώς δύο χρόνια απο την πρώτη μου Αυτοκρατορική Περιοδεία που με έφερε και στις γαίες σας σε όλη τη Σουηβία.
Θυμάσαι Άντον, πόσο όμορφα περάσαμε κατά την παραμονή μου στη λατρεμένη μας Αυγούστα;
Απο αυτούς τους λεχρίτες θα δανειστούμε; Αυτοί δεν έχουν δεύτερη κάλτσα να φορέσουν!! ( Augsburg Hauptbahnhof, Μάιος 2008 )
Εγώ θυμάμαι, καλέ μου φίλε και οι εξελίξεις μου θυμίζουν τη λατρεμένη μας Αυγούστα όλο και πιό συχνά.
Θυμάσαι, Άντον των Φούγγερ, όταν μαζί με τους Φλωρεντίνους τραπεζίτες ο σεβάσμιος θείος σου Γιάκομπ δάνεισε στον ανικητότατο και ευσεβέστατο Αυτοκράτορά μας κοντά οκτακόσιες χιλιάδες χρυσά δουκάτα για να εξασφαλίσει το Βουργουνδικό του Προνόμιο και να εκλεγεί Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων Άγιος;
Θυμάσαι, καλέ μου Άντον, πόσο ιδρώσατε όλοι οι Φούγγερ να εισπράξετε τις εξυπηρετήσεις του δανείου αυτού;
(αλλά όταν αργότερα τα καταφέρατε είχατε κερδίσει τόσα πολλά που με ένα απλό χαρτζηλίκι απο αυτά χτίζατε ένα πτωχοκομείο, το ονομάζατε Φουγγεράι για να συγχωρεθεί η ψυχή σας και μετά με τα ρέστα βάζατε στη σειρά ογδόντα φλαμανδές και βαλλονές πόρνες εναλλάξ να παίζουν το βαρελάκι με ξύλινους φαλλούς για τρείς ημέρες ενώ εσείς χαϊδεύατε τα αχαμνά σας πίνοντας μπύρα; )
Θυμάσαι Άντον, όταν δύο χρόνια πρίν κάνατε μια πολύ μικρότερη εξυπηρέτηση στον Άλμπρεχτ των Χόχεντσόλερν (ούτε εικοσιπέντε χιλιάδες δουκάτα) για να αγοράσει την Αρχιεπισκοπή Μαγεντίας και την Εκλεκτορική Έδρα που τη συνόδευε, μαζί με την Αρχιεπισκοπή Μαγδεμβούργου;
Θυμάσαι πόσο σκληρούς όρους του επιβάλατε, καθώς ο θείος σου σχεδίαζε τα ρίσκα του με τον επικείμενο τιτάνιο δανεισμό του Αυτοκράτορά μας;
Μήπως μπορείς να φέρεις στο μυαλό σου πώς αναγκάσατε τον καρδινάλιο Άλμπρεχτ να ξεπληρώσει αυτό το μικρό του δάνειο;
Μήπως θυμάσαι εκείνο τον γελοίο πλασιέ ελπίδας, τον κατάπτυστο Τέτσελ που πούλαγε συγχωροχάρτια με το τσουβάλι και το ρόπαλο; Εμποράκος και φοροεισπράκτορας μαζί, ξεζούμιζε το αφελές ποίμνιο για να μπορέσει ο καρδινάλιος Άλμπρεχτ να ξεπληρώσει το δάνειό σας και να μείνουν και αρκετά για να στείλει πίσω στη Ρώμη.
Έχεις στη μνήμη σου το πώς μαστίγωσε με τις θέσεις του την Αγία Έδρα εκείνος ο αιρεσιάρχης, ο Λούθηρος;
Έχεις στη μνήμη σου τις αναταραχές με τους προτεστάντες;
Έχεις στη μνήμη σου την Αγροτική Επανάσταση; Έχεις στη μνήμη σου τους δουλοπάροικους του κόμη του Φράνκενχάουζεν που εισέβαλαν στον πύργο του και έκαναν φίκι φίκι στην κόμισσα και τις παρθένες κόρες της για τρία μερόνυχτα;
Ή μήπως δεν θυμάσαι το Μύνστερ και τα παιδιά-δικαστές της Δευτέρας Παρουσίας των Αναβαπτιστών;
Όλα αυτά για τα δάνειά σας...
Η αλήθεια έιναι, καλέ μου φίλε Άντον, ότι κακώς πράττω και ζορίζω τη μνήμη σου με τόσο απαιτητικές αναμνήσεις.
Κακώς πράττω, γιατί την τελευταία φορά που επισκέφθηκα την λατρεμένη μας Αυγούστα, το έκανα με το τραίνο και μου είπαν ότι ήταν πάνω απο τετρακόσια χρόνια που είχες πεθάνει...
Όμως δεν μπορώ να πράξω αλλιώς. Γιατί οι αναμνήσεις με πνίγουν. Με πνίγει το πώς διαχειρίζεστε τη νόμιμη τοκογλυφία σας, τόσο κοντόφθαλμα και κυνικά, ώστε να μην υπολογίζετε οτι εκθέτετε ακόμα και την Αγία Εκκλησία μας στη Ρώμη, ακόμα και τον ίδιο τον Άγιο Αυτοκράτορά μας, ώστε να μην υπολογίζετε ότι οδηγείτε μια ολόκληρη τάξη πραγμάτων σε αφανισμό.
Αυτά θυμάμαι Άντον, φίλε μου, και σου ξαναλέω, με πνίγουν. Και προσπαθώ μάταια να τα ανασύρω κι απο τη δική σου μνήμη, γιατί μου φαίνεται πως ο μόνος που θυμάται πια το τί συμβαίνει όταν οι όροι των δανείων σας γίνονται πολιτική και κοινωνική πράξη είμαι εγώ.
Γιατί πολύ απλά Άντον, αν θες μια κατσίκα να πάει πιο γρήγορα, την ανεβάζεις πάνω στο τραίνο (όχι πως υπονοώ ότι οι οικονομίες των κρατιδίων της Επικράτειας του υπέρλαμπρου Αυτοκράτορά μας είναι κατσίκες, όχι, προς Θεού. )
Σίγουρα πάντως, δεν τη δένεις πίσω απο το τραίνο να ακολουθεί. Αλλά εσείς θέλατε το τραίνο όλο για τον εαυτό σας.
Λυπάμαι αν σε στενοχώρησα. Να ξέρεις οτι παραμένω πάντα,
πιστός φίλος της οικογένειας Φούγγερ και ταπεινός τοποτηρητής του Αγίου Ρωμαίου μας Αυτοκράτορα Κάρολου Έ στην Αυτοκρατορία του Οποίου ο Ήλιος δεν δύει ποτέ,
Γ.
Στο σιδηρόδρομο της Σουηβίας (Auf de Schwäb’sche Eisenbahne, Παραδοσιακό παιδικό, ca. 1853, Württemberg. )
Auf de schwäbsche Eisebahne gibt's gar viele Haltstatione, Schtue'gart, Ulm und Bibera', Mekkebeure, Durlesbach! Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala, Schtue'gart, Ulm und Bibera', Mekkebeure, Durlesbach!
(Στο σουηβικό σιδηρόδρομο υπάρχουν πολλοί σταθμοί Στουτγάρδη, Ούλμ και Μπίμπεραχ, Μεκενμπόιρεν, Ντούρλεσμπαχ!
Κύριε Βάφφεν Ες Ες, θα μας κάνετε μια εξυπηρετησούλα με τους τραπεζίτες σας για να ξεπληρώσουμε τους άγγλους τραπεζίτες οι οποίοι τα πήραν απο τους αμερικανούς τραπεζίτες απο τους οποίους τα έφαγε όλα η Γκόλντμαν Σάκς τρολλάροντας την Λέμαν Μπράδερς και τώρα μας ζητάνε κάτι παλιά χρωστούμενα; Μπίτε! Κι απο εμάς ό,τι θέλετε! Χάιλ Χίτλερ! (Ulm Hauptbahnhof Μάιος 2008)
Κοντά στο Biberach, Μάιος 2008.
Auf de schwäbsche Eisebahne wollt amal a Bäurle fahre, geht am Schalter, lüpft de Hut. "Oi Bilettle, seid so gut !" Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala, geht am Schalter, lüpft de Hut. "Oi Bilettle, seid so gut !"
(Στο σιδηρόδρομο της Σουηβίας ήθελε μια φορά ένας αγρότης να ταξιδέψει πάει στο ταμείο, σηκώνει την τραγιάσκα. "Ένα εισιτήριο, αν έχετε την καλοσύνη"
Τρούλα, τρούλα, τρούλαλά, τρούλα, τρούλα, τρουλαλά πάει στο ταμείο, σηκώνει την τραγιάσκα. "Ένα εισιτήριο, αν έχετε την καλοσύνη")
Ζίμενς. Κι εδώ μίζενς... (Durlesbach? Μάιος 2008)
Einen Bock hat er sich kaufet und daß er ihm net verlaufet, bindet ihn de guete Ma an de hintere Wage na. Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala, bindet ihn de guete Ma an de hintere Wage na.
(Έναν τράγο είχε αγοράσει και για να μην του φύγει τον δένει ο καλός άνθρωπος στο τελευταίο βαγόνι
Τρούλα, τρούλα, τρούλαλά, τρούλα, τρούλα, τρουλαλά τον δένει ο καλός άνθρωπος στο τελευταίο βαγόνι)
La la la la la la la la Auf de schwäbsche Eisebahn Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala,
Wie des Zuegle wieder staut, der Bauer nach sei´m Böckle schaut findt er bloss no Kopf und Soil an dem hintre Wagetoil. Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala, findt er bloss no Kopf und Soil an dem hintre Wagetoil.
(Όταν το τραίνο σταμάτησε ξανά, αναζητά ο αγρότης τον τράγο του βρίσκει μόνο το κεφάλι και το σχοινί να σέρνονται πίσω απο το βαγόνι
Τρούλα, τρούλα, τρούλαλά, τρούλα, τρούλα, τρουλαλά βρίσκει μόνο το κεφάλι και το σχοινί να σέρνονται πίσω απο το βαγόνι!)
Εικονογράφηση του τραγουδιού στο Fliegende Blätter, 1853 (Τα Ιπτάμενα Φύλλα, εβδομαδιαίο εικονογραφημένο περιοδικό της Βαυαρίας)
's packt de Baure a Baurezore, er nimmt de Geißbock bei de Ohre, Schmeißt en, was er schmeiße ka, dem Konduktör an 'n Ranza na. Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala, Schmeißt en, was er schmeiße ka, dem Konduktör an 'n Ranza na.
(Τον πιάνει τον αγρότη ο χωριατοθυμός του, αρπάζει τον τράγο απο τα κέρατα Το πετάει και όπου πάει, στην κοιλιά του σταθμάρχη
Τρούλα, τρούλα, τρούλαλά, τρούλα, τρούλα, τρουλαλά Το πετάει και όπου πάει, στην κοιλιά του σταθμάρχη)
(Το τραγούδι συνεχίζει, με τον χωριάτη να κατηγορεί οργισμένος το σταθμάρχη ότι "το τραίνο πήγαινε πολύ γρήγορα για τον τράγο" και γενικότερα έχει πολύ περισσότερες στροφές, λογικά για να κρατά απασχολημένα τα σκασμένα τα παιδιά στα μακρινά ταξίδια του καρβουνιάρη που πραγματοποιούσε τα ταξίδια στην πρώτη σιδηροδρομική γραμμή της Βυρτεμβέργης, απο το Χάιλμπρον εως το Φρίντριξχάφεν μέσω Στουτγάρδης και Ούλμ, που πρωτολειτούργησε το 1850)
"Κόκκινος ουρανός. Πυρά απο βαρύ πυροβολικό. Ανήσυχη σιωπή. Μας πυροβολούν απο πολλά σπίτια. Ξένοι εργάτες, δίχως αμφιβολία..."
(απο το ημερολόγιο ενός αξιωματικού της Μεραρχίας Τεθωρακισμένων "Müncheberg" )
Στις 2 του Μαΐου, πριν απο 65 χρόνια, ο διοικητής των δυνάμεων που υπερασπίζονταν το Βερολίνο Αντιστράτηγος (ΠΒ) (General der Artillerie) Helmuth Weidling (Φύλλα Δρυός και Σπαθιά στο Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος του Σιδηρού Σταυρού - Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub und Schwertern) έκανε το αυτονόητο για οποιονδήποτε σώφρονα άνθρωπο, πριν ακόμα πάψουν να αχνίζουν τα απανθρακωμένα πτώματα του Χίτλερ και του Γκέμπελς.
Weidling. (πριν την απονομή των Φύλλων Δρυός και των Σπαθιών)
Διέταξε τη γενική και άνευ όρων παύση κάθε αντίστασης κατά των Σοβιετικών, μετά απο συνάντηση που είχε με τον στρατηγό Βασίλι Τσούικοφ (τον υπερασπιστή του Στάλινγκραντ, ήδη δύο φορές παρασημοφορημένο Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης).
Η διαταγή είχε ως εξής:
"Berlin, den 2. Mai 1945.
Am 30. April 1945 hat der Führer Selbstmord begangen und damit alle, die ihm Treue geschworen hatten, im Stich gelassen.
Getreu dem Befehl des Führers wart ihr, deutsche Soldaten, bereit, den Kampf um Berlin fortzusetzen, obwohl eure Munition zur Neige ging und die Gesamtlage den weiteren Widerstand sinnlos machte.
Ich ordne die sofortige Einstellung jeglichen Widerstandes an. Jede Stunde, die ihr weiterkämpft, verlängert die entsetzlichen Leiden der Zivilbevölkerung Berlins und unserer Verwundeten.
Im Einvernehmen mit dem Oberkommando der sowjetischen Truppen fordere ich euch auf, sofort den Kampf einzustellen.
Weidling, General der Artillerie. Ehemaliger Befehlshaber des Verteidigungsbereiches von Berlin"
("Βερολίνο, 2 Μαΐου 1945.
Στις 30 Απριλίου 1945 ο Φύρερ αυτοκτόνησε, εγκαταλείποντας έτσι όλους όσους του είχαν ορκιστεί Πίστη.
Πιστοί στη Διαταγή του Φύρερ, υπήρξατε, Γερμανοί στρατιώτες, έτοιμοι να συνεχίσετε τη Μάχη για το Βερολίνο, παρά το ότι τα πυρομαχικά σας εξαντλούνταν και η γενικότερη κατάσταση καθιστούσε την περαιτέρω αντίσταση δίχως νόημα.
Διατάζω την άμεση πάυση κάθε αντίστασης. Κάθε ώρα που συνεχίζετε να μάχεστε παρατείνει το ανείπωτο μαρτύριο του άμαχου πληθυσμού του Βερολίνου και των τραυματιών μας.
Σε συνεννόηση με την Ανώτατη Διοίκηση των Σοβιετικών Στρατευμάτων, σας καλώ να παύσετε να μάχεστε.
Βάιντλινγκ. Αντιστράτηγος Πυροβολικού, πρώην Διοικητής Περιοχής Άμυνας Βερολίνου.")
Ο Βάιντλινγκ την ημέρα της παράδοσης.
Η ναζιστική φάρσα που οδήγησε τη Γερμανία στον αφανισμό είχε τελειώσει.
Ο στρατηγός Βάιντλινγκ καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκισης επειδή δεν παρέδωσε το Βερολίνο νωρίτερα (παρά το ότι ζούσαν τόσο ο Χίτλερ όσο κι ο Γκέμπελς που δεν δέχονταν συζήτηση για παράδοση).
Πέθανε σε σοβιετική αιχμαλωσία το 1955, απο καρδιακή ανεπάρκεια.
Λίβια, τα μεγάλα σου μάτια ήταν που με κεραυνοβόλησαν εκείνο το απόγευμα στο κοιμητήριο του Verano. Περπατούσαμε - το είχα διαλέξει εγώ εκείνο το μοναδικό μέρος για να σε ζητήσω σε γάμο - θυμάσαι; Ναί, το ξέρω, θυμάσαι. Τα μεγάλα και καθαρά και μαγεμένα σου μάτια δεν ήξεραν, δεν ξέρουν και δεν θα μάθουν - δεν έχουν ιδέα. Δεν έχουν ιδέα για τα εγκλήματα που πρέπει να διαπράξει η εξουσία για να εξασφαλίσει την ευημερία και την ανάπτυξη της Χώρας. Για πάρα πολλά χρόνια η εξουσία ήμουν εγώ. Η τερατώδης, ανομολόγητη αντίφαση: να διαιωνίζεις το κακό για να εξασφαλίζεις το καλό.Η τερατώδης αντίφαση που με κάνει κάνει άνθρωπο κυνικό και ακατανόητο ακόμα και για σένα: Tα μεγάλα και καθαρά και μαγεμένα μάτια σου δεν γνωρίζουν την ευθύνη. Την άμεση ή έμμεση ευθύνη για όλες τις σφαγές που συνέβησαν στην Ιταλία απο το 1969 εώς το 1984 και που κόστισαν, για την ακρίβεια 236 νεκρούς και 817 τραυματίες. Σε όλους τους συγγενείς των θυμάτων λέω: Ναί, ομολογώ. Ομολογώ: ήταν και δική μου υπαιτιότητα, δική μου υπαιτιότητα, δική μου τεράστια υπαιτιότητα. Αυτό λέω, ακόμα κι αν δεν εξυπηρετεί τίποτα. Την εκστρατεία βίας για την αποσταθεροποίηση της Χώρας, την πρόκληση τρόμου για την απομόνωση των ακραίων πολιτικών κομμάτων και την ενίσχυση των κομμάτων του Κέντρου όπως οι Χριστιανοδημοκράτες την ονόμασαν "Στρατηγική της Έντασης" - θα ήταν πιο σωστό να την έλεγαν "Στρατηγική της Επιβίωσης". O Roberto, o Michele, o Giorgio, o Carlo Alberto, o Giovanni, o Mino, ο αγαπητός Aldo, απο χαρακτήρα ή απο ανάγκη - όλοι τους όμως - ανυποχώρητοι εραστές της αλήθειας. Όλοι τους βόμβες, έτοιμες να εκραγούν, που αφοπλίστηκαν με οριστική σιωπή. Όλοι τους να πιστεύουν ότι η αλήθεια είναι σωστό πράγμα, και παρόλ'αυτά το τέλος του κόσμου και δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να έρθει το τέλος του κόσμου χάριν ενός σωστού πράγματος. Έχουμε μια εντολή εμείς. Μια θεία εντολή. Πρέπει να αγαπάει κανείς τόσο πολύ τον Θεό για να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι το κακό για να έχεις το καλό. Αυτό το ξέρει ο Θεός, και το ξέρω κι εγώ. (Tony Servillo ως Giulio Andreotti, Il Divo, σκην. Paolo Sorrentino , Prix du Jury, Festival de Cannes 2008)
Την Παραμονή Χριστουγέννων του 1944, καθώς η αντεπίθεση των Αρδεννών όδευε προς το άδοξο τέλος της, ο μεγάλος θεωρητικός των σύγχρονων ευέλικτων τεθωρακισμένων σχηματισμών, ο στρατηγός Heinz Guderian έσπευδε να συναντήσει τον Hitler στην 'Αετοφωλιά', το δυτικό αρχηγείο του Φύρερ.
Πρώτη σειρά απο αριστερά προς δεξιά: Reichsmarschal Hermann Göring, Adolf Hitler, Generaloberst Heinz Guderian.
Heinrich Hoffmann/Time & Life Pictures/Getty Images Oct 01, 1944
Εκείνη την περίοδο ο Guderian ήταν αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Ανώτατης Διοίκησης Στρατού Ξηράς ( Generaloberst - Chef des Generalstabs , Oberkommando des Heeres) η οποία ήταν υπεύθυνη για το Ανατολικό Μέτωπο, και μόλις είχε λάβει μια άκρως ανησυχητική αναφορά απο τον επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών Ξένων Ανατολικών Στρατευμάτων της ΟΚΗ (Fremde Heere - Ost), τον στρατηγό Reinhard Gehlen.
Generalmajor (Heer) Reinhard Gehlen (1902 - 1979)
Το έργο της OKH ήταν δύσκολο. Μετά το Στάλινγκραντ, μια σειρά απο καταστροφικές ήττες είχαν τσακίσει τη δύναμη του Γερμανικού Στρατού στην Ανατολή και οι Σοβιετικοί τα Χριστούγεννα του '44 βρίσκονταν ήδη στην ανατολική όχθη του Βίστουλα, μόλις έξω απο το Koenigsberg και τη Βαρσοβία, έτοιμοι να εισβάλουν σε γερμανικό έδαφος.
Η αναφορά αποκάλυπτε το πόσο δύσκολο ήταν το έργο αυτό. Οι Σοβιετικοί, που μετρούσαν τη δύναμή τους πλέον όχι σε Ομάδες Στρατιών, αλλά ολόκληρα Μέτωπα, με πάνω απο έξι εκατομμύρια στρατιώτες είχαν υπεροχή 11 (ναι, έντεκα) προς 1 σε πεζικό, 7 προς 1 σε τεθωρακισμένα και 20 (είκοσι) προς ένα σε πυροβολικό και αεροπορία.
Το ανατολικό μέτωπο θα κατέρρεε με την πρώτη επίθεση.
Ο Χιτλερ με τη χαρακτηριστική του ανευθυνότητα χαρακτήρισε τα νούμερα 'απολύτως ανοησίες', βρίστηκε με τον Guderian και απαίτησε την απομάκρυνση του Gehlen.
Πέντε μήνες μετά, οι Σοβιετικοί έμπαιναν στο Βερολίνο έχοντας αφανίσει τον ανατολικό γερμανικό πολιτισμό.
Ο Χίτλερ δεν ήταν ο μόνος που είχε υποτιμήσει τη συντριπτική αριθμητική υπεροχή των Σοβιετικών. Ο Στάλιν, με τις εκκλήσεις του για βοήθεια και την απαίτησή του για τη δημιουργία δεύτερου μετώπου στη Δύση απο τους Συμμάχους, είχε καταφέρει να αποκρύψει το μέγεθος των εφεδρειών του Σοβιετικού Στρατού, καθώς και τις προθέσεις του. Ενώ δήλωνε ότι δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Βερολίνο και ότι τα στρατεύματά του επεδίωκαν την κατάληψη των εδαφών που του είχαν παραχωρηθεί ως σφαίρα της Σοβιετικής επιρροής μετά τη συνάντηση της Γιάλτας, στην πραγματικότητα το να φτάσει πρώτος στο Βερολίνο ήταν ο κύριος στόχος του.
Το Βερολίνο ήταν το κλειδί στην απόλυτης προτεραιότητας επιχείρηση 'Μποροντίνο', την αρπαγή γερμανικής τεχνογνωσίας με έμφαση στο γερμανικό πυρηνικό πρόγραμμα, τα υλικά και τους επιστήμονές του.
Ξαφνικά, οι Σύμμαχοι βρέθηκαν προ τετελεσμένων: 6,7 εκατομμύρια πάνοπλοι Σοβιετικοί στρατιώτες, αριθμός που βρισκόταν πέρα απο κάθε δυτική εκτίμηση, βρίσκονταν προ των πυλών της Δυτικής Ευρώπης και ο ηγέτης τους δεν ενέπνεε καμία εμπιστοσύνη καθώς ανέβαλλε συστηματικά την κύρηξη πολέμου κατά της Ιαπωνίας.
Αμερικανοί και Άγγλοι, στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, με το θέατρο του Ειρηνικού ακόμα ανοιχτό και με μακράν υποδεέστερο στρατό, έπρεπε να είναι προσεκτικοί.
Ήδη απο την ημέρα του τέλους του πολέμου στην Ευρώπη ο Churchill ζήτησε απο το Αγγλικό επιτελείο την εκπόνηση σχεδίου με βάση τα νέα δεδομένα για το τί θα γινόταν εαν οι Σοβιετικοί αποφάσιζαν να καταλάβουν και την υπόλοιπη Ευρώπη. Οι πιθανότητες επικράτησης των Συμμάχων ήταν αστείες. Έτσι, το σχέδιο ονομάστηκε Operation Unthinkable. Επιχείρηση Αδιανόητο.
Η αδυναμία των Συμμάχων να επιβάλουν τη θέλησή τους στη Σοβιετική Ένωση καθιστούσε επιτακτική τη γενίκευση της πολιτικής του Καρότου και του Μαστιγίου απέναντί της που ήδη εφάρμοζαν (με αμφίβολη επιτυχία και ακόμα πιο αμφίβολη ηθική) οι Άγγλοι:
Ο Βλάντισλαβ Σικόρσκι, ο πρωθυπουργός της εξόριστης πολωνικής κυβέρνησης, έβλεπε ήδη απο το '43 προς τα πού πήγαιναν τα πράγματα στο ανατολικό μέτωπο, με την επικείμενη συντριβή των Γερμανών και τη βέβαιη προέλαση των Σοβιετικών προς τα δυτικά.
Εξαντλώντας το σημαντικό διπλωματικό του κύρος, προσπάθησε να διαπραγματευτεί μια μεταπολεμική δημοκρατία για την Πολωνία εκμεταλλευόμενος την παγκόσμια κατακραυγή κατά των Σοβιετικών για τη σφαγή του Κατύν, (όπου σε διάφορα σημεία της δυτικής Ρωσσίας, συμπεριλαμβανομένου και του δάσους του Κατύν οι Σοβιετικοί εκτέλεσαν ταυτόχρονα το 1940 πολλές χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους μεταξύ των οποίων ήταν και πρακτικά όλοι οι Πολωνοί αξιωματικοί - και λόγω της πολωνικής επιστράτευσης των εφέδρων εξολοθρέυτηκε με αυτόν τον τρόπο σχεδόν το σύνολο των μορφωμένων νέων πολωνών).
Ναζιστική προπαγάνδα στη Γαλλία: "Αν οι Σοβιετικοί κερδίσουν τον πόλεμο... Κατύν ΠΑΝΤΟΥ"
Το καλοκαίρι του '43 ο Σικόρσκι επέστρεφε απο το Γιβραλτάρ στην Αγγλία, έχοντας επιθεωρήσει τα πολωνικά στρατεύματα που μάχονταν στη Βόρειο Αφρική. Το αεροπλάνο του συνετρίβη λίγο μετά την απογείωση χωρίς να εξακριβωθεί ποτέ η αιτία της συντριβής. Μετά το θάνατο του Σικόρσκι, οι δεξιοί πολωνοί εκμηδενίστηκαν διπλωματικά. Το βασικό αγκάθι στο ξεπούλημα της Πολωνίας στους Σοβιετικούς έφυγε απο τη μέση.
Την ίδια περίοδο ο Churchill μαζί με το καρότο, ετοίμαζε και το μαστίγιο:
Το 1944 η Ελλάδα, με το δεύτερο μεγαλύτερο αντιστασιακό κίνημα της κατεχόμενης Ευρώπης, αποκτά Κυβέρνηση του Βουνού. Ο κίνδυνος να περάσει η Ελλάδα στο αριστερό στρατόπεδο μετά την αποχώρηση των Γερμανών είναι εμφανής: Η Κυβέρνηση του Βουνού, γέννημα του - καθοδηγούμενου απο το ΚΚΕ - ΕΑΜ, έχει τη στήριξη του ΕΛΑΣ, του στρατού του ΕΑΜ, ο οποίος είναι η μόνη σοβαρή στρατιωτική δύναμη στη χώρα.
Η ύπαρξη του ΕΛΑΣ, η ευρεία στήριξη που απολάμβανε το ΕΑΜ απο τον λαό της Ελλάδας και διάφορες κρίσεις όπως η ανταρσία των Ελλήνων στρατιωτών στη Μέση Ανατολή επέβαλλε την ενεργότερη ανάμειξη των Άγγλων στα ελληνικά πράγματα.
Υπήρχε όμως ένα εμπόδιο:
Η παλιά πολιτική σκηνή ήταν εκτός πραγματικότητας, με σαφή φαινόμενα κρετινισμού
(Η Αυτού Μεγαλειότης ο Γεώργιος Β΄, Βασιλεύς των Ελλήνων, καθώς εν τη μεγαλοπρεπεία του έπαιρνε βιαστικά τον πούλο απο την Κρήτη πριν απο την αεραπόβαση των Γερμανών, ξέχασε πίσω τα διάσημα του βρεταννικού Order of the Garter, του σημαντικότερου και αρχαιότερου τάγματος ιπποσύνης του κόσμου)
και η κατεστραμμένη απο τον πόλεμο Αγγλία δεν μπορούσε να αντέξει το κόστος της αποκατάστασης των παλιών, παρωχημένων θεσμών και προσώπων στην Ελλάδα με ισχυρή στρατιωτική παρουσία.
Στα πλαίσια της περικοπής δαπανών, το Αγγλικό σχέδιο προέβλεπε δύο δούρειους ίππους: τον έμπιστο άνθρωπό τους, τον Γεώργιο Παπανδρέου και τους μοναρχοφασίστες προδότες που συνεργάστηκαν με τους Ναζί, τα Τάγματα Ασφαλείας.
Τα Τάγματα Ασφαλείας, η αφρόκρεμα του ελληνικού δωσιλογισμού, δημιουργήθηκαν το 1944 απο την κατοχική κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη (o γιός του οποίου έγινε πρωθυπουργός) με προτροπή του Höhere SS- und Polizeiführer Walter Schimana (ο οποίος αυτοκτόνησε το '48 πριν δικαστεί για εγκλήματα πολέμου), ενώ στις τάξεις τους υπηρέτησαν σε ανώτατες θέσεις καμάρια όπως ο Αλέξανδρος Παπαδόγγονας (τον γιό του οποίου οι Έλληνες εκλέξατε βουλευτή και έγινε δυο φορές υπουργός).
Προφανώς οι ταγματασφαλίτες δεν ενδιαφέρονταν πλέον για το ετοιμόρροπο 'Χιλιόχρονο Ράιχ'. Μπορεί με την αδελφοκτόνο δράση τους να εξυπηρετούσαν το γερμανικό συμφέρον για "λιγότερο γερμανικό αίμα", όμως κύριο κινητρό τους ήταν η αντικομμουνιστική δράση. Τέλειο υλικό για τους Άγγλους, οι οποίοι επισήμως τους καταδίκαζαν ως προδότες, υπόγεια όμως τους αντιμετώπιζαν ως διάδοχο κατάσταση.
Ταυτόχρονα, άρχισαν να εκδηλώνονται οι πιο ζοφερές πτυχές του αγώνα του Κ.Κ.Ε., όπως οι άγριες δολοφονίες τροτσκικών, αρχειομαρξιστών
(Η υπόθεση μπλέκει... Αρχειομαρξιστές: Ελληνικό αριστερό κίνημα τροτσκιστικών τάσεων που ξεκίνησε γύρω στο 1920 και πήρε το όνομά του απο το περιοδικό του, "Αρχείο Μαρξισμού". Εν μέρει λόγω βίαιων τακτικών κέρδισε μεγάλο τμήμα του εργατικού κινήματος. Συμπορεύθηκε με τον Λεβ Τρότσκι ως αντιπολίτευση στο ΚΚΕ αλλά άρχισε να διασπάται όσο το ΚΚΕ κέρδιζε σε οργανωτική αποτελεσματικότητα μέσα στη δεκαετία του '30. Σε πλήρη αποσύνθεση, οι διάφορες αρχειομαρξιστικές ομάδες ήταν έυκολος στόχος για την κόκκινη τρομοκρατία κατά την περίοδο της Κυβέρνησης του Βουνού και το '49 οι αντικομμουνιστές πλέον αρχειομαρξιστές υποστήριζαν πλήρως τον Εθνικό Στρατό κατά του Δημοκρατικού Στρατού. Σημαντικότερη ηγετική φυσιογνωμία του αρχειομαρξισμού ήταν ο Δημήτρης Γιωτόπουλος - ψευδώνυμο: Witte - ο γιός του οποίου, Αλέξανδρος - ψευδώνυμο: Μιχαήλ Οικονόμου - φέρεται ως ιδρυτικό στέλεχος και ηγέτης της "Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη")
και γενικώς διαφωνούντων απο τις Ομάδες Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών (Ο.Π.Λ.Α. - δράση στις πόλεις) αλλά και απο αρκούντως ορθόδοξες πολιτικά ομάδες ανταρτών στην ύπαιθρο.
Η καταστροφική αυτή εκδήλωση της σταλινικού τύπου παράνοιας οδήγησε σε ακρότητες
(Ποιός αποφάσισε και διέταξε τη δολοφονία του συνταγματάρχη Ψαρρού; Ο Εμφύλιος εξαφάνισε πολλά ντοκουμέντα και μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ τί συνέβη στο παρασκήνιο της δολοφονίας του Ψαρρού, η οποία διαπράχθηκε όντως απο τον ΕΛΑΣ αλλά υπο απολύτως αδιευκρίνιστες συνθήκες)
που θα χρησιμοποιούνταν με μαεστρία απο την πλευρά Παπανδρέου για να απαξιωθεί το μαζικότερο κίνημα αντίστασης στην Ελλάδα και να μετατραπεί, αργότερα, σε θύμα της τρομοκρατίας αυτών που θα έπρεπε να είχαν κρεμαστεί με την αποχώρηση των στρατευμάτων Κατοχής.
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΕΑΜ -ΕΛΑΣ - ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ
Έτσι, το απελευθερωμένο ελληνικό κράτος θεμελιώθηκε σε μια αντικομμουνιστική παρακρατική και παράνομα οπλισμένη φασιστική βάση, μειώνοντας αρχικά τις υποχρεώσεις των Άγγλων (οι οποίοι και να διέθεταν τους πόρους να εξοπλίσουν σοβαρά τον νέο ελληνικό στρατό δεν είχαν ιδιαίτερη διάθεση να το κάνουν με το χάος που επικρατούσε στις λίστες των ελλήνων αξιωματικών, το προηγούμενο της ανταρσίας στην Αίγυπτο και τις φωνές ορισμένων για μια Μεγάλη Ελλάδα)
Τα υπόλοιπα ήταν λιγο εως πολύ αναμενόμενα: Η νέα κατάσταση των ελληνικών πραγμάτων οδήγησε σε μια άνευ προηγουμένου βίαιαη εκτροπή όλων των εκφάνσεων της καθημερινότητας, με αθλιότητες και ωμή βία κατά οποιουδήποτε μπορούσε να θεωρηθεί αριστερών φρονημάτων. Ο Εμφύλιος ήταν αναπόφευκτος για να ξεκαθαρίσει τελικά το θέμα της ολοκληρωτικής ηγεμονίας στον ελληνικό χώρο, με τους Αμερικανούς να αναλαμβάνουν απο ένα σημείο και μετά το δυσβάσταχτο κόστος της επιτυχούς διεξαγωγής του.
Απο την άλλη, οι Αμερικανοί στην Ιταλία (η οποία ήταν εξαρχής στη δική τους ζώνη επιρροής) είχαν πιο εύκολο έργο. Αφενός δεν υπήρχε κάτι αντάξιο του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, αφετερου είχαν ήδη τεράστιες συγκεντρώσεις στρατευμάτων λόγω της επέμβασής τους στο νότιο ευρωπαϊκό θέατρο επιχειρήσεων (Επιχείρηση Torch, επιχείρηση Husky, Anzio, Monte Cassino κλπ.) οπότε δεν χρειάστηκε να ανακινήσουν τα αδελφοκτόνα μίση που αφυπνίζονται εύκολα σε πολιτικές μπανανίες όπως η Ιταλία ή η Ελλάδα όταν κάποιος ισχυρός πετάξει ένα ξεροκόμματο.
Με αυτόν τον τρόπο οι Ιταλοί απέφυγαν τον εμφύλιο, καθώς τα αφεντικά τους δεν έκριναν σκόπιμο να κάνουν κάτι παραπάνω απ'ό,τι έκαναν στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη:
Ο Reinhard Gehlen (ο διοικητής της Fremde Heere - Ost της OKH του Guderian, που λέγαμε στην αρχή....) προφανώς δεν ήταν χαζός άνθρωπος. Δυο εβδομάδες μετά την λήξη του πολέμου παραδόθηκε στην αμερικανική αντικατασκοπεία μαζί με μικροφίλμ που περιείχαν όλες τις πληροφορίες που είχε συλλέξει για τους Σοβιετικούς, όλο του το δίκτυο και τις πηγές του καθώς και πολλές άλλες πολύτιμες πληροφορίες για τους Γερμανούς επιστήμονες και τα δίκτυα διαφυγής των Ναζί που κινδύνευαν να κατηγορηθούν ως εγκληματίες πολέμου.
Με συνοπτικές διαδικασίες, ο Gehlen απελευθερώθηκε και απο το 1946 βρέθηκε επικεφαλής του μεγαλύτερου δικτύου κατασκοπείας των δυτικών στη Σοβιετική Ένωση και τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Παρά κάποιες αρχικές επιτυχίες, όπως η αποκάλυψη των μελών της αμερικανικής OSS (προδρόμου της CIA) που ήταν μέλη του αμερικανικού κομμουνιστικού κόμματος, η Οργάνωση Gehlen (Gehlenapparat) απέτυχε στην αποστολή της να διεισδύσει αποτελεσματικά στο κόκκινο στρατόπεδο. Κύρια αιτία γι' αυτό ήταν η σοβιετική κατασκοπεία, η οποία με ένα σημαντικό δίκτυο διπλών πρακτόρων κατόρθωνε να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά απο την οργάνωση Gehlen.
( Είναι αλήθεια ότι οι δυτικοί - Ναζί και Σύμμαχοι - δεν ήταν τόσο αποτελεσματικοί κατάσκοποι όσο οι Σοβιετικοί. Αυτό οφείλεται κυρίως στο κατά πολύ ισχυρότερο ιδεολογικό κίνητρο και στιβαρότερο οργανωτικό υπόβαθρο των Κομμουνιστών, δεδομένου ότι η νοοτροπία του επαναστατικού κομμουνισμού ευνοεί και προετοιμάζει καλύτερα το άτομο για δράση μέσα σε βαθιά παρανομία. Αντίθετα οι δυτικοί δεν είχαν αντίστοιχο υπόβαθρο ή ιδεολογικό κίνητρο.
΄Ενας απο τους σημαντικότερους διπλούς αντι-κατασκόπους ήταν ο Kim Philby της MI6 - Military Intelligence, Section 6 είναι η Secret Intelligence Service, για την ακρίβεια ο στρατιωτικός σύνδεσμος της SIS, υπεύθυνη για την εκτος συνόρων συλλογή πληροφοριών. Η MI5 αντιστοιχα είναι υπεύθυνη για εσωτερικές πληροφορίες και αντικατασκοπεία.
Ο Philby μπαίνει στην ιστορία μας το 1943, όταν έγινε υποδιευθυντής του τμήματος V της SIS, το οποίο ήταν η Ιβηρική Χερσόννησος και η Βόρεια Αφρική. Εκείνη τη χρονιά συνετρίβη υπο μυστηριώδεις συνθήκες το αεροπλάνο του Βλάντισλαβ Σικόρσκι, έχοντας μόλις απογειωθεί απο το Γιβραλτάρ. )
Τα καθήκοντα όμως της Οργάνωσης δεν περιορίζονταν εκτός συνόρων. Ο Reinhard Gehlen στρατολόγησε έναν τεράστιο αριθμό πρακτόρων (δίνοντας άσυλο και σε εγκληματίες πολέμου απο το στρατόπεδο των Ναζί και των συνεργατών τους, πρακτική που όπως είδαμε ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής μεταπολεμικά) και με τον τεράστιο όγκο πληροφοριών και διασυνδέσεων που είχε κληρονομήσει απο τις υπηρεσίες πληροφοριών του Άξονα έκανε την Οργάνωση κομβικό σημείο για σχεδόν οποιοδήποτε μυστικό σχέδιο αφορούσε την Ευρώπη.
Καθώς οι μεταπολεμικές εντάσεις οξύνονταν, ο Ψυχρός Πόλεμος όδευε προς απόψυξη και οι Σύμμαχοι έβλεπαν πόσο είχαν υποτιμήσει τη Σοβιετική Ένωση, η Οργάνωση άπλωσε τα πλοκάμια της για να προετοιμάσει το έδαφος για την αναπόφευκτη κατάληψη της Ευρώπης απο τους Σοβιετικούς σε περίπτωση πολέμου.
Ακόμα και πριν απο την επίσημη λειτουργία του ΝΑΤΟ (1949), η Οργάνωση είχε ήδη βοηθήσει στη δημιουργία ομάδων που θα λειτουργούσαν πίσω απο τις εχθρικές γραμμές (stay-behind operations, SBΟs), σε όλη την Δυτική Ευρώπη.
Μια απο αυτές, η ιταλική, είχε την κωδική ονομασία Επιχείρηση Gladio (gladius: το κοντό σπαθί των λεγεωνάριων).
Η πολιτική ιδαιτερότητα της Ιταλίας θα έκανε τη λέξη Gladio συνώνυμη με την παρασκηνιακή παράνοια και διαφθορά που συνόδευε τέτοιου είδους επιχειρήσεις υπερατλαντικής έμπνευσης. Πέρα απο αυτό, τα γεγονότα της Ιταλίας θα έπρεπε να μας κάνουν ιδιαίτερα δύσπιστους ως προς τα κίνητρα πίσω απο μια τρομοκρατική ενέργεια ή μια πολιτική δολοφονία.
Στην πανέμορφη λοιπόν γειτονική μπανανία (που, παρεμπιπτόντως, έχει να σταθεί με αξιοπρέπεια στο πεδίο της μάχης απο το 400 μΧ) κυριάρχησαν στην πολιτική ζωή μετά τον πόλεμο οι Χριστιανοδημοκράτες, ένα αμάλγαμα δεξιών, χριστιανικών, κεντροδεξιών και αστικών δημοκρατικών ρευμάτων. Με την απροκάλυπτη στήριξη του Βατικανού και τη μαφιόζικη (κυριολεκτικά) χειραγώγηση των ψήφων της νότιας Ιταλίας, οι Χριστιανοδημοκράτες κατάφερναν να κυριαρχούν σε κάθε κυβερνητικό συνασπισμό εώς το 1994.
Προφανώς στην κατακερματισμένη πολιτική σκηνή της Ιταλίας το Gladio θα ήταν πολύ δύσκολο να μείνει μυστικό αν ήταν κάτι που ήξερε ο κάθε κυβερνητικός συνασπισμός.
