Αφήστε εκατό χρυσαυγίτες ν'ανθίσουν

"I am not a Fascist. Fascists are shopkeepers. I am a Nazi."

The Hon. Alan Clark, MP

΄Ημουν ενθουσιασμένος.

Μπορεί να είχα μείνει άφωνος απο το αδιανόητο της κατάστασης όμως μέσα μου ήμουν κατά βάση ενθουσιασμένος.

Ελληνικές οικογένειες βόλταραν στην πλατεία αμέριμνες, παιδάκια έπαιζαν με τους παππούδες τους, όλοι περιτριγυρισμένοι απο το γαλανό και το λευκό. Η Ελλάς ήταν παντού.

Ζούσαμε μέρες του '21.

Βαϊμάρης 1921.

Το κορίτσι μπροστά μου πρέπει να ήταν δεκατριών. Στάθηκε μπροστά μου και μου έκλεινε το δρόμο. Συνομήλικοί της μας περικύκλωσαν.

******

Η νεαρή γαλλίδα ραδιοφωνική δημοσιογράφος Marine Olivesi βρισκόταν μέχρι την

προηγούμεη εβδομάδα στην Ελλάδα για τις ανάγκες των κομματιών που ετοιμάζει freelance για το CBC, το BBC Afrique και την αγγλόφωνη υπηρεσία του Deutsche Welle. Αυτή την περίοδο δουλεύει πάνω σε θέματα που αφορούν μετανάστες. (Ήδη, τη στιγμή που τα γράφω αυτά είναι ασφαλής στο Παρίσι και το πρώτο μικρό της κομμάτι για την Ελλάδα έχει ανέβει

στο ραδιόφωνο του CBC.)

Ο πανταχού παρών καλός φίλος και συνταξιδιώτης στη Μέση Ανατολή Δ.Δ., γνωρίζοντας καλά την ανθρωπογεωγραφία της Αθήνας αναλαμβάνει να την ξεναγήσει στα μέρη που μαίνεται ένας μονομερώς κυρηγμένος πόλεμος.

Τους συνοδεύω κι εγώ για να της μιλήσω για θέματα που αφορούν την υγεία των μεταναστών. Ή την απουσία αυτής τελοσπάντων.

Η συζήτηση είναι μεγάλη και έχει την τάση να πλατειάζει προς άσχετα θέματα με σκοπό την εξοικείωσή της με την νοσηρή ανικανότητα και διαφθορά του ελληνικού αδιαιρέτου διδύμου κράτους/παρακράτους.

Η αφέλειά της, προϊόν σπουδών και μαλακής δημοσιογραφίας στη Νέα Υόρκη, δεν βοηθά τη συνοχή της συζήτησης. Ένα μόνιμο "πως είναι δυνατόν;" διαγράφεται στο βλέμμα της. Όταν ο Δ. της επισημαίνει ότι καλό είναι να κρύψει το ατυχέστατο μικρόφωνο τραγουδιάρας με το οποίο καταγράφει τη συνομιλία μας όταν θα περνάμε απο τις γειτονιές που κινούνται οι φασίστες, αυτή ενίσταται: "Μα δεν έχουν δικαίωμα να μας σταματήσουν!"

Μάλιστα...

Περπατώντας στους έτσι κι αλλιώς γκρίζους και μίζερους δρόμους "εκείνων" των γειτονιών, ανάμεσα στις καταθλιπτικές καταχνιασμένες πολυκατοικίες

(mind you, με τα μέσα ούτε δέκα λεπτά μακριά απο τις εξαιρετικές μπαγκέτες του Paul, τα καταστήματα της Βενετίας Β. και του Κώστα Κ. απέναντι απο την Αυτού Αγιότητα τον Κλήμη τον Όγδοο και τις ξυνισμένες μεγαλοκοπέλες τύπου Νόνικας που συχνάζουν στο μετριότατο πια Zonar's)

ένοιωθα όλα αυτά που συζητούσαμε να μπαίνουν στη σωστή τους διάσταση, μακριά απο τις παρουσιάσεις των Γιατρών του Κόσμου, τις ασκήσεις εξάπλωσης επιδημιών, τις ασκήσεις αντιμετώπισης κύματος λαθρομεταναστών, τα στατιστικά ακόμα και τις ίδιες τις συνεδρίες με μεμονωμένους μετανάστες στην Υπηρεσία.

Το παρακμιακό κεμπαμπτζί ή κάρρυ/τσάτνυ έχανε τη γραφικότητά του και οι ίδιοι οι εξαθλιωμένοι ασιάτες ("μπανιάνοι" στην καθομιλουμένη του δρόμου) γίνονταν λιγότερο αόρατοι για τις κοσμοπολίτικες αισθήσεις μας.

Κεντρικά σημεία της ξενάγησης η πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα και η πλατεία Αττικής. Τόσο το πρόσφατο ρεπορτάζ των Νορβηγών (The battle for Attica square) όσο και το γενικότερο κλίμα που έχει διαμορφωθεί μας οδηγεί αναπόφευκτα εκεί.

Χαμογελάω συγκαταβατικά με την εγγενή εξωφρενικότητα της κατάστασης. Τη μικρόνοια και την προβλεψιμότητα. Την παρανόηση και τη διαστρέβλωση.

Χαμογελώ με τη σοκαρισμένη συγκατάβαση κάποιου που οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα επειδή υποστήριξε κάτι τόσο θεμελιωδώς σωστό και προφανές που αρνείται να συνειδητοποιήσει την επικείμενη εκτέλεσή του απλά και μόνο λόγω της περιρρέουσας γελοιότητας των εκτελεστών του.

Κελτικός σταυρός στους τοίχους - η καταφυγή στη μνημειώδη αντίφαση και αστειότητα του συμβόλου αντιρροπείται απο την ανάγκη των νεοναζιστών να μην αποξενώσουν τους μικροαστούς χρησιμοποιώντας σβάστικες.

Και η λέξη ΕΛΛΑΣ στις εισόδους της πλατείας. Με αρχαιοπρεπή "this is Sparta" γραφή. Χέρι χέρι με το ξυρισμένο μαλλί, το κολλητό παντελόνι, την αρβύλα και τη λειτουργική αγραμματοσύνη. Άμεμπτος συνδυασμός.

Τα πρόσωπα στρεβλωμένα σε καρικατούρες - απο τη στρεβλωμένη απο την αηδία οπτική μου.

Μιλάμε και περπατάμε, βλέπουμε, ακούμε κι εξιστορούμε.

Τα γεγονότα λίγο εώς πολύ ήδη γνωστά για όσους ενδιαφέρονταν να τα μάθουν.

Απο τα υπερκαυκάσια μονοπάτια του τουρκικού δουλεμπορίου εώς τα ελληνικά σύνορα, χιλιάδες ψυχές περνούν μια κόλαση μετακινήσεων στις πιο άθλιες συνθήκες για να ξεφύγουν απο την άλλη κόλαση, αυτή της πατρίδας τους, με την υπόσχεση των αγαθών που ευαγγελίζεται το όραμα του ευρωπαϊκού κοσμοπολιτισμού.

Ενός υποκριτικού κοσμοπολιτισμού που ωρύεται, σαν γριά υστερική butch λεσβία που άκουσε σεξιστικό σχόλιο, καταδικάζοντας το ρατσισμό, την ξενοφοβία και τις καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων προσπαθώντας να κουκουλώσει τη not-in-my-back-yard νοοτροπία λογιστάκου των Βρυξελλών που βρίσκεται πια στην καρδιά του ευρωπαϊκού ονείρου.

Σύντομα, οι τραγικές αυτές φιγούρες των λαθρομεταναστών θα βρεθούν εγκλωβισμένες στο πιο αναποτελεσματικό - και πρακτικά ανύπαρκτο - σύστημα υποδοχής και ενσωμάτωσης μεταναστών, με τις πύλες της υπόλοιπης ευρώπης ερμητικά κλειστές και τους ίδιους τους ευρωπαίους ηγέτες αδιάφορους μπροστά στη μεγάλη ανθρωπιστική τραγωδία που εκτυλίσσεται καθημερινά στα σύνορα της Ελλάδας, πνιγμένοι και οι ίδιοι στα δικά τους άλυτα προβλήματα.

Αναπόφευκτα οι άνθρωποι αυτοί θα καταλήξουν στο γκέτο τους, προσπαθώντας να επιβιώσουν στα πιο παραμελημένα τμήματα της πόλης που μετά τους Πολέμους έδρασε σαν χωνευτήρι πολλών κυμάτων μεταναστών, εσωτερικών αλλά και τις τελευταίες δύο δεκαετίες και ξένων.

Εκεί όμως που οι ευρωπαίοι μετανάστες πέτυχαν να ενσωματωθούν στην παραγωγική διαδικασία με τις ικανότητές τους και οι σχετικά λίγοι αφρικανοί έμειναν μέσα στα πλαίσια των ανοχών μιας μεγαλούπολης, οι φτωχοδιάβολοι απο την Ασία δεν είχαν τέτοια ευκαιρία.

Λόγω συγκυριών οικονομικών; Λόγω αριθμών; Λόγω κουλτούρας; Λόγω της ήδη νοσηρής ιδιομορφίας της Αθήνας με το μοναδικά υποβαθμισμένο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα κέντρο; Αδιάφορο μια και τώρα η κατάσταση έχει παγιωθεί.

Χιλιάδες ψυχές περιφέρονται χωρίς ελπίδα, χωρίς εργασία και χωρίς αξιοπρέπεια.

Μακριά απο οποιαδήποτε κοινωνική πρόνοια και την οποιαδήποτε περίθαλψη πέρα απο αυτή που προσφέρουν σποραδικά, κατα συνείδηση και χωρίς πλάνο τα επείγοντα των νοσοκομείων (ιδίως της Πολυκλινικής) και εθελοντικές δομές όπως το Πολυϊατρείο των Γιατρών του Κόσμου στην Κουμουνδούρου.

Χιλιάδες άνθρωποι που επιβιώνουν όπως μπορούν, πολλοί που συντηρούνται απο λίγους, λίγοι που βγάζουν όσα λίγα βγάζουν απο επαιτεία, μικροκλοπές, χαμαλοδουλειές: θύματα επιτήδειων και εκμεταλλευτών.

Στοιβάζονται δέκα, είκοσι, τριάντα σε ένα διαμέρισμα. Απόλυτη εξαθλίωση, πλήρης απουσία έστω και στοιχειώδους υγιεινής και για τις λιγοστές γυναίκες το επιστέγασμα έρχεται με τον αυστηρό εγκλεισμό, μια αχνή προς το παρόν ηχώ των γκέτο της Σουηδίας όπου έχει επικρατήσει η αυστηρότερη μορφή του Ισλαμικού Νόμου.

Άνθρωποι εγκλωβισμένοι στην αδυσώπητη αλυσίδα γεγονότων της δημιουργίας, συντήρησης και επέκτασης του γκέτο.

Εύκολοι στόχοι.

Βλέπετε, ένα απο τα βασικά στοιχεία των μικροαστών σε μια εξόχως ταξική κοινωνία όπως η δική μας, είναι η διαταραγμένη ταξική συνείδηση και η κοινωνική "νοημοσύνη".

Εγκλωβισμένοι ανάμεσα στον τρόμο του να χάσουν τα λίγα που έχουν απορρίπτουν παράλληλα την τάξη τους ελπίζοντας πάντα σε κοινωνική ανέλιξη (ιδανικά κάνοντας το παιδί τους γιατρό ή δικηγόρο ή generic κομματόσκυλο και το κορίτσι τους νύφη πολυτελείας).

Οι παλιοί κάτοικοι των σημερινών γκέτο,παραδοσιακοί μικροαστοί καθηλωμένοι στις φτηνές γειτονιές της Αθήνας μετά την έξοδο προς τα προάστια όσων ανελίχθηκαν κοινωνικά με τη μεταπολίτευση, βλέπουν το μικρόκοσμό τους να μεταβάλλεται ραγδαία.

Οι συνέπειες της γκετοποίησης τους πλήττουν άμεσα.

Η αξία της περιουσίας τους πέφτει, η γκρίζα αισθητική της καθημερινότητάς τους υποβαθμίζεται, το μικροέγκλημα που διογκώνεται απο στόμα σε στόμα τους κάνει να νοιώθουν ανασφαλείς και το αγκάθι της διαφορετικότητας και της λούμπεν πολυπολιτισμικότητας τους καίει άγρια (τί καλά που θα ένοιωθαν αντίθετα, αν μετακόμιζε δίπλα τους ένας γκλαμ αστέρας του Πακιστανικού κρίκετ σαν τον Ιμράν Χαν αντί για τον Παστούν κακομοίρη που έφτασε ως εδώ ξεφεύγοντας απο τα διασταυρούμενα πυρά κυβερνητικών και Ταλιμπάν...)

Οργίζονται κατά των μεταναστών. Η συνάδελφος και φίλη Κ. Σ. κατοικεί σταθερά στο κέντρο απο επιλογή της τα τελευταία είκοσι χρόνια. Μένοντας κοντά στο σταθμό Λαρίσης, κινείται στις περιοχές που το μίσος μαίνεται. Την ημέρα των εκλογών τραβά την προσοχή μιας φουριόζας υπερμάχου της ελληνικότητας της πλατείας Αττικής, η οποία την παρακινεί να συνταχθεί με το κίνημα για να φύγουν οι ξένοι απο την περιοχή. Καλλιεργημένη και καλοντυμένη, η Κ. την διαολοστέλνει με τον τρόπο της για να εισπράξει την αντεπίθεση "Εσείς οι Κηφισιώτισσες δεν έχετε δικαίωμα να μιλάτε".

Οργίζονται λοιπόν και κατά των διεφθαρμένων πλουτοκρατικών ακριβών προαστείων. Φτηνός σοσιαλισμός και κενός εθνικισμός. Σαν να λέμε εθνικοσοσιαλισμός. Απόλυτα φυσιολογική εξέλιξη.

************

Επιστρέφουμε στην πλατεία Αττικής. Κάτοικοι σε επιφυλακή διώχνουν όσους μετανάστες πάνε να περάσουν μέσα απο την πλατεία. Οικογένειες με μικρά παιδιά παίζουν και σε μια

γωνία σε παγκάκια, κάθεται η φυσιολογική εξέλιξη.

Προσέχει κανείς κυρίως το ένα τους, αυτό με το ξυρισμένο κεφάλι που σχηματίζει την ελληνική σημαία στο πίσω μέρος, τις αρβύλες, το κολλητό τζιν. Και το ότι ήταν στον Αγιο Παντελεήμονα πριν απο λίγη ώρα.

Περνώντας δίπλα απο τη φυσιολογική εξέλιξη στο τέλος μιας πολύ διαφωτιστικής, χωρίς απρόοπτα βόλτας στις γειτονιές και τις πλατείες αυτές, τα πράγματα αρχίζουν, ας πούμε, να εξελίσσονται φυσιολογικά.

-Κάμερα δεν είναι;

-Κάμερα.

-Έχει κάμερα.

Ο σκίνχεντ περνά απο πίσω μας και έρχεται δίπλα και πίσω μου. Ο βλογιοκομμένος προσπερνά τον Δ. Γύρω και πίσω μας οι υπόλοιποι, συνολικά οκτώ ή εκεί γύρω. Και μπροστά μου, μου κλείνει το δρόμο ένα κορίτσι με μαύρο τζιν, σπορτέξ και φούτερ. Έξυπνο μουτράκι, πλάγιο χαμόγελο-γκριμάτσα. Θέλω να πιστεύω ότι πήγαινε να γελάσει λόγω του γελοίου του πράγματος.

Θέλω να το πιστεύω. Φαινόταν εξυπνούλι. Και ήταν-δεν ήταν δεκατριών χρονών. Όπως και τα άλλα μαλακισμένα άλλωστε. Κακόμοιρο κορίτσι.

Όταν ήρθα αντιμέτωπος με τη φυσιολογική εξέλιξη δεν ήξερα τί να κάνω, τί να πώ, τί να σκεφτώ. Ήταν όλα τόσο σουρεαλιστικά. Και, σε κοινωνιολογική βάση, απόλυτα φυσιολογικά.

Βεβαίως εαν δεν ήταν δεκατριάχρονα βλογιοκομμένα, δεν θα είχα και πολλές επιλογές για το τί θα έκανα. Προφανώς θα έτρωγα ξύλο. Αλλά με τα μαλακισμένα τί κάνεις;

Τα δέρνεις; Πολύ δελεαστική σκέψη αλλά πέρα απο τον αποτρεπτικό παράγοντα των άλλων ομάδων που σίγουρα θα βρίσκονταν σε τακτικά εύλογη απόσταση, έτοιμοι για καυγά, πώς χτυπάς αυτά τα κακόμοιρα, που στρατολογήθηκαν μέσα στην άγνοιά τους, τα πολλαπλά αδιέξοδα και τη σκέτη, ανόθευτη μαλακία που δέρνει τις οικογένειές τους και την απόλυτη, αναίσχυντη αχρειότητα των "ηγετών" τους;

Τα αφήνεις; Μα η απάντηση σε κάθε φασίστα είναι αποκλειστικά και μόνο το ξύλο. Ιστορική αναγκαιότης. Δεν φταίω εγώ.

Τους μιλάς; Σε ποιόν εγκέφαλο όμως να απευθυνθείς;

-Είστε απο κάμερα;

-Απο ποιά κάμερα είστε;

(Είναι και ζώα. De facto)

H Marine γυρίζει σε έναν, δεν καταλαβαίνει τί λένε. "Pardon?"

Δυο τρία δευτερόλεπτα αμηχανίας, δεν αποφασίζουν να προκαλέσουν άμεσα.

"Πάτε καλά ρε;" ο Δ.

"Ρε την παλεύετε;" εγώ.

Περνάμε ανάμεσά τους και φεύγουμε.

************

Για τα φασιστόμουτρα δεν μπορεί να πεί κανείς πολλά. Ή μάλλον περισσότερα απο όσα έχουν ήδη ειπωθεί. Είναι επικίνδυνοι για τη σωματική ακεραιότητα όποιου τους πλησιάσει σε απόσταση μικρότερη απο αυτή που χρειάζεται για να τους φτύσει, οπότε μακριά.

Μια μικρή υπενθύμιση μόνο, για το πώς τελείωσε η τελευτάια τους ιδεολογική "Σταυροφορία", με κυριολεκτικά εκατομμύρια γυναίκες άρειας καταγωγής, αυστηρής γερμανικής ανατροφής και κλασσικής ελληνοκεντρικής ευρωπαϊκής παιδείας να βιάζονται ομαδικά απο τους πιωμένους αλλά νικηφόρους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού.

Η ταπείνωση των ναζιστικών λαβάρων στη Σοβιετική Παρέλαση Νίκης, Ιούνιος 1945

Και πραγματικά δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να μας απασχολούν οι φασίστες καθαυτοί. Είναι φυσιολογική εξέλιξη η αύξηση της δύναμης της ακροδεξιάς σε περιόδους κρίσης.

Κρίσης οικονομικής αλλά κυρίως κρίσης κοινωνικής, όταν οτιδήποτε κι αν αντιπροσωπεύει το "δημοκρατικό" πολίτευμα και το σύγχρονο "κράτος" είναι για γέλια.

Όταν το συνώνυμο της πολιτείας και ΚΑΘΕΝΟΣ θεσμού της είναι η διαφθορά, η απόλυτη ανικανότητα και η αναξιοκρατία. Όταν ΚΑΝΕΝΑΣ θεσμός δεν αξιώθηκε να διατηρήσει κάποια παράδοση προσφοράς που να αξιώνει εμπιστοσύνη.

Τότε, οι μικροαστοί θα αναζητήσουν απαντήσεις στις γιαλαντζί αξίες της ακροδεξιάς. Αναμενόμενα πράγματα.

Αυτό που δεν είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο είναι η έκταση του πράγματος.

Τα στρουμφάκια με τους ναζιστικούς χαιρετισμούς είναι για να τα χαζεύουμε στην Trash TV μαζί με τους ελοχίμ, τους νεφιλίμ και τους υπεραιωνόβιους οικολόγους.

Ενίοτε, σε εκλογικούς λόξυγγες μπορεί να τους δίνουμε κανένα αξιοπρόσεκτο ποσοστό. Ενίοτε μπορεί η "κοινή γνώμη" να αντανακλά τα επιχειρήματά τους.

Όμως ποτέ μα ποτέ μια φιλελεύθερη δημοκρατία (με τη γαλάζια έννοια το "φιλελεύθερη", με την πράσινη το "δημοκρατία") δεν θα άφηνε να φανεί η επίσημη αστυνομία χεράκι χεράκι με τους νεοναζί.

(Ακόμα κι αν κακώς επιτρέπει τα μέλη της σωμάτων ασφαλείας να υποστηρίζουν στην πολιτική τους ζωή τέτοιες ιδεολογίες και να συντάσσονται ανοιχτά με αυτές)

Ποτέ μα ποτέ δεν θα τους άφηνε να λυμαίνονται γειτονιές ολόκληρες με τόσο απροκάλυπτο τρόπο, ούτε να στρατολογούν ανοιχτά στα σχολεία.

Τί βρίσκεται πίσω απο αυτή την "αυθόρμητη" κινητοποίηση των κατοίκων που με τόση ευαισθησία και αποτελεσματικότητα αφουγκράζονται οι υποτακτικοί του Μιχαλολιάκου αναφωνώντας "Χαίρε Νίκη" στις συγκεντρώσεις τους; (Που όχι και τόσο τυχαία είναι η μετάφραση του "Sieg heil!" θα σκεφτεί ο κακεντρεχής και εγκάθετος γερμανομαθής...)

Η κυρά Κούλα, που δεν αντέχει τη βρώμα τριάντα άπλυτων μπανιάνων απο το απέναντι διαμέρισμα δεν είναι η δύναμη πίσω απο αυτές τις εξελίξεις.

Ποιά οικοδομικά/κτηματομεσιτικά συμφέροντα θα επωφεληθούν απο την χειραγώγηση της εγκατάστασης και των μετακινήσεων των άμοιρων λαθρομεταναστών;

Ποιά καρτέλ διακίνησης ναρκωτικών εμπλέκονται και ποιά μαφία αποτελεί νέο πόλο ισχύος στη διακίνηση;

Ποιές εξελίξεις στην πολιτική ζωή εν όψει της επιδείνωσης της κρίσης προοιωνίζει η καλλιέργεια νέων παικτών, εύκολα χειραγωγήσιμων;

Στην Τουρκία, οι σχέσεις των υπερεθνικιστών Γκρίζων Λύκων με την τουρκική μαφία, το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και τις παρακρατικές stay-behind οργανώσεις του NATO τύπου Gladio (για τις οποίες έγραφα πριν απο ακριβώς ένα χρόνο) αποκαλύφθηκαν όταν έκαναν το λάθος να δολοφονήσουν τον προοδευτικό εκδότη της Milliyet, Abdi İpekçi.

Εμείς πότε θα θρηνήσουμε τον δικό μας Abdi İpekçi; Και τί θα καταφέρουμε να μάθουμε απο αυτό, αν συμβεί;

.

Cthulhu for President!(Why choose the Lesser Evil?)

Once again, We are bitterly disappointed by US politics.

Once again, the people of the most powerful nation of our pitiful planet are called to choose the lesser of two evils.

If Evil it be...

then...

why not choose The Great Old One?




Quoting from the "Cthulhu for President in '08" facebook group:

"Cthulhu must take McCain's place and debate Barack Obama. Sure, Obama has charisma. But do his eyes glow with the maddening wonders of a time once forgotten? Does his gaze rend the soul from a man's mundane form, evoke abject fear that bleeds in sweaty rivulets from his pores? Can he send a dark, frozen chill down the spines of those who kneel before him?"

Coldplay, "Violet Hill"

PS:

GW Bush: Our intelligence tells us that when Saddam was originally killed, his soul actually went to Hell. But while in hell he began a homosexual relationship with Satan, the Prince of Darkness. Satan, however, decided he didn't want to be with Hussein anymore and broke up with him about August. When Saddam became jealous and tried to kill Satan's new lover, Chris, Satan had Saddam sent to Heaven to live with Mormons as a punishment. Questions? Yes?

Ambassador: Are you high, or just incredibly stupid?

GW Bush: I assure you, I am not high.
....

General: Sir, you must understand our fears. We must take out those facilities. We must...Bomb Heaven!

SNN Question of the Day: Now that Americans believe in Heaven, should we bomb it? The polls right now show that 51% of Americans think Saddam has to be dealt with, while 49% are wimpy tree-hugging pussies. Bomb Heaven!" (SouthPark, episode 612)


PS II : i' Eh, i'Eh, Cthulhu fh'tagn!!!


.

The Craptop

Απεχθάνομαι τα λάπτοπ.

- αν και η λέξη είναι παιχνιδιάρικη, τόσο σαν ήχος όσο και σαν έννοια: Come sit on my lap, girl... και μην ανησυχείς για τίποτα ;)

Μεγάλωσα διαβάζοντας για Silicon Graphics και Cray και το λιγότερο που μπορούσε να μου εξάψει τη φαντασία ήταν ένας Indigo workstation (τί να τον κάνω αφού δεν είμαι των εικαστικών; δεν ξέρω. Άστον να υπάρχει.)

Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Στα μουσεία.

Cray 2 supercomputer και IBM 7101 CPU (!!!) στο Μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων στο Παρίσι.

Τώρα τα λάπτοπ καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες του μέσου χρήστη.

Και οι γκόμενες χαίρονται που μπορούν να απαλλαγούν απο τα καλώδια και τις οθόνες

Βολεύει στις μετακομίσεις:

***

θα έμενες μόνιμα στα Νότια

και είχες πάρει λάπτοπ

με κάλεσες μια νύχτα πριν απο 5 μήνες για να σου δείξω πως λειτουργούν τα Vista.

(στη χώρα των τυφλών...)

Έδιωξες την αδερφή σου, αλλά η σκέψη και το βλέμμα σου ήταν αλλού. Η θλίψη της μετακόμισης;

Και το δικό μου βλέμμα ήταν αλλού. Στα ίσια μακριά μαύρα μαλλιά σου και το κατάλευκο δέρμα στην υπέροχη καμπύλη του λαιμού σου, μια ονειρεμένη άτρακτος που κατέληγε σε ένα μικρό, απλό και τόσο κομψό σβαροφσκάκι.

(είναι θέμα γυναίκας τελικά. Άλλες με τα σβαρόφσκι γίνονται σαν λαντέρνες και καταλήγουν με κάποιο τρόπο πάντα με τον Αυλωνίτη ή τον Φωτόπουλό τους - κάποιον μεροκαματιάρη, ας πούμε έναν ταξιτζή ή ένα επαρχιωτόπουλο μήπως και λάμψουν δίπλα του. Άλλες - όπως εσύ - μπορούν να γίνουν Βασίλισσες των Πάγων)

Απόρησα που το χέρι μου σταμάτησε εκατοστά πριν σε αγκαλιάσω και σε φέρω πιο κοντά. Τώρα ξέρω ότι με γοήτευσες εκείνη τη νύχτα επειδή ήρθες απο μόνη σου πιο κοντά. Επειδή κάτι σε είχε αποσπάσει απο την ανάγκη που έχεις να γκρινιάζεις.

Η γκρίνια όμως - τώρα ξέρω - είναι σαν τη λαμαρίνα του Καββαδία :Όλα τα σβήνει. Μέχρι που το σκότωσες πριν ίσως ξεκινήσει.

****

Στην εξορία που σε λίγες μέρες με καλεί, υπολόγιζα να πάρω μόνο βιβλία. Θα είναι όμορφα με το Convivium του αγαπημένου μου Dante κάτω απο τις ελιές της αρχαίας Ολυμπίας. (μ'ένα ξυστρί καθάρισέ με απ΄τη μοράβια)

Όμως ζήλεψα.

Δεν θα μου πείτε μεγειά;

.

Madonna concert "Four legs good..."

"When all you have's a shovel, all you see is graves..."

Μά'κκα

Μά'ντίν'ά

Μαντόνα

Βγάζω το καπέλο μου σε διαφημιστές, marketers, managers και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις για το πόσο επιτυχημένα καταφέρνουν να υπαγορεύσουν το τί αρέσει στις μάζες.

(Πάω χοντρό στοίχημα ότι η Μαντόνα ξεκίνησε ως επικοινωνιακή φάρσα/πείραμα - σαν τo Cacao Meravigliao του Renzo Arbore - κάποιων ΜΜΕ τύπων που δεν είχαν τι να κάνουν με τον ελεύθερο χρόνο τους τις ημέρες που δεν υπήρχε γρήγορο ιντερνετ. Μερικές φορές όμως ο κόσμος δεν πιάνει το αστείο και ο Άβερελ εκλέγεται τελικά δήμαρχος.)

Η συναυλία της "απόλυτης σταρ".

Σας άρεσε; Μπράβο.

Σπλατ.

Sao come si fa una canzoncina
con una musichina
e un po' di parolao
e sao come si fa una sambina
con una canzoncina
che parla di cacao
cacao cacao
cacao dal gusto esagerao
cacao cacao
cacao però cacao meravigliao

Θα πρέπει να ήταν μια απο τις πιο πλαστικοποιημένες, άχρωμες, άοσμες και άνοστες μαζικές συγκεντρώσεις κόσμου που έχει δεί αυτός ο τόπος.

Ανταγωνιζόταν σε υποτονικότητα τα συνέδρια των μεγάλων κομμάτων στη μεταπαπανδρεϊκή περίοδο.

(Και να φανταστεί κανείς ότι κάποτε τόλμησα να χαρακτηρίσω ως "ύπνο" μια συναυλία του Jan Garbarek.)

Μαντόνα που παίρνεις τα παιδιά έλα πάρε και τούτο.

(κοίτα μαμά... πόσα χρώματα...)

Βεβαίως - για να είμαστε ειλικρινείς - πόσοι πήγαν για τη "μουσική" (με την ευρύτερη δυνατή έννοια) και πόσοι για το ιβέντ;

Ο ορισμός του "καλλιτέχνη" (βλέπε ως άνω για τα εισαγωγικά) που πουλάει όνομα.

Εγώ πήγα για τους δικούς μου λόγους (και για να είμαι ειλικρινής, όταν συμφωνούσα, μετά το διήμερο με τις ουρές στα ταμεία, δεν περίμενα ότι θα υπήρχαν εισιτήρια).

Οι δικοί μου λόγοι πήγαν για το όνομα.

Και λογικό άλλωστε. Τέσσερα - πέντε αξιομνημόνευτα τραγούδια είχε σε όλη την καριέρα της και τα δολοφόνησε σε εντυπωσιακά απρόσφορα μιξ. (Κρίμα γιατί το υπόλοιπο στήσιμο στο "Vogue" ήταν εξαιρετικό. Στην αρχή μάλιστα είχα σηκωθεί και απο την θέση μου...) Πώς να ξεσηκωθεί ο κόσμος; (Βλέπε συναυλίες Kylie Minogue, Manu Chao, Leonard Cohen...)


Σας άρεσε;

Ναί;

Γι'αυτό ζητήσατε τόσο επίμονα encore;

Γι'αυτό ( ΑΜΕΣΩΣ! ) μόλις έγραψε "Game Over" όλοι τον πούλο;


(Μάλλον.. τομπούλο. Ταιριάζει καλύτερα ως ήχος με το θέμα του ποστ. Ας μη γινόμαστε υπερβολικά εκλεπτυσμένοι με τα "ν" και τα "π")

Λογικά κάποιοι θα επέμειναν. Ευτυχώς όχι αρκετοί. :) Γιατί όπου ( πού άραγε; ) ζητήθηκε, υπήρχε έτοιμο τραγούδι για encore.

Μαθαίνω ότι υπάρχει και ελληνικό φαν κλάμπ.

(Κάπως έτσι εξηγείται...)

Όπως λέει ο Χαρυ Κλυνν: "Σύλλογος κυριών φίλων της μπιρίμπα: Το Φιρφιρίκι"

(Αναρωτιέμαι τι θά'λεγε η Μαλβίνα).

Αυτοί μπορεί να πέρασαν καλά. Στο mosh pit. (γ.τ.π.) Τύφλα νά'χουν οι Motorhead.


Μόνο που δεν πιάσατε το υπονούμενο. Δεν έπρεπε να μαϊμουδίζετε ούα-ούα.

Μπεεε...μπέε... Πιο ταιριαστό.



ΥΓ. Με τόσα τέλεια θεάματα αυτό το καλοκαίρι (Leonard Cohen, Ute Lemper, Kylie) και επερχόμενο Ennio Morricone, ε, δεν μπορώ να πώ πως πραγματικά με πείραξε που το λιγότερο σημαντικό ήταν πατάτα (κυριολεκτικά - είχε και γύφτους! ).

ΥΓ 2. "When they had once got it by heart, the sheep developed a great liking for this maxim, and often as they lay in the field they would all start bleating "Four legs good, two legs bad! Four legs good, two legs bad!" and keep it up for hours on end, never growing tired of it."

ΥΓ 3. Αφού λέτε πάντως ότι σας άρεσε... σας πιστεύω. Αλήθεια... Αφού σας ρώτησε "Is this the best fucking show you've ever seen?" κι εσείς απαντήσατε yes. Να μην σας πιστέψω; Αφού ξέρετε πόσο εκτιμώ τη γνώμη και την αισθητική ενός τόσο εκλεκτού - κι εκλεκτικού - κοινού.





ΥΓ 4. Τικ τακ, τικ τακ, τικ τακ.. ούα ούα.



























.

Η εκτέλεση του Αιμοσταγούς Βαρώνου. (15 Σεπτεμβρίου 1921)

Με την άδειά σας, θα ήθελα να σας ταξιδέψω σε μια απο τις πιο ταραγμένες εποχές της ανθρωπότητας, για να σας πώ μια ιστορία. Μια σκοτεινή ιστορία φρίκης και τρέλας απο τα βάθη της Ανατολής, η οποία σε μεγάλο βαθμό έχει σκιαστεί απο τα γεγονότα που ακολούθησαν.

Μαζί με τη μεγάλη οικονομική ύφεση και την άνοδο των φασιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη, η Οκτωβριανή Επανάσταση έβαλε τα θεμέλια για τον πιο καταστροφικό και κτηνώδη πόλεμο όλων των εποχών.

Η ίδια η Επανάσταση και ο Εμφύλιος που ακολούθησε είναι θησαυρός ιστοριών.
Αν κάποιος σκαλίσει τα αποκαΐδια των δέκα ημερών που συγκλόνισαν τον κόσμο, θα βρεί πολλές τέτοιες. Ίσως πιο ευπώλητες απο αυτή που θέλω να σας διηγηθώ - η εκτέλεση των Ρομανώφ, η εκδίωξη του Τρότσκυ, η άνοδος του Σταλινισμού, οι διώξεις κατά της Εκκλησίας είναι, για αισθησιοθηρικούς ή πολιτικούς λόγους, πολύ δημοφιλέστερα επεισόδια.

Άλλωστε, η ιστορική αντίληψη έχει πάντα ένα έντονο στοιχείο υποκειμενικότητας και εστιάζουμε κυρίως σε πράγματα που μας αφορούν.

Βλέπετε, πάνω-κάτω την ίδια εποχή, στο κουφάρι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η ανεύθυνη ευρωπαϊκή διπλωματία και η ακόμα πιο ανεύθυνη διοίκηση του Ελληνικού Στρατού έστηναν το σκηνικό πάνω στο οποίο τελικά θα εκτυλίσσονταν δύο άγριες σκηνές γεννοκτονίας (ξεχωριστά η καθεμία - η γεννοκτονία είναι πάντα μονόπρακτο ανεξάρτητα αν στο υπόβαθρο παίζει Αφιόν Καραχισάρ, Μπαρμπαρόσσα, Όβερλορντ ή Τέτ Οφένσιβ) : Η ανθρωπότητα έκανε εντατική προθέρμανση πριν απο το εναρκτήριο λάκτισμα.

Αλλά...

Έστω ότι αφήνουμε στην άκρη για λίγο όλα αυτά.Και δεν είσαι (θα μου επιτρέψετε τον ενικό τώρα πια,ε; Δεν είμαστε δα και άγνωστοι...) σε κανένα απο τα επικίνδυνα μέρη του κόσμου εκείνη την εποχή. Για την ακρίβεια δεν είσαι καν κοντά στην Ευρώπη ή τη Μέση Ανατολή, αλλά βαθιά μέσα στην Ασία.

Καταριέσαι τη μοίρα σου που για κάποιο ανεξήγητο λόγο σε έφερε στη Σιβηρία, στην πόλη του Κρασνογιάρσκ. Την καταριέσαι γιατί σε κράτησε μακριά απο τις εξελίξεις, απο την Ευρώπη που ξυπνά απο το λήθαργο της Μπελ Επόκ και βλέπει με νέο ρεαλισμό τη ζωή, απο την Ευρωπαϊκή Ρωσσία που φλέγεται απο την Επανάσταση - την καταριέσαι μεγαλόφωνα, αλλά μέσα σου σκέφτεσαι πόσο ήρεμα κυλά ο Γενισέι στην πορεία του προς τον Βορρά, γιατί τελικά, όλα αυτά είναι μακρινοί απόηχοι, οι Λευκοί φαίνεται ότι κρατάνε καλά αυτές τις περιοχές. Η Επανάσταση δεν θα σε αγγίξει.

Οι μέρες κυλούν σιγά, όμως πριν ο Γενισέι αρχίσει να παγώνει είδες να κυλούν τα πρώτα πτώματα. Πάντα υπήρχαν πτώματα δηλαδή - ποτέ δεν κατάφεραν οι Αρχές να ψαρέψουν όλα τα πτώματα πριν αυτά κατέβουν μέχρι τους πρώτους οικισμούς στα περίχωρα του Κρασνογιάρσκ, όμως στην πλειοψηφία τους έβλεπες το κόκκινο αστέρι. Τώρα όλο και περισσότερα πτώματα είναι ντυμένα με τους πράσινους χιτώνες των Κοζάκων της Βαϊκάλης.

Ο άνεμος φέρνει τη μυρωδιά του καπνού και αυτό σε ανησυχεί.

Έρχεται η ημέρα που κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν οι Λευκοί αξιωματικοί και ομάδες μπολσεβίκων περιδιαβαίνουν τους δρόμους της πόλης, η κόκκινη σημαία υψώνεται στο δημαρχείο και το ταχυδρομείο και τη νύχτα οι ψίθυροι φέρνουν στα αυτιά σου το όνομα της μυστικής αστυνομίας του Τζερζίνσκι : Τσέ-Κα.

Αντιλαμβάνεσαι ότι η αντίσταση των Λευκών καταρρέει. Ένα μήνα αργότερα, ο ηγέτης των Λευκών, Ναύαρχος Κολτσάκ συλλαμβάνεται και εκτελείται στο Ιρκούτσκ, αυτό είναι όμως κάτι που θα μάθεις πολλούς μήνες αργότερα. Προέχει η επιβίωση.

Η δύση είναι στα χέρια των Κόκκινων. Μόνος δρόμος διαφυγής νότια και ανατολικά (φοβάσαι να κινηθείς όλο ανατολικά γιατί δεν ξέρεις σε ποια χέρια βρίσκονται πλέον οι πόλεις και τα χωριά γύρω απο την Βαϊκάλη). Ο δρόμος σου σε φέρνει στη

"γη που ξεχειλίζει απο φυσικό πλούτο, που δεν παράγει τίποτα, που έχει ανάγκη τα πάντα, που, άπορη, υπομένει του κόσμου τον κατακλυσμό" (1).

Τη Μογγολία.

Ανεβαίνοντας τον Γενισέι νότια και ανατολικά προς την ασφάλεια της οροσειράς Σαγιάν βλέπεις όλο και περισσότερα πτώματα Λευκών. Ολόκληρες ίλες ξεκληρισμένων Κοζάκων, με εμφανή τα σημάδια ακρωτηριασμών και άλλων πιο φρικτών βασανιστηρίων επιπλέουν μαζί με τα άλογά τους μέχρι να κολλήσουν σε κάποια αμμώδη ξέρα.

Τα νέα που ακούς σε προβληματίζουν. Ναι μεν οι Κόκκινοι δεν έχουν επικρατήσει ακόμα στη Μογγολία, όμως οι Κινέζοι έχουν καταλάβει την πρωτεύουσα Ουργκά και ο μεγάλος Λάμα της Μογγολίας, ο Μπογκντ Χαν είναι στην εξορία.

Μπαίνεις σε περιοχές που τις ελέγχει το ιππικό του Λευκού συνταγματάρχη Καζαγκράντι. Ο Καζαγκράντι στρατολογεί : Μογγόλους στο όνομα του Μπογκντ Χαν και Ρώσσους στο όνομα αυτού που θα γίνει ο εφιάλτης για πολλούς και ο ήρωας για πολλούς λιγότερους, αλλά σίγουρα η πιο ενδιαφέρουσα και εξωτική φυσιογνωμία εκείνης της εποχής:

του Βαρώνου Ούνγκερν.

****

Ο Βαρώνος Robert Nickolaus Maximillian von Ungern-Sternberg, της οικογένειας των Ungern-Sternberg (η οποία έχει δώσει και ένα Σουηδό Στρατάρχη ) με πολλούς κλάδους στις χώρες της Βαλτικής, γεννήθηκε μεν στο Graz ( 22 Ιαν. 1886 ) αλλά μεγάλωσε στο Ταλίν της Εστονίας που τότε ήταν μέρος της Ρωσσικής Αυτοκρατορίας.

Όπως ήταν τυπικό για τους ευγενείς της περιοχής και της εποχής, έγινε αξιωματικός του Ιππικού και υπηρέτησε στην εκείθεν της Βαϊκάλης Σιβηρία ( Ζαμπαϊκάλιε, Transbaikalia ή Νταουρία ) όπου ηρθε σε επαφή με τους ιππικούς - νομαδικούς λαούς των Μπουριάτ, των Μογγόλων και των Κοζάκων της Βαϊκάλης.

Κάποια στιγμή εκείνη την περίοδο ο Βαρώνος ρωσοποιέι το όνομά του σε Ρομάν Φιοντόροβιτς Ούνγκερν φον Στέρνμπεργκ και αρχίζει να αναπτύσσει μια δική του εκδοχή ιδεολογίας με στοιχεία εθνικιστικού ρωσσικού πανμοναρχισμού στα πρότυπα μιας σινο-μογγολικής βουδιστικού τύπου αυτοκρατορίας (αν δεν μπερδευτήκατε αρκετά, δεν έχω άλλο - έκανα ό,τι μπορούσα) - ένα μπερδεμένο συνονθύλευμα αντιλήψεων αντίστοιχο με αυτό που έχει κάθε μεγαλομανής τυραννίσκος.

Ειδικά για το θέμα του βουδισμού, σημαντικό ρόλο, πέρα απο τις επιρροές που είχε ο ίδιος κατά τη διαμονή του στη Νταουρία, έπαιξε και η μόδα του ανατολίτικου μυστικισμού που επικρατούσε στους κύκλους των ευγενών της εποχής. Το θεοσοφικό κίνημα τσαρλατάνων όπως ο Henry Steel Olcott και η Μαντάμ Γιελένα Μπλαβάτσκυ εντόπιζε στον θιβετιανού τύπου βουδισμό την ιδεολογική του βάση και έτσι ο αριανισμός, ο Άρχοντας του Κόσμου στην Άγκαρθ, οι μετενσαρκώσεις του Κόμη Σεν-Ζερμέν και άλλες ανοησίες μπήκαν στο συλλογικό υποσυνείδητο των σαλονιών της μπουρζουαζίας της εποχής.

Στον Πρώτο Παγκόσμιο, ο Βαρώνος υπηρετεί στην περιοχή του Χάλιτς της Ουκρανίας, διακρίνεται για τη γενναιότητά του και για τον ανορθόδοξο τρόπο σκέψης του αλλά η βαναυσότητά του και η αδιαφορία του για την ανθρώπινη ζωή τρομάζει τους ανώτερούς του και η ιεραρχική ανέλιξή του έιναι αργή - άλλωστε ήδη είχε υποβιβαστεί κάποιες φορές κατά τη διάρκεια του - καταστροφικού για τους Ρώσσους - Ρωσσοϊαπωνικού πολέμου των αρχών του αιώνα. Μόνο οι υψηλές του διασυνδέσεις έσωσαν την καριέρα του.

Μετά τη συνθηκολόγηση της Ρωσσίας και τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του '17, ο Ούνγκερν φον Στέρνμπεργκ επέστρεψε στη Βαϊκάλη υπο τη διοίκηση του Κοζάκου στρατηγού Σεμιόνοφ, μιας άλλης εγκληματικής φυσιογνωμίας που αδιαφορούσε για οποιαδήποτε έννοια πειθαρχίας και δρούσε σαν αυτόνομος φύλαρχος.

Όταν με την Οκτωβριανή Επανάσταση ξεκίνησε ο Ρωσσικός Εμφύλιος, ο Σεμιόνοφ και ο Ούνγκερν αυτονομούνται πλήρως. Αν και φανατικοί αντι-μπολσεβίκοι (βασανίζουν και εκτελούν οποιον επαναστάτη πέφτει στα χέρια τους) αδιαφορούν πλήρως για το κίνημα των Λευκών.

Λεηλατούν αδιάκριτα, ακόμα και τα τραίνα προμηθειών του Λευκού Στρατού και γίνονται ένα άσχημο αγκάθι στα πλευρά του Ναυάρχου Κολτσάκ.

Καθώς τα πράγματα παίρνουν δυσμενή τροπή για τους Λευκούς, οι Ιάπωνες εξετάζουν το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός κράτους - υποχειρίου τους στην ευρύτερη περιοχή της Μογγολίας και ανατολικά της Βαϊκάλης.

Με τη στήριξή τους και την πρόσκληση του εκθρονισμένου Μπογκντ Χαν και βυθισμένος πλέον στην παράνοια και τις ψευδαισθήσεις μεγαλείου, ο Βαρώνος Ούνγκερν, επικεφαλής της Ασιατικής Μεραρχίας Ιππικού περνά στη Μογγολία για να αποκαταστήσει τη Μογγολική Αυτοκρατορία.

Η Ασιατική Μεραρχία Ιππικού ήταν πολύ περισσότερο μεσαιωνική ορδή παρά μεραρχία. Αποτελούμενη κυρίως απο το εκστρατευτικό σώμα των Κοζάκων της Βαϊκάλης μαζί με ένα σημαντικό αριθμό ιππέων Μπουριάτ λεηλατούσε, τρομοκρατούσε και ενίοτε έσφαζε αδιάκριτα τους πληθυσμούς που συναντούσε.

Μαζί με τους στρατολογημένους Μογγόλους και το απόσπασμα του συνταγματάρχη Καζαγκράντι πέτυχε μια αποφασιστική νίκη κατά των Κινέζων και ξεκίνησε την πολιορκία της Ουργκά, κατά τη διάρκεια της οποίας εφάρμοσε διάφορα τεχνάσματα, όπως τη διαταγή να ανάψουν εκατοντάδες φωτιές στα βουνά γύρω απο την πόλη ωστε να έχουν οι υπερασπιστές την εντύπωση ότι είναι περικυκλωμένοι απο μια τεράστια δύναμη.

Μετά απο δύο αποτυχημένες εφόδους, ο Βαρώνος Ουνγκερν μπήκε θριαμβευτής στην Ουργκά στις 3 Φεβρουαρίου 1921, αποκατέστησε τον Μπογκντ Χαν στο θρόνο του και στις 13 Μαρτίου του ίδιου έτους ανακύρηξε τη Μογγολία ανεξάρτητη μοναρχία με αυτόν ως δικτάτορα. Πλέον ήταν πεπεισμένος ότι ήταν μετενσάρκωση του Τσένγκιζ Χάν.

Η τρομοκρατία συνέχισε. Μείζονα ρόλο σε αυτό έπαιξε κάποιος συνταγματάρχης Σεπαΐλοφ, ο οποίος μισούσε θανάσιμα τους Μπολσεβίκους επειδή τον φυλάκισαν, τον βασάνισαν και όταν δραπέτευσε, εκτέλεσαν την οικογένειά του.

Φαίνεται πως ο Σεπαΐλοφ κατάφερε να εξασφαλίσει ένα χρησμό που προειδοποιούσε τον Ούνγκερν πως αν πάθαινε κάτι ο Σεπαΐλοφ θα πέθαινε και ο ίδιος.

Στην βραχεία περίοδο που βρέθηκε στην εξουσία και ενώ μέρα με την ημέρα βυθιζόταν στην παράνοια, ο Βαρώνος έθεσε τις βάσεις για ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού της Μογγολίας. Ηλεκτροδότησε την πρωτεύουσα και έλαβε μέτρα για την αναβάθμιση των συνθηκών υγιεινής. Παράλληλα, επέβλεπε με ζήλο τα βασανιστήρια και της εκτελέσεις, μένοντας εκστασιασμένος απο τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

Οποιοσδήποτε βρισκόταν ή περνούσε απο τα εδάφη που ήλεγχε ο στρατός του και δεν μπορούσε να αποδείξει περίτρανα ότι δεν ήταν Κόκκινος ή Εβραίος βασανιζόταν και πέθαινε με αποκεφαλισμούς, εκσπλαγχνώσεις ή και με πιο εντυπωσιακές μεθόδους (όπως με το διαμελισμό του θύματος αφού είχε δεθεί σε δυο λυγισμένα δέντρα).

Η λήξη του Πολωνο-Σοβιετικού πολέμου και η ολοκληρωτική κατάρρευση του Λευκού κινήματος ήταν η αρχή του τέλους για το καθεστώς του τρόμου στη Μογγολία.

Καθώς ο Κόκκινος Στρατός με νέες ενισχύσεις επανακτούσε τον έλεγχο της Σιβηρίας, οι Ιάπωνες αποσύρθηκαν πλήρως.

Δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού υπο τον Νταμντίν Σούχμπααταρ, τον μετέπειτα εθνικό ήρωα της Μογγολίας άρχισαν να δρουν με επιτυχία στην περιοχή. Μια αρχικά επιτυχημένη αντεπίθεση απο τα στρατεύματα του Βαρώνου αποκρούστηκε τελικά το καλοκαίρι του 1921 και στις 21 Αυγούστου ο Ούνγκερν παραδόθηκε απο τους ίδιους τους στρατιώτες του στον Κόκκινο Στρατό.

Δικάστηκε απο μια τρόικα της Τσε-Κα, στην οποία συμμετείχε ο Γεμελιάν Γιαροσλάβσκι, αργότερα ηγέτης της Εταιρείας των Άθεων, ενός σταλινικού κινήματος εθελοντών μέσα στη Σοβιετική Ένωση που είχε ως σκοπό τον τερματισμό της πλάνης των θρησκειών - ιδιαίτερα ταιριαστή ειρωνία για να καταδικαστεί σε θάνατο ένας παράφρων μυστικιστής.

Ο Ρομάν Φιοντόροβιτς Ούνγκερν φον Στέρνμπεργκ εκτελέστηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1921.



Η πρωτεύουσα της Μογγολίας μετονομάστηκε απο Ουργκά σε ΟυλάνΜπαατάρ ("Κόκκινος Ήρωας") προς τιμήν του Νταμντίν Σούχμπααταρ.

****

Κι εσύ τι απέγινες;

Αν επέζησες απο τις Κόκκινες περιπόλους και τους ληστές στο δρόμο μέχρι την Ουργκά, τότε θα αντιμετώπισες την καχυποψία του Ούνγκερν και του Σεπαΐλοφ.

Αν με κάποιο τρόπο κέρδισες την εμπιστοσύνη τους... για την υπόλοιπη ζωή σου θα προσπαθούσες να συλλάβεις το μέγεθος της φρίκης των όσων καταστάσεων υπήρξες μάτυρας.

Θα λούφαξες πίσω απο τη γραμμή Maginot και τα οχυρά του Βελγίου, με την ευχή να μην ξαναδείς ποτέ κάτι τέτοιο. Σε καταλαβαίνω. Γιατί στη θέση σου, φανταστικέ μου ταξιδιώτη θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας.

Η βαρβαρότητα της ανθρωπότητας όμως πάντα βρίσκει τον τρόπο της να σε εκπλήσσει, έτσι δεν είναι;


(1) Απο το Beasts, Men and Gods του Ferdinand Ossendowski. Δική μου μετάφραση απο το αγγλικό πρωτότυπο.

ΥΓ : Κύριες πηγές μου ήταν το Beasts, Men and Gods (γραμμένο εξαρχής στα αγγλικά) του Πολωνού Ferdinand Ossendowski, ο οποίος έζησε τα γεγονότα απο πρώτο χέρι (πλην όμως το βιβλίο του χαρακτηρίζεται ευρέως ως αναξιόπιστο ιστορικά) και το The Bloody White Baron του James Palmer που πρόσφατα τελείωσα. Δυστυχώς οι ιστορικές πηγές είναι ελάχιστες και - είτε Κόκκινες είτε Λευκές - εξαιρετικά προκατειλημμένες και τα αρχεία προ πολλού χαμένα ή κατεστραμμένα. Ακριβώς γι'αυτό τις λίγες πληροφορίες που μπορούν να μπούν σε κάποια λογικά πλάισια τις εντάσσω σε ένα κείμενο στα ελληνικά για ένα απο τα πιο ενδιαφέροντα και εξωτικά επεισόδια της νεότερης ιστορίας.

.

Journey to the Outremere: The Knights

Salah ad-Din Triumphant near the entrance of the Hamidinyeh souk in Damascus (click photos to enlarge)

Until I gather my thoughts about my first visit to the Outremere into a semblance of coherence (thus formulating my first assumptions about the Middle-East issue - or, rather, Issue ) let me state for those of you who ask that I did not mean to trace the footsteps of the Crusaders.

Damascus, April 2008: Me at the statue of the Triumph of the great warrior-king, Salah ad-Din (photo by Dimitris Dimopoulos)

I think I did a hell of a job in avoiding them alltogether, the first step being the decision to steer clear of Tripoli (Trabulus) and Homs (with the Krak des Chevaliers). However, it seemed that there would be much to avoid even in the south of Lebanon, what with Tyre, Sidon and all. Or was there...?

View of the city of Sidon from the top of the ruins of the Sidon Sea Castle

Li frere, li Mestre du Temple
Qu’estoient rempli et ample
D’or et d’argent et de richesse,
Et qui menoient tel noblesse,
Ou sont-il? que sont devenu?
Que tant ont de plait maintenu,
Que nul a elz ne s’ozoit prendre
Tozjors achetoient sans vendre
Nul riche a elz n’estoit de prise;
Tant va pot a eue qu’il brise.

(Chronique à la suite du Roman de Fauvel)

That was my question as well. What happened to the brothers, the Masters of the Temple, full and resplendent in their riches, their gold and silver and their nobility? Where were their castles? Where were the ruins that would point to the knightly past of Tyre and Sidon?

Roman columns as horizontal supports for the walls of the Sea Fortress at Sidon

The answer more or less is: not to be found. The overthrow of the Crusaders was complete and most testaments of their passing were razed. The few ruins that remain tell a sad story of opportunistic unstable rule and very low grade of integration of the local populace.

For this, the statue of Salah ad-Din stands triumphant in Damascus, with the heretical, greedy, honourless, cowardly and insolent Templars (forever a curse and an anathema to their order: anathema, anathema, anathema ), Renald de Chatillon and Guy de Lusignan at the rear feet of his horse, desolate and defeated. Anathema sit!

The defeated: Renald de Chatillon (Salah ad-Din rid the world of this worm by beheading him after the Crusader disaster at the Horns of Hattin) and the so-called-King Guy de Lusignan... note the sack of plunder! (photo by Dimitris Dimopoulos)

Besides... there were more interesting and important things to see and experience in the psychological epicentre of the Middle East Issue...:

The walls of Beyruth cry bitter tears...

PS: Let there be, now and forever, an anathema to the name of anyone who is in anyway associated with the filth, heresy, witchcraft and insolence of the Knights Templar. May his face be forever black. May his soul burn in the eternal fire. Anathema sit! Anathema, anathema, anathema....

PS II: Still the "occult" legacy of the templar vermin persists if one knows where to look: In a back alley of Tyre, above a graveyard entrance consigned in 1948... a Templar cross! In black and white, the colours of the Beauceant... anathema: !


.

Όταν δε σε θέλει...

Με την άδειά σας θα ρίξω το επίπεδο για ένα post. Κατά καιρούς είναι καλό να γίνεται, για να ανάβουν λίγο τα αίματα (βλ. ΥΓ 2) . Άλλωστε είναι κάτι τέτοιες στιγμές που οι μικρές αναποδιές (και μεγαλύτερες τώρα με τις απεργίες) καταβάλλουν τον άνθρωπο...

Ως κατά βάση άθεος και επιστήμονας (και μην αρχίσετε να λεπτολογείτε περί αγνωστικισμών, ναι, αυτό που "πιστεύω" ως "αθεΐα" κατηγοριοποιείται μαζί με όλα τα υπόλοιπα) δεν είμαι προληπτικός, όμως όταν η μπάλα δεν μπαίνει στο πλεχτό ό,τι και να κάνεις, ε... αρχίζεις και αναρωτιέσαι για το ποια απο τις δύο τυφλές θεές σε έχει βάλει στο μάτι.

Leap day του δίσεκτου έτους μας, (29 Φεβ) γενέθλια του Rossini ως εσημειώθη, και είμαι απο πολύ νωρίς στο εργαστήριο. Γιατί; Επειδή 9:00 ξεκινούσε η προπώληση εισιτηρίων ΕΛΣ για την όπερα Tosca του Puccini (και όχι του εορτάζοντος όπως νόμιζαν μερικοί...) και 10:00 έπρεπε να είμαι πίσω στο εργαστήριο για νέο setup. Do-able? Ίσως...

Μετά βίας καταφέρνω να είμαι στο Ολυμπια στις 9:45. Μπαίνω και αντικρύζω μια ουρά απο pepperpots!

Pepperpots στη διάλεκτο των Monty Python είναι οι γυναίκες μέσης και προχωρημένης ηλικίας οι οποίες απο τα τριαντα-φεύγα (μην πω και πιο νωρίς) ξεκινούν μια φυλοσύνδετη διαδικασία η οποία εντός πενταετίας τους δίνει τέλειο σχήμα αλατιέρας (εξ'ού και το όνομα) και τις μετατρέπει στο πιο ενοχλητικό πλάσμα του κόσμου (με την πιθανή εξαίρεση ενός Μεγάλου Λευκού καρχαρία που μασουλάει το ακρωτηριασμένο σου πόδι...)

Συνήλθα κάπως απο το σοκ όταν διαπίστωσα πως δεν βρίσκονταν εκεί για να με ανταγωνιστούν στην κορυφή της πυραμίδας αλλά στόχευαν στη βάση. Λόγω τέλους του μήνα είχαν κουπόνια Εργατικής Εστίας. Αναμονή λοιπόν στην ουρά όσο στα ταμεία εκτυλίσσονταν σκηνές μαροκινού σουκ : "Ποιές θέσεις είναι οι καλύτερες; Οι ροζ ή οι κίτρινες;" "Δεν έχει κίτρινες εκεί που κοιτάτε." "Ναι εντάξει, οι ροζ" "Μια στιγμή να πάρω ένα τηλέφωνο να δώ αν θα τους κάνουν" "Και πότε είναι, είπατε;" "40 ευρώ; 25 δεν είχαμε πει;" "Στα 6 εισιτήρια δεν κάνετε έκπτωση;" "Θα μου αρέσει η παράσταση;"

Κι ενώ καταχωρούσα μια υπενθύμιση στο κινητό μου για να αρχίσω να μελετώ σοβαρά τη μεθολογία και την πρακτική εφαρμογή των πιο αποτελεσματικών γεννοκτονιών, ανοίγει το δεύτερο ταμείο. Χαιντελικό Hallelujah!, η ώρα είχε πάει 10:30 και τα δικά μου δείγματα ορού κινδύνευαν να μείνουν έξω απο το 2ο batch της ημέρας.

"Καλημέρα σας! Θα ήθελα δύο εισιτήρια για την πρεμιέρα της Tosca, προεδρικό θεωρείο."

Παχουλή εξυπηρετική νεοαφιχθείσα ταμίας προς ταλαιπωρημένη ταμία: "Ο κύριος θέλει προεδρικό για πρεμιέρα". - "Πάρε τηλέφωνο επάνω την xxxxxx"

"Καλημέρα xxxxxx, η yyyyyyyyy είμαι, κοίτα, έχω εδώ έναν κύριο και θέλει προεδρικό για πρεμιέρα.... Δύο.... δίνουμε;"......"και 30, έτσι; Ωραία."

"Κοιτάξτε, για τις πρεμιέρες τα εισιτήρια του προεδρικού θεωρείου διατίθενται για δημόσιες σχέσεις ( μαζική υπαραχνοειδής ). Μπορείτε να βγάλετε οποιαδήποτε άλλη ημέρα εκτός απο τις 30 Μαρτίου"

Παρά τα εστιακά νευρολογικά που εμφανίζονταν προοδευτικά, ένοιωθα δικαιωμένος που απεχθανόμουν τις πρεμιέρες απο εκείνη την καταστροφική πρεμιέρα του Fellowship of the Ring και την Ακατονόμαστη Νο1 (άκου εκεί Activities: Psaxnw trito gia partouza....)


Ωραία λοιπόν, πάει ο Κορεάτης (or whatever...), για να δούμε τι ψάρια θα πιάσει ο Germán Villar στο Lucevan le stelle... "Δύο εισιτήρια, προεδρικό θεωρείο - μή χάσω - για την Κυριακή 23 Μαρτίου." "Μάλιστα" clickety-click "θέσεις 1 και 2, 23 Μαρτίου ημέρα Κυριακή, η παράσταση ξεκινά 20 : 00, 260 ευρώ σύνολο" - γδούποι απο την παρακείμενη ουρά - "τα εκδίδω;" "Ναι" clickety-click


"Μια στιγμή... γιατί δεν μου τα εκτυπώνει; Να σου πώ έχω δύο προεδρικά, το σύστημα τα δείχνει ως αγορασμένα, οι θέσεις είναι κόκκινες αλλά δεν τα εκτυπώνει. Εσένα σου τα εκτυπώνει κανονικά;"

"Ναι, απο το πρωί."

"Να σου πώ xxxxxx, στείλε τον ............., υπάρχει ένα πρόβλημα στην εκτύπωση".

Μέσα σε ένα τέταρτο 4 ευγενέστατοι υπάλληλοι της ΕΛΣ είχαν μαζευτεί πάνω απο το μηχάνημα, το οποίο είχε αναπτύξει προλεταριακή συνείδηση, και προσπαθούσαν να το πείσουν να εκτυπώσει τα ακριβά εισιτήριά μου, ενώ εκτύπωνε χωρίς πρόβλημα τα φθηνότερα που εκδίδονταν απο το διπλανό εκδοτήριο.

Μετά απο αρκετά τηλεφωνήματα ("τα δείχνει αγορασμένα αλλά δεν τα εκτυπώνει" "όχι δεν πρέπει να τα βγάλουμε ακυρωτικά" "πατάω επανεκτύπωση και δεν κάνει τίποτα" ) και αφού πλέον όλοι οι παρευρισκόμενοι και η ευρύτερη περι του "Ολυμπία" περιοχή έχουν ενημερωθεί με τον σαφέστερο δυνατό τρόπο για την ημερομηνία, τις θέσεις και την αξία των εισιτηρίων που αγοράζω, η θεά της ΙΤ αποφασίζει προσωρινά να μου κάνει το χατήρι γιατί στην όπερα είμαστε και όπως λέει και η άρια, la donna è mobile. Τα εισιτήρια εκδίδονται ακριβώς τη στιγμή που η μουρμούρα της ουράς φτάνει να ακούγεται στην Ακαδημίας.

Η ώρα ήταν 11:45. Πάει το δεύτερο batch. Δεν πειράζει... όταν δε σε θέλει...τί τα έχουμε τα απογεύματα άλλωστε; Ευτυχώς που έχουμε internet στο εργαστήριο.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3 εβδομάδες μετά, στα εκδοτήρια του Μεγάρου Μουσικής, ετοιμάζομαι να αγοράσω εισιτήριο για τη Λειτουργία του Λόρδου Νέλσονα του Haydn με την Καμεράτα και τον Mario Zeffiri υπο τoν Christopher Hogwood (πολύ γνωστό στους παροικούντες τη Ιερουσαλήμ του baroque).

"Πρέπει να ξέρετε ότι δεν θα εμφανιστεί ο Mario Zeffiri."
Όταν δε σε θέλει...(πάλι καλά που θα είναι τουλάχιστον ο Hogwood....)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ίδια ημέρα, σε κεντρικό ταξιδιωτικό πρακτορείο (και δεν μιλάω για τα αεροπλάνα που δεν πάνε ποτέ απευθείας εκεί που θέλεις...) : "Θα χρειαστεί να περιμένετε κανένα πεντάλεπτο για την απόδειξη, έχει κολλήσει το σύστημα." Προφανώς δεν ήταν μόνο πεντάλεπτο...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Βουλκανιζατέρ: "Το λάστιχο έχει σκιστεί, δεν επιδιορθώνεται. Θα αλλάξουμε το ζεύγος."
nah..... ευκαιρία για καινούργια λάστιχα συνολικά. Τί δύο, τί τέσσερα...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ευτυχώς που δε συμβαίνει τίποτα στη θάλασσα. Απο την άλλη, πού ξερεις, όταν δε σε θέλει....
Το μόνο που λείπει είναι κρίση στη Μέση Ανατολή.

ΥΓ1: Αποκάλυψη: Η Τόσκα είναι αλβανίδα και τραγουδάει στην Πειραιώς! (προσοχή, για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων).



Το οποίο βεβαίως βρίσκεται σε απόλυτη αντιστοιχία με το ότι ο Νταλάρας και η Μαρινέλα εμφανίζονται στο Μέγαρο. Σύντομα φαντάζομαι και ο Τερλέγκας.

ΥΓ2: Μια και πιάσαμε τα του πολιτισμού, για ρίξτε μια ματιά στο τί έγινε στα comments ενός παλαιότερου post: Το Λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού

.

Networking Basics....

A long time ago,during my school days, my uncle used to show me how he used his "modem" to connect to Ariadne, the first (I think) greek BBS and went on to demonstrate all those marvellous things a personal computer could achieve.
Despite my tender age however, I was rather unimpressed (he worked for Apple after all...) and I stood firm by my decision to pursue high, mighty and lofty sciences.

Despite that, I have been online without almost any interval for about nine years. By greek standards, this is not bad for someone not in the IT studies or business.

Wary of computers and knowing that much of humanity's tribulations are brought about by improper procedural implementation (socialist state bureaucrats were right it seems in their insistence on proper "process" ...), I always performed dilligent maintenance of my hard drive, I always ran updated anti-virus and anti-spyware software and I always used authentic software which I installed and uninstalled by proper procedure.

Everything was really simple and if it was not then that meant that I had no business with it. And everything ran as smoothly as a Pentium processor at 500 MHz could allow to.

Then things changed. Instead of modems we needed routers. Riiight...Routers connect to the PC via Ethernet NICs. Riiiiight.... Routers use digital data transmission. That means that what matters is the signal to noise ratio. Because there is attenuation. And don't forget the distance to the DSLAM. And why are my torrents that slow? Are the proper ports open? How the hell do I set up my wireless router as an access point for a wireless LAN? And what in the name of the Nine Hells keeps accessing my hard drive?

I was suddenly neck-deep in more than I could manage and I realised that years of modem-slow networking simplicity had left me lagging in computer knowledge. I did not have an understanding of basic concepts and here I was, trying to configure MACs and subnet masks...

So I decided to use the one skill I have spent my life honing to bleeding-edge perfection: STUDY!

Last week,I contacted a couple of knowledgeable people in the field that I knew I could trust and were not total quacks and they directed me towards two books: For heavy duty studying they proposed Andrew Tanenbaum's Computer Networks 4th Ed. (Prentice Hall) and as an introduction, the Networking Basics Companion Guide to the Cisco Certified Networking Associate certification (CISCO Press).

I promptly got both (thanks cous!) and I got myself cracking on the CISCO certification companion.

I quote from page 22, explaining frequencies (get on with it, people...) :

"The length of time it takes for one complete cycle to occur is called period.The number of times that cycle occurs in one second is called the frequency. For example, the frequency shown..... ....is 3Hertz (Hz). (Hertz is a unit of measure that means "number of cycles per second."

Jesus H. Christ. According to that book, entry level CISCO Certified Networking Associates can easily come from highschool reject stock....

In this context, I am rather confident that since I hold a University degree and am quite competent in above entry-level Physics, I will one day rise to CTO for AOL.

Sweet... :-)

PS: Which reminds me of a very old strip from a Web comic that I had lately stopped following. The comic is Help Desk (yes, helldesk...) by Christopher B. Wright and can be found here. (The word here is a link for those who will no doubt ask for one...) It is fortunate that I was able to find that strip:

Το Λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού

Συγχρονος Ελληνικός Πολιτισμός

Ράν-ταϊμ έρρο! (Βασίλης Πάλλης)

Έλα πάμε... μην κωλοκάτσει κανένας

Έλα κι έχω το Service Pack το 2...

Μ'έχει παρει απο κάτω
πού'χεις γκόμενο βαρβάτο
Και εμενανε με φτύνεις
με delete πολλά με σβήνεις

Τονε βρήκες στα ιντερνέτια
και θαρρείς πως έχει "τέτοια"
Πίκρες κάνω copy-paste
γιατι εσύ δεν έχεις taste

Αν μ'αγαπας δεν ξέρω
Αν μ'αγαπάς δεν ξέρω
Βαράει η καρδιά μου τρελλά runtime erro!

Έλα μάνα μου, μάνα μου κι έχει πέσει το δίκτυο
Και πως θα το σηκώσω;

Σαν το DOS αργά σε χάνω

Άπειρα format θα κάνω
Kαι θα βάλω τα "γουίντος"
Μήπως και γυρίσεις, μήπως...

Μην ξεχνάς πως έχεις βέρα
Άσε τώρα τον ξενέρα
Γύρνα πίσω στον Bill Gates
Μην κολλήσεις κανα AIDS !

Αν μ'αγαπας δεν ξέρω
Αν μ'αγαπάς δεν ξέρω
Βαράει η καρδιά μου τρελλά runtime erro!


Αχ γιατί μου τό'κανες αυτό;
Αχ και δεν αντέχω τα format!!
Οχι αλλο format, όχι άλλο !!

....καλά κρασά!!!

(Για να ευθυμήσουμε ολίγον...George ευχαριστω για το video, κορυφαίο! )

Сталинград ! The Sword of Stalingrad: Paulus kapituliert...!

"Rodina, dorn radnoy..." The statue of Mother Motherland commemorating the Victory

"At midday on 2 February [1943] a Luftwaffe reconnaisance aircraft circled over the city. The pilot's radio message was immediately passed to Field Marshal Milch : 'No more sign of fighting in Stalingrad'. "
(Antony Beevor, Stalingrad, Ch. 23 : 'Stop Dancing! Stalingrad Has Fallen')



It is very difficult to find words for the Stalingrad epic and a simple historical reference goes beyond (and does injustice to) the scope of this blog.

First of all it is difficult to grasp the fact that a city of secondary importance in the Eastern front became the theatre of the biggest, bloodiest and most brutal battle of Human History, an inferno of suffering and slaughter that showed how high and how low human nature can reach.

Adolf Hitler, once more behaving like a deranged cartoon villain, each word and action a caricature of leadership, heavily laden with hubris, split and messed up the advance of Heeresgruppe Süd, commiting the better part of it to the capture of the city of Stalingrad and the securing of the western bank of the Volga river as part of the glorified mess that was codenamed Operation Blue (Fall Blau, "Case: Blue").

The attack was spearheaded by German armour under the command of officers such as the hero of Stalingrad, "der Panzergraf", Hyazinth Graf Strachwitz von Groß-Zauche und Camminetz (who by the end of the war had been awarded Diamonds to his Swords and Oakleaf of his Knight's Cross of the Iron Cross - Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub, Schwerten und Brillanten). Meanwhile the city of Stalingrad was being pummeled to smoking ruins by Wolfram von Richthoffen's Luftflotte 4...

(Panoramic view of Stalingrad, from the eastern bank of the Volga. This was the sight that arriving Soviet troops faced as they were ferried across the waters of the mighty river, to fight in the ruins of Stalingrad and usually die within 24 hours)

Der Panzergraf

Despite the rapid success of the advance because of the ideal conditions of the Kuban steppe, the offensive bogged down in the ruins of the city. And so, the drama began to unfold in all its gruesome splendour....

The task of taking the city itself fell to the German 6th Army, under the command of General der Panzertruppen Friedrich Paulus. Meanwhile the rest of the Heeresgruppe B, as that half of the Heeresgruppe Süd had been renamed manned the Don - Volga front around the siege.

Facing them were the heroic Soviet 62nd and 64th Armies, eventually under the command of General Vassily Chuikov, subordinate to the General Who Obviously Won the Second World War By Himself, Field Marshal Georgy Zhukov.

Vassili Chuikov

Four times Hero of the Soviet Union, Marshal Georgy Zhukov

In the city ruins the German Army lost all of the tactical advantages that it had under the Guderian-inspired doctrine of blietzkrig. Instead of that, they became involved in murderous streetfighting (as per Chuikov's plan, the Stalingrad Academy of Streetfighting never left the Germans a moment of respite). In this gruesome slaughterhouse, tanks and aircraft lost their tactical significance. Amidst the ruins of the city the weapons of choice were grenades, bayonets, flamethrowers and spades with sharpened edges, which when wielded properly could literaly hack a man in two.

The Stalingrad Academy of Streetfighting

With suicidal bravery (backed by Chuikov's brutality, who knew that they HAD to keep Stalingrad or die in the attempt and Stalin's order "Not one step back - the Volga has only one bank) the Soviet soldiers turned each and every heap of rubble into a mighty fortress or a deadly trap that had to be reduced at a heavy cost of German casualties. It was usual for an appartment building floor to belong to one side while the top and bottom floors were occupied by the other.


This rats' warfare (Rattenkrieg) wore down the German forces, as the Sovites were slowly readying the axe that was to fall...

On November 19 1942 a massive Soviet counteroffensive (Operation Uranus) broke through the Romanian (who were ill-equipped) and Italian (who honoured their tradition of being weak-kneed and pathetic in combat) armies who "guarded" the German flanks and encircled the 6th Army.

"Wacht im Osten" (Guard in the East) by Emil Dielmann, 1943. "Es steht ein Soldat am Wolgastrand/er wache für sein Vaterland..."

A counteroffensive to relieve the besieger-turned-besieged 6th Army failed and the men under the command of Friedriech Paulus were doomed.

"Errinerung an Stalingrad" (Memory of Stalingrad) by Franz Eichhorst, 1943

The Soviets slowly started to crush the encircled Germans and the remnants of Wehrmacht's largest formation capitulated on February 2 1943.

The Battle of Stalingrad was over.

German prisoners of war, the remnants of the 6th Army, marching to their doom in some Soviet Gulag.

It had lasted almost 200 days claiming the lives of about 2 million soldiers from both sides. But even this figure does scant justice to the ACTUAL suffering.

In the Battle of Stalingrad humanity witnessed its most dire extremes. Bravery mixed with treachery and with lethal cunning, cruelty of unspeakable proportions countenaced with unparalleled self -sacrifice and all this as the stench of the dead and the moans of the thousands of wounded who were piled in makeshift dugouts along the bank of the Volga.

If there has ever been anywhere, anything close to hell,then it was Stalingrad during those days.

And in the icy ruins of the city lay the foundatins for the most total and bloody disaster that Germany would face two years later.

At some point Hitler had publicly declared that he considered the success in Stalingrad vital in avoiding another Verdun. Well, he didn't get his Verdun, all right. Instead, what he got for Germany was fire, rape and death to such an extent that made Verdun look like a slap in the hand.

"Heimkehr" (Homecoming) by Hans Adolf Bühler, 1940. No consolation after Stalingrad....

Oh, the way nations commit themselves to destruction....

The Flock is mourning - Baaaaah said the sheep..

Now that His Worshipfulness, The Padishah Ayatollah Lord Protector and CEO of the Greek Church-in-State Inc. lies embalmed for all his flock to pay their respects, voices of mournful indignation arise with patriotic/religious fervour that it is leaders of this calibre that our nation needs.

Εσεις κυριε με την περικεφαλαία, προσκυνήσατε; Φιλε οδηγέ, έβαλες ΦΛΑΣ στη μπαταρία;

Besides the obvious, i.e. the Makarios farce and the tragedy it led to, I think it is time to reflect on the nature of such sentiments. Pure politics, gentlemen. Pure politics.What better opportunity for politicians to divert the attention from embarassing scandals and ingratiate themselves to the flock with public displays of mourning?

From the analytical wisdom of the Bene Gesserit Sisterhood that has spent millennia manipulating politics to guide humanity to maturity, from Frank Herbert's Dune Universe:

"Almost any subject had political elements....As emotions were whipped up, political forces came more and more innto the foreground. This put lie! to that old nonsense about "separation of church and state". Nothing more susceptible to emotional heat than religion.
No wonder we distrust emotions"

" 'Democracy is a stupid idea anyway!'
' We agree. It's demagogue prone. That's a disease to which electoral systems are vulnerable' "

" 'Power corrupts. Absolute power corrupts absolutely.'
' Wrong, Dama. Something more subtle but far more pervasive is at work. We've said it often enough but few hear us. Power attracts the corruptible.' "

"But oh, the perils of leadership in a species so anxious to be told what to do. How little they know of what they created by their demands. Leaders made mistakes. And those mistakes, amplified by the numbers who followed without questioning, moved inevitably toward great disasters.
Lemming behaviour."

(Frank Herbert, Chapterhouse: Dune, italics from the original, bold by me)

The Tragedy of the MS "Wilhelm Gustloff" - ...and Congratulations, Herr Paulus...

The Wilhelm Gustloff was a cruise liner, built and launched specifically for this purpose in 1937 by the Blohm & Voss shipyards in Germany.

As a cruise ship, she served the Kraft durch Freude (Strength through Joy) program of the Nazis, where working-class people were offered luxurious holidays at affordable prices, provided they sit through Nazi propaganda and indoctrination.

However, she was to remain in history as the greatest naval disaster EVER.

Just before the final collapse of the Eastern front in 1945, the Wilhelm Gustloff was evacuating civilians and military personnel.

She left the harbour of Gotenhafen, near Danzig, in East Prussia in the afternoon of January 30 1945. She carried about 1500 military personnel and as many as 9000 civilians (estimates vary between ~5000 and 8900+ ).

Because of traffic in the area, it was decided that she leave some navigation lights on.

This proved disastrous. She was spotted later in the evening by S-13 , a Stalinets-class Soviet submarine, commanded by Captain Alexandr Marinesko, without anyone being able to identify the ship by name.

Stalinets-class Submarine

About 21:00 as the submarine log records, the S-13 fired four torpedoes, each marked: FOR THE MOTHERLAND, FOR STALIN, FOR THE SOVIET PEOPLE, FOR LENINGRAD.
The torpedo marked FOR STALIN jammed in the tube but the other 3 were launched and scored direct hits on the Wilhelm Gustloff.

Only about 1230 people were rescued. It was a disaster that claimed at least twice the number of people that died aboard the Titanic and the Lusitania combined.

Interpretation of the Gustloff's final moments by Irwin J. Kappes

Was it a war crime?

Technically, no. The Wilhelm Gustloff did not have the insignia of a hospital-ship, no red cross and she carried military personnel.

In fact IT WAS a war crime, for which the Nazi regime were to blame, since they stubbornly refused to evacuate civilians in time to save them from the unspeakable vengeance that the Red Army soldiers were sure to exact to avenge the brutality of the Germans during Barbarossa.

For this bloody achievement, Captain Marinesko was awarded the order of the Hero of the Soviet Union only posthumously, since at the time he was not a good example of an officer to receive such a decoration...

Marinesko monument at Kaliningrad (Königsberg)

PS: But at night when the waves are near / they whisper and I hear.... (Savatage, The Wake of Magellan)

PS 2: The Third Reich has 2 other important anniversaries this day.

On January 30 1933, Franz von Papen and Paul von Hindenburg, in their good judgement and far-seeing cunning, appoint Adolf Hitler as Reichskanzler in order to tame him...

On January 30 1943, Adolf Hitler promotes the fidgety Generaloberst Friedrich Wilhelm Ernst Paulus to the rank of Generalfeldmarschall, expecting that, since no German Field Marshall was taken alive by the enemy, Paulus would commit suicide when the last remains of the German 6th Army would be crushed by the Soviets. Paulus failed him even in that. He was captured alive.

Congratulations on your promotion, Herr General. And congratulations on the whole outcome of the war and the fates of millions of Germans, Herr Hitler....

Friedrich Paulus