Της Τρελής και της Αλεπούς

Τον Γενάρη έκανα το λάθος να σηκώσω το τηλέφωνο, μόνο και μόνο για να κοιτάξω

( ηδονοβλεψία - να κάτι που γνωρίζω πολύ καλά)

στην πιο βαθειά άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής.


"Ό,τι και να έγινε τότε, πρέπει να ξέρεις ότι σε αγαπούσα. Σε αγάπησα πραγματικά."

Elentári

Με αγάπησε.

Με αγαπούσε στα παρκάκια του Ψυχικού. Μέσα απο το σπίτι της.

Με φιλούσε παθιασμένα πάνω στην Πον Νεφ. Προφασιζόμενη ασθένεια στη Ρώμη.

Κάναμε έρωτα στη Βυρηττό. Οι συνομιλίες μας στο κινητό είχαν όλη την τρυφερότητα της Σάμπρα και της Σατίλα.

Όντως λοιπόν. Δεν μπορούσε παρά να πεί, με απόλυτη ειλικρίνεια, ότι με αγάπησε.



Η ψυχιατρική αλιεύει σε θολά ύδατα και ιδιαίτερα επικίνδυνα για τη ναυσιπλοΐα.

Δίνεις σε έναν άνθρωπο ένα φάρμακο για την καρδιά και τον κάνεις καλά. Δίνεις ένα φάρμακο για το μυαλό και τον κάνεις άλλον άνθρωπο.



Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται απο δεκάδες δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα, δέκα δισεκατομμύρια απο τα οποία απαρτίζουν τις περιοχές που είναι υπεύθυνες για τις "ανώτερες" νοητικές διεργασίες. Μεταξύ τους δημιουργούνται δέκα εις την δεκάτην πέμπτην διασυνδέσεις ( συνάψεις).

Ναι - δέκα εις τη δεκάτη πέμπτη - χίλια τρισεκατομμύρια - ένα τετράκις εκατομμύριο ( δώστε τίποτα ψιλά αν περισσεύουν για το Δημόσιο Χρέος, αν έχετε την ευχαρίστηση, να σχωρεθούν τα πεθαμένα σας ).

Το νευρικό κύτταρο είναι μανιχαϊστικό. Ή διεγείρεται και παράγει έναν ηλεκτρικό παλμό, ή δεν διεγείρεται.

(οπότε και η απογοητευμένη παρτενέρ του προσπαθεί να το παρηγορήσει γιατί είναι κάτι φυσιολογικό και συμβαίνει συχνά)


Αυτό το απλό δυαδικό φαινόμενο - όλο ή ουδέν, 0 ή 1, διέγερση ή σιγή - στην κλίμακα μεγεθών της τάξεως των πολλών μηδενικών του ανθρώπινου εγκεφάλου μεταμορφώνεται σε λόγο, σκέψη, συναίσθημα, στην Ενάτη του Μπετόβεν και την Ενδεκάτη του Ενάτου.

Πώς; Πώς το απλό 0 ή 1 παράγει την ανθρώπινη φύση δεν θα το μάθουμε μάλλον ποτέ.

Όμως στο απλό επίπεδο της διέγερσης ή μη του κυττάρου παίζουν πολλοί βιοχημικοί μηχανισμοί, τροποποιήσεις των οποίων αλλάζουν ριζικά τον αριθμό των κυττάρων που διεγείρονται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή άρα ( όντως; ) αλλάζουν ριζικά την ανταπόκρισή μας:

Όταν κάποιος μπεί σφήνα στην Κηφισίας του ρίχνεις ένα φάσκελο και συνεχίζεις. Αν έχεις την κατάλληλη μετάλλαξη στο κατάλληλο γονίδιο όμως τον ακολουθείς, τον κλείνεις, κατεβαίνεις απο το αυτοκίνητο και τον καρφώνεις με το κατσαβίδι.

Άλλες μεταλλάξεις ( μας λένε ) μας κάνουν πιο επιρρεπείς στις ψυχώσεις, την κατάθλιψη και την πολυφαγία. Την επιθετικότητα. Την παραβατικότητα. Τη νυμφομανία.

(να μια χρήσιμη μετάλλαξη)

Το 0 και το 1 δεν βρίσκονται μόνο στα bit της πληροφορικής αλλά στη βάση της ανθρώπινης νόησης.

Ίσως γι' αυτό η πρώτη προσέγγιση σε ό,τι κάνουμε είναι να μαδάμε τη μαργαρίτα (τη μαργαρώ)

Μ' αγαπάει - δε μ' αγαπάει; Ρέστα ή πάσο; Καλός ή κακός; Να μείνω ή να φύγω; Εχθρός ή φίλος;

Πώς όμως να κρίνουμε κάποιον αν πιστέψουμε ότι στη βάση των επιλογών του δεν βρίσκεται η κακή επιλογή σε ένα ηθικό δίλημμα αλλά αντικειμενικοί παράγοντες πέρα απο την ηθική του;