Τη φύλαξη των μυστικών του Gladio και των άλλων επιχειρήσεων που αφορούσαν την Ιταλία ανέλαβε μια πολύ στενή ομάδα πρακτόρων και πολιτικών, υπο τον Licio Gelli, ο οποίος εκτός απο τραπεζίτης ήταν - προφανώς - και άνθρωπος του Gehlen. Επειδή, δε, λίγη φανφάρα και τελετουργικό δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν, ο ευρύτερος κύκλος των ατόμων που μετείχαν σε αυτή τη σκιώδη κυβέρνηση ήταν οργανωμένοι στη μασονική στοά P2 (Propaganda Due).
Οι Ιταλοί γενικώς έχουν μια έφεση στη Μασονία (και οι ανώτεροι Καρμπονάροι ήταν οργανωμένοι κατά τα μασονικά πρότυπα σε στοά, το Υψηλό Εμπόριο (Αlta Vendita) όμως αυτή η συνομωσία μέσα στη συνομωσία παραπήγαινε για τους πιο παραδοσιακούς Μασόνους και η P2 αποβλήθηκε απο το corpus της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας και αυτονομήθηκε.
Η συνομωσία σε επίπεδο εξουσίας συμβαδίζει με τη διαφθορά. Το 1981 άρχισε να ξετυλίγεται ένα απίστευτο κουβάρι απάτης και διαφθοράς στο οποίο συμμετείχε και η τράπεζα του Licio Gelli, η Banco Ambrosiano(στην οποία σημαντικός μέτοχος ήταν και η Τράπεζα του Βατικανού ή, πιο σωστά, το Ινστιτούτο για το Έργο της Θρησκείας - Instituto per le Opere di Religione).
Μετά απο επιδρομή στο σπίτι του, βρέθηκε το καταστατικό της P2 και η λίστα μελών, με πάνω απο 900 εγγραφές και ονόματα όπως ο Silvio Berlusconi. Με τον Licio Gelli ως Σεβάσμιο Διδάσκαλο, η P2 είχε ως σκοπό της την εγκατάσταση απολυταρχικού ελέγχου στην ιταλική πολιτική ζωή, κάτι που παρ'ολίγον να αποπειραθεί με ένα πραξικόπημα που ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή
Μπορεί να ακούγεται ακραίο, αλλά στα χρόνια που προηγήθηκαν αυτών των αποκαλύψεων, δεν ήταν καθόλου.
Το κομμουνιστικό κόμμα της Ιταλίας (PCI), το οποίο δεν διωκόταν ως παράνομο, όπως το ΚΚΕ στην Ελλάδα (μέχρι το 1974), ήταν το ισχυρότερο Κομμουνιστικό Κόμμα στην Δυτική Ευρώπη. Μέσα στην αβεβαιότητα της ιταλικής πολιτικής ζωής, η εκλογική του βάση του έδινε ιδιαίτερα ισχυρή θέση.
Μέχρι το 1978 είχαν ισχυροποιηθεί οι φωνές που το ήθελαν να συμμετέχει στην κυβέρνηση και το κορυφαίο στέλεχος των Χριστιανοδημοκρατών Aldo Moro είχε εκφραστεί ανοιχτά υπέρ αυτής της προοπτικής.
Αυτή η εκτροπή της κυβερνητικής συνέχειας στην Ιταλία δεν ήταν αποδεκτή για κανέναν απο τους παρασκηνιακούς παίκτες της ιταλικής πολιτικής σκηνής. Σήμερα πιστεύουμε πως κατά την διάρκεια της περιόδου που ονομάστηκε "τα χρόνια του μολυβιού" (anni di piombo, απο τον μόλυβδο της σφαίρας) οι Αμερικανοί, είτε μέσω της Οργάνωσης είτε απευθείας η CIA, χρησιμοποίησαν πράκτορές τους για να ριζοσπαστικοποιήσουν τις πρακτικές αριστερών επαναστατικών οργανώσεων (όπως οι Ερυθρές Ταξιαρχίες) και να πραγματοποιήσουν ακόμα και βομβιστικές ενέργειες με ψευδή ανάληψη ευθύνης απο την αριστερά.
Η "Στρατηγική της Έντασης" κλιμακώθηκε σε μια μεγάλη σειρά απο δολοφονίες και τρομοκρατικές ενέργειες που ισχυροποίησαν μέσω του τρόμου την απήχηση των κεντροδεξιών Χριστιανοδημοκρατών, με αποκορύφωμα την απαγωγή και στη συνέχεια τη δολοφονία του Aldo Moro, γεγονός που τερμάτισε οριστικά οποιαδήποτε κουβέντα για συμμετοχή της αριστεράς σε οποιαδήποτε ιταλική κυβέρνηση της εποχής.
O Aldo Moro κρατούμενος των Ερυθρών Ταξιαρχιών, πιθανώς Απρίλιος 1978
Οι συνομιλίες για την απελευθέρωση του Aldo Moro διεξήχθησαν απο τον ηγέτη των Χριστιανοδημοκρατών Giulio Andreotti, μια απο τις σημαντικότερες και πιο αινιγματικές μορφές της σύγχρονης Ευρωπαϊκής ιστορίας ( απο το 1946 εως το 1994 ο Andreotti συμμετείχε σε κάθε ιταλική κυβέρνηση, εικοσι - κάτι φορές ως υπουργός και επτά - ναι, επτά - φορές ως πρωθυπουργός).
Ο Andreotti αρνήθηκε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση υπο όρους για την απελευθέρωση του Moro. Ήταν σα να τον καταδίκαζε σε θάνατο. Μετά απο 54 ημέρες ομηρίας κατά τη διάρκεια της οποίας έγραψε δεκάδες επιστολές που καταδίκαζαν τον Andreotti, τις υπόγειες επαφές του και το σκοτεινό του ρόλο, ο Aldo Moro εκτελέστηκε απο τις κατευθυνόμενες απο τους Αμερικανούς Ερυθρές Ταξιαρχίες. Το Gladio ήταν ασφαλές.
Το χάος της ιταλικής πολιτικής ζωής όμως ήταν αδύνατο να συμμαζευτεί. Ψίθυροι πετούσαν δεξιά και αριστερά για τις ευθύνες της κυβέρνησης. Πολλοί κατηγορούσαν ανοιχτά ότι η ξυβέρνηση ήξερε πού βρισκόταν ο Moro και μάλιστα ο Romano Prodi (που αργότερα έγινε πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) μαζί με άλλους δύο καθηγητές απο εκείνο το θαυμάσιο Ναό της εξαπάτησης και της φάρσας, την alma mater του Luther Blissett, το Πανεπιστήμιο της Bologna έδωσαν τις διευθύνσεις μερικών απο τα κρυσφήγετα των Ερυθρών Ταξιαρχιών, τις οποίες ισχυρίστηκαν ότι τους τις αποκάλυψαν οι νεκροί ηγέτες των Χριστιανοδημοκρατών μέσω μιας πνευματιστικής τελετής με έναν πίνακα Ouija (ουδέν σχόλιον...).
Μέσα σε αυτό το χάος ο δημοσιογράφος και διευθυντής του περιοδικού Osservatorio Politico, ο Mino Pecorelli, ο οποίoς είχε επιτεθεί στον Andreotti αρκετές φορές δολοφονήθηκε το 1979, έχοντας συνμφωνήσει να αποσύρει απο το τυπογραφείο τεύχος του Osservatorio Politico που διερευνούσε τις ευθύνες Χριστιανοδημοκρατών στην δολοφονία Moro.
Δολοφονία Pecorelli , Μάρτιος 1979 (Il Divo,2008, σκην. Paolo Sorrentino)
Ο χορός δολοφονιών και σκανδάλων συνεχίστηκε σε ένα κουβάρι απ'όπου ήταν αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς τί ήταν πολιτική και τί οργανωμένο έγκλημα.
Στις αρχές της δεκαετίας του '80, ο νέος και αδίστακος capo dei capi Salvatore "Totò" Riina εξαπέλυσε ένα άνευ προηγουμένου κύμα δολοφονιών, μεταξύ των οποίων και κάποιες ιδιαίτερα συμφέρουσες πολιτικά, όπως αυτή του στρατηγού των Καραμπινιέρων Carlo Alberto dalla Chiesa, ο οποίος ήξερε υπερβολικά πολλά για την υπόθεση Moro.
Δολοφονία dalla Chiesa, 3 Σεπτεμβρίου 1982
(Η εμπλοκή της μαφίας με το Gladio και τις μεθόδους του μου φέρνει συνέχεια στο μυαλό την συνάντηση των Πέντε Οικογενειών στο Νονό. Εκεί, τίθεται η πρόταση απο τον Don Barzini στον Don Corleone να παρέχει πολιτική κάλυψη στις δραστηριότητες της ιταλικής μαφίας στη Νέα Υόρκη, φυσικά με το αζημίωτο: Certainly he can present a bill for such services; after all, we are not Communists...)
Η εκστρατεία βίας των Corleonesi οδήγησε στη σταδιακή εμφάνιση νέων προσώπων στο δικάστικό σώμα, αποφασισμένων να αντιμετωπίσουν τη διαφθορά και την ασυδοσία.
Οι προσπάθειές τους οδήγησαν στην Μεγαδίκη (Maxiprocesso) στην οποία καταδικάστηκαν δεκάδες υψηλά ιστάμενοι μαφιόζοι. Είχε γίνει μια μικρή αλλά σημαντική αρχή.
Ο Totò Riina καταδικάστηκε ερήμην, κάτι που μάλλον τον ενόχλησε.
Στόματα άρχισαν να ανοίγουν και το δέκατο νομοθετικό σώμα (X Legislatura) άρχισε να κλονίζεται. Οι δύο τελευταίες κυβερνήσεις του, η Andreotti VI και η Andreotti VII αντιμετώπισαν ακόμα περισσότεη πίεση απο σκάνδαλα και τη δολοφονική ασυδοσία της Μαφίας.
Κατά τη διάρκεια της Andreotti VI και με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Andreotti αποκάλυψε την ύπαρξη του Gladio. Οι έρευνες για το ιταλικό σκέλος των SBOs ήταν στην αρχή περιορισμένες και προέκυψε μια λίστα με 622 μόνο ονόματα που εμπλέκονταν στο Gladio και μόνο σε ό,τι αφορά τις λιγότερο παράνομες δραστηριότητές του.
Δεν αρκούσε. Οι δολοφονίες και τα σκάνδαλα εν τω μεταξύ συνεχίζονταν.
Με την Andreotti VII να βαδίζει προς ένα άδοξο τέλος, ο Giulio Andreotti έθεσε υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας τον Απρίλιο του '92.
Οι διαπραγματεύσεις ήταν σκληρές και αλεπάλληλες ψηφοφορίες δεν κατάφερναν να δώσουν αποτέλεσμα.
Στις 24 Μαίου του 1992 ο Totò Riina σφράγισε το τέλος της εποχής της ασυδοσίας. Με μια απο τις θεαματικότερες δολοφονικές επιθέσεις, η μαφία ανατίναξε τα αυτοκίνητα που μετέφεραν τον δικαστή – ήρωα της Μεγαδίκης Giovanni Falcone, τη γυναίκα του και τη συνοδεία του. Παράλληλα όμως τερμάτισε (φαινομενικά και προσωρινά) την ανοχή που ήταν διατεθειμένη η κοινωνία να δείξει στους μαφιόζους και τους συνεργάτες τους.
Η Andreotti VII έπεσε, ο Andreotti δεν εξελέγη Πρόεδρος και στα χρόνια που ακολούθησαν η πλειοψηφία των παλαιών κομμάτων εξουσίας (μαζί και οι πανίσχυροι Χριστιανοδημοκράτες) διαλύθηκαν υπο το βάρος των σκανδάλων που συλλογικά ονομάστηκαν Tangentopoli (Μιζούπολη) και που μετά και τη δολοφονία του φίλου δικαστή του Falcone, Paolo Borsellino δεν υπήρχε καμμία διάθεση να συγκαλυφθούν.
Οι αρχιμαφιόζοι συνελήφθησαν και οι έρευνες πήγαν πιο βαθιά.
To 1970, η μασονική στοά P2, με τον κομάντο του φασιστικού στρατού του Mussolini, Junio Valerio Borghese είχε οργανώσει ένα πραξικόπημα που δεν έγινε ποτέ: Αναβλήθηκε την τελευταία στιγμή. Το '74 ο Andreotti, τότε Υπουργός Αμύνης, έφερε το θέμα στη Βουλή με έναν φάκελο με χαρακτηριστικές ελλείψεις και σβησμένα ονόματα, που δεν οδήγησε σε καμία καταδίκη.
Xρειάστηκε να έρθει το οικονομικό σκάνδαλο της Banco Ambrosiano το '81 για να μάθουμε την ύπαρξη της στοάς Ρ2 και να περάσουν άλλα δέκα χρόνια για να αποκαλυφθεί ο ρόλος της Ρ2, του Licio Gelli και της Οργάνωσης στο πραξικόπημα, μέσω της αποκάλυψης Andreotti για το Gladio κατά τη θητεία της Andreotti VI.
Οι αποκαλύψεις Gladio επιβεβαίωναν τα λεγόμενα του Tommaso Buscetta, αρχιμαφιόζου και βασικού μάρτυρα κατηγορίας για τις καταδίκες των capi.
Σε κατάθεση του '84 ο Buscetta αποκαλύπτει την τεράστια εμπλοκή της μαφίας στα υπόγεια πολιτικά ρεύματα της ιταλίας, όχι μόνο σε ό,τι αφορά τον προφανή κύκλο δωροδοκίας-δωροληψίας-ξεπλύματος μαύρου χρήματος, αλλά και ως μέσου άσκησης πολιτικής επιρροής:
Με την υπόσχεση του πρίγκηπα Borghese για ευνοϊκή μεταχείριση των μαφιόζων που βρίσκονταν σε δίκη εκείνη την εποχή, η Cosa Nostra αναλάμβανε να δεχθεί ομαλά το πραξικόπημα ο λαός της Σικελίας.
(Επίσης αποδίδει τη ματαίωση του πραξικοπήματος στην παρουσία Σοβιετικού στόλου στη Μεσόγειο εκείνη την περίοδο κάτι που έκανε την κυβέρνηση Nixon ιδιαίτερα επιφυλακτική στο να προχωρήσει σε τέτοιου βαθμού επικινδυνότητας κινήσεις σε μια χ'ωρα με ισχυρό φιλοσοβιετικό κόμμα όπως το προ-Berlinguer Κομμουνιστικο Κομμα της Ιταλίας)
Μετά απο άλλα δέκα χρόνια, το Freedom of Information Act των HΠΑ έδωσε τη δυνατότητα να μελετηθεί ο πραγματικός ρόλος της CIA σε αντιδιαστολή με την επίσημη γραμμή, δηλ. ότι ενέργειες όπως αυτές της Οργάνωσης δεν ήταν αντιπροσωπευτικές της ευρυτερης πολιτικής των ΗΠΑ και πως η ανώτερη διοίκηση δεν είχε γνώση τέτοιων σχεδίων. Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι με τη διαμεσολάβηση του SS-Obersturmbannführer Otto Skorzeny, του μεγαλύτερου κομάντο όλων των εποχών (που είχε απελευθερώσει με αεραπόβαση τον Mussolini απο τη φυλακή του στο βουνό Gran Sasso και πoυ μετά τον πόλεμο δραπέτευσε και δούλευε για την Οργάνωση έχοντας άσυλο στη φασιστική Ισπανία του Franco) η αμερικανική κυβέρνηση αναλάμβανε να στηρίξει το πραξικόπημα αν αυτό περιλάμβανε μια φιγούρα υψηλού πολιτικού κύρους όπως ο Giulio Andreotti.
Με αυτόν τον τρόπο ολοκληρώνεται η εικόνα για την απίστευτη κατάσταση που επικράτησε στην Ιταλία (και σε ένα βαθμό διατηρείται ως σήμερα: Ο δικαστής Borsellino στην τελευταία του συνέντευξη πριν δολοφονηθεί, αν και δεν είχε ασχοληθεί με την υπόθεση, θεωρεί ότι είναι απόλυτα λογικό να έχει σχέση ο Berlusconi με τη μαφία. Σήμερα, ο Silvio Berlusconi διανύει την τρίτη θητεία του ως πρωθυπουργός της Ιταλίας).
Σε αντίθεση πάντως με τη γειτονική μας μπανανία, η έρευνα για τις SBOs του ΝΑΤΟ στις υπόλοιπες δυτικοευρωπαϊκές χώρες (με μια εξαίρεση που όλοι φαντάζεστε) προχώρησε ικανοποιητικά. Κρύπτες όπλων αποκαλύφθηκαν, έγιναν οι κατάλληλες διώξεις και οι κυβερνήσεις ενημέρωσαν το κοινό σχετικά με τα εκτενή πορίσματα των ερευνών.
Στην μπανανία ανατολικά του Ιονίου Πελάγους τα πράγματα δεν έγιναν ακριβώς έτσι.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου κάποια στιγμή περι το τέλος της οκταετίας του ανέφερε ότι η ελληνική SBO του ΝΑΤΟ (κωδικός "Κόκκινη Προβιά") είχε τερματιστεί το 1988. Το Υπουργείο Αμύνης υποτίθεται ότι είχε ξεκινήσει μια έρευνα , το πόρισμα της οποίας δεν ανακοινώθηκε ποτέ.
Με ανοιχτά ερωτηματικά για τις μεθόδους και τους στόχους των τρομοκρατικών οργανώσεων όπως η 17 Νοέμβρη και την επιβεβαιωμένα ασύδοτη λειτουργία των ξένων μυστικών υπηρεσιών στην Ελλάδα απο το 1940, το ανίκανο ελληνικό "κράτος" και συγκεκριμένα, οι υπόπτως ανίκανοι πολιτικοί του απέτυχαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αποκαλύψουν όλες τις πτυχές που αφορούσαν την πιθανή ύπαρξη και λειτουργία μέσα στην ελληνική επικράτεια ενός κρυφού στρατού ο οποίος εξοπλιζόταν, εκπαιδευόταν και έπαιρνε εντολές απο κέντρα ξένα προς το ελληνικό εθνικό συμφέρον (εαν υπαρχει δηλαδή τέτοιο πράγμα).
(Στην Ελλάδα μάλιστα, με την πικρή εμπειρία των ταγματασφαλιτών και του δολοφονικού παρακράτους των μεταπολεμικών χρόνων, απορεί κανείς πώς οι έλληνες υπερδημοσιογράφοι του γλυκού νερού αδιαφορούν για τις ευκαιρίες που δίνει το Freedom of Information Act και οι υπόλοιπες νομοθετικές πράξεις αποχαρακτηρισμού απορρήτων σε Ευρώπη και Αμερική προκειμένου να αναζητήσουν στοιχεία γι'αυτή την υπόθεση, την ίδια στιγμή που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την ελληνική κυριαρχία στα ξερονήσια και "αποκαλύπτουν" τα "απόρρητα τηλεγραφήματα" πάλι χάρη στο FOIA)
....
Τη δεύτερη δεκαετία του 17ου αιώνα, ο Γάλλος πρωυπουργός η Αυτού Εξοχότης Καρδινάλιος Δούκας de Richelieu, την ίδια στιγμή που έσφαζε τους προτεστάντες Ουγενότους της La Rochelle ως όφειλε σαν καλός καθολικός, παρακινούσε τους προτεστάντες Σουηδούς να κυρήξουν τον πόλεμο στην καθολική Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και γενικά με τη διπλωματία του και τους κατασκόπους του έκανε την Ευρώπη άνω κάτω και εξασφάλισε την ηγεμονική θέση της Γαλλίας μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο.
Για να το επιτύχει αυτό χρειάστηκε να σπάσει τον φαύλο κύκλο των παραδοσιακών υποχρεώσεων και συμμαχιών που υπήρχε μέχρι τότε και να δράσει ανάλογα με το εθνικό συμφέρον, χωρίς να υπολογίζει ασήμαντους παράγοντες όπως η θρησκεία, η ηθική ή άλλες ανοησίες. Αυτό ονομάστηκε Raison d' État, η λογική της προώθησης του εθνικού συμφέροντος πάνω απ' όλα και είναι (ή θα έπρεπε να είναι) το μόνο κίνητρο στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων.
...........
Γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Η Οργάνωση έπαψε να υπάρχει.
Στην Ιταλία όμως, άνθρωποι σαν τον Silvio Berlusconi συνεχίζουν να γίνονται πρωθυπουργοί. Η μαφία συνεχίζει να δολοφονεί ανενόχλητη.
"Και τώρα σκοτώστε μας όλους" Νεανικό κίνημα της Calabria κατά του οργανωμένου εγκλήματος
Ο Εμφύλιος έληξε και το πολιτειακό τακτοποιήθηκε.
Στην Ελλάδα όμως, διαιωνίζεται το ίδιο πολιτικό σύστημα, με τα ίδια άτομα ή τους απογόνους τους, ο δημόσιος τομέας συνεχίζει να διογκώνεται, δάση συνεχίζουν να καίγονται και να οικοπεδοποιούνται και κανείς δεν λογοδοτεί για θέματα άμυνας και εθνικής ασφάλειας.
Ο Raison d' État δεν χρειάζεται υπερατλαντικές συνομωσίες. Βρίσκεται στο κέντρο κάθε πόλου εξουσίας και λειτουργεί με το παράδοξο ότι μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει το κράτος στην καταστροφή και την εξαθλίωση.
Τα γράφω αυτά για όλους εσάς που πιστεύετε σε έννοιες όπως η δημοκρατία, που νομίζετε ότι με την εκλογική διαδικασία έχετε λόγο και άποψη για τη διακυβέρνηση της χώρας, που πιστεύετε ό,τι ακούτε απο τα ΜΜΕ και νομίζετε ότι οι τρομοκράτες έχουν πάντα επαναστατικά κίνητρα πίσω απο τις πράξεις τους. Ανοίξτε τα μάτια σας.
Είναι δύσκολο να ελέγχεις τους φύλακες (custodere ipsos custodes). Become Luther Blissett.
ΥΓ. Ο Giulio Andreotti ζεί ακόμα και παρά το ότι είναι 90 χρονων επηρεάζει τις εξελίξεις στην Ιταλία, απο τη θέση του Ισόβιου Γερουσιαστή. Αν και πρωτοδίκως είχε καταδιακαστεί για ηθική αυτουργία στο φόνο Pecorelli, η απόφαση ακυρώθηκε στο ανώτατο εφετείο. Η καριέρα του είναι γεμάτη αντιφάσεις. Αν και πέρασε τους πιο σκληρούς νόμους κατά της Μαφίας, απεχθάνεται άτομα σαν τον Berlusconi, αποκάλυψε το πραξικόπημα Borghese και δεν ήταν μέλος της P2, υπάρχει η διάχυτη αίσθηση της βαθιάς του εμπλοκής σε οποιαδήποτε υπόγεια δραστηριότητα στα ανώτερα κλιμάκια εξουσίας τα τελευταία 60 χρόνια. Αν και αφοσιωμένος ΝΑΤΟικός, οι πολιτικές του συχνά δημιουργούσαν προβλήματα στα σχέδια των ΗΠΑ για τη Μεση Ανατολή, προάγοντας ιταλικά συμφέροντα κυρίως σε ζητήματα πετρελαϊκής πολιτικής. Άνθρωπος με απίστευτη αίσθηση του χιούμορ και βαθύτατα είρων, έχει πει κορυφαίες ατάκες όπως "Εκτός απο τους Καρχηδονιακούς Πολέμους, για τους οποίους ήμουν πολύ νέος, έχω κατηγορηθεί για οτιδήποτε συνέβη στην Ιταλία", "Η εξουσία φθείρει αυτούς που δεν την έχουν", "Αναγνωρίζω πως είμαι μέτριου αναστήματος αλλά δεν βλέπω και γίγαντες γύρω μου", "Μπορεί να είμαι άτομο με περιορισμένη φαντασία, έχω όμως εκτεταμένο αρχείο. Και όποτε αναφέρω το αρχείο μου, οι αντίπαλοί μου σιωπούν". Αυτή η μοντέρνα προσωποποίηση του Ταλλεϋράνδου θα έχει πολλά να πεί. Δυστυχώς όμως, θα μιλήσει αντ' αυτού το αρχείο του, όταν πάει να συναντήσει τον άγιο Πέτρο.
Coldplay - Viva la Vida
I used to rule the world Seas would rise when I gave the word Now in the morning I sleep alone Sweep the streets I used to own
I used to roll the dice Feel the fear in my enemy's eyes Listen as the crowd would sing "Now the old king is dead! Long live the king!"
One minute I held the key Next the walls were closed on me And I discovered that my castles stand Upon pillars of salt and pillars of sand
I hear Jerusalem bells a ringing Roman Cavalry choirs are singing Be my mirror, my sword and shield My missionaries in a foreign field
For some reason I can't explain Once you go there was never Never an honest word And that was when I ruled the world
It was the wicked and wild wind Blew down the doors to let me in Shattered windows and the sound of drums People couldn't believe what I'd become
Revolutionaries wait For my head on a silver plate Just a puppet on a lonely string Oh who would ever want to be king?
I hear Jerusalem bells a ringing Roman Cavalry choirs are singing Be my mirror, my sword and shield My missionaries in a foreign field
For some reason I can't explain I know Saint Peter won't call my name Never an honest word But that was when I ruled the world
I hear Jerusalem bells a ringing Roman Cavalry choirs are singing Be my mirror, my sword and shield My missionaries in a foreign field
For some reason I can't explain I know Saint Peter won't call my name Never an honest word But that was when I ruled the world