Πώς να καταδικάσουμε κάποιον που τον θεωρούμε έρμαιο των υπερδραστήριων ενζύμων του, της σεροτονίνης που, αρρύθμιστη, πλημμυρίζει τις συνάψεις του και των ελαττωματικών του διαύλων που αφήνουν τα ιόντα να στήνουν γλέντι πάνω στις μεμβράνες των νευρώνων του;

Αν δεν μπορεί να αγαπήσει πραγματικά, πώς να μπορέσει να μείνει πιστή;
Αν δεν μπορεί να ελέγξει την επιθετικότητά του, πώς να μήν σκοτώσει;

Αυτό σημαίνει όμως ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να διορθωθούν; Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να συγχωρούμε;

Μεγάλωσε σε μια διαλυμένη οικογένεια. Αν μεγάλωνε με αγάπη, παρά τους ελαττωματικούς της διαύλους, μήπως θα μπορούσε κι αυτή να αγαπήσει;

Αδιάφορο. Η υπεροχή του ηθικού μανιχαϊσμού έναντι του νευροβιολογικού δυϊσμού έγκειται στο ότι μας επιτρέπει να θέτουμε τα όρια και τους φραγμούς μας ως άτομα και ως κοινωνίες.


Όταν οι Ερυθροί Χμέρ βγήκαν απο τις ζούγκλες της Καμπότζης και ανέτρεψαν τη σάπια δικτατορία του Λον Νολ, αδιαφόρησαν για το αν όλοι οι κάτοικοι των πόλεων είχαν στηρίξει το καθεστώς. Αδιαφόρησαν γι' αυτούς που υπέφεραν απο το καθεστώς, αδιαφόρησαν για τους τραυματίες στα νοσοκομεία, τις εγγύους ή τα παιδιά.

Οι κάτοικοι των πόλεων δεν ήταν αντάρτες της ζούγκλας και φτωχοί χωρικοί. Και αυτό αρκούσε για να καταδικαστουν.

Μπορεί όμως κάποιος να είναι τόσο σωστός ώστε να καταδικάζει τους άλλους τόσο αβίαστα;

Μήπως δεν ήταν μεγαλύτερη τρέλα, αργότερα, τότε που πραγματικά αγάπησα μια Αλεπού;

Ο στρατηγός Κουρογκάνε κατηγορεί έμμεσα για προδοσία την Κάεντε, την ερωμένη του ντάιμγιο Τζίρο Ιτσιμόντζι, διηγούμενος την ιστορία της δαιμονικής Αλεπούς που παίρνει τη μορφή γυναίκας.

(RAN, Ακίρα Κουροσάβα, 1985)

Infected Mushroom - Becoming Insane (Vicious Delicious LP, 2007)



Dime todo lo que pasó
No me di cuenta ni quién me pegó
Todo da vueltas como un carrusel,
Locura recorre todita mi piel.

(Πες μου όλα όσα έγιναν
Δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε ποιος με χτύπησε
Τα πάντα γυρίζουν σαν καρουζέλ
Η τρέλα διατρέχει όλο μου το δέρμα)

Wake me up before I change again
Remind me the story that I won't get insane
Tell me why it´s always the same

Explain me the reason why I´m so much in pain


Before I change again...

Perdiendo...

voy perdiendo....

El suelo!
(Χάνω...

όλο και χάνω...

το έδαφος!)

Becoming insane!!!

ΥΓ: Ανικητότατε Αυτοκράτορα, Καίσαρ Εκλεγμένε των Ρωμαίων Άγιε, ως πιστός υπηρέτης Της Υμών Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητας αναχωρώ για να περιοδεύσω στις κληρονομικές δυτικές ιβηρικές γαίες της Μητρός Σας Ιωάννας Ι, της καλουμένης και Τρελής, Λεόν και Γαλικία, αναζητώντας μέσω του προσκυνήματος του Αποστόλου Ιακώβου απαντήσεις στα ερωτήματα που αναστατώνουν την αμαρτωλή ψυχή μου.

Γνωρίζω πως η Αυλή στη Βιέννη αναμένει την άφιξή μου και προσεύχεται μαζί με τον Αρχιεπίσκοπό μας για την ασφάλεια του σώματος και την σωτηρία της ψυχής μου και είμαι αιώνια ευγνώμων,

ο ταπεινός Σας τοποτηρητής
Γεώργιος.

Χουάνα Ι η Τρελή (La Loca)

(Λεπτομέρεια απο το Τρίπτυχο της Ημέρας της Κρίσεως του Zierikzee, απο τον Διδάσκαλο του Affligem, ca. 1500)

.

Fight or flight

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που συνειδητοποιείς οτι δεν είσαι ο George Clooney.

Γαμώτο.

(παρένθεση πρώτη:Κυρίως για τη βίλα στη λίμνη του Como)

(παρένθεση δεύτερη: Οπότε αποφασίζεις τουλάχιστον να μην κάνεις τα ίδια λάθη. Yπεραναπληρώνεις κι έρχεσαι με την κάσα Martini απο νωρίς. Έτσι το "καλό παιδί" δίνει σιγά σιγά τη θέση του στο "θύμα")


Απο τη στιγμή που δεν είσαι ο George, αλλά ο Γιώργος, η εκάστοτε έναντί σου καθήμενη δεσποινίς δεν ερυθριεί ως σεμνή Δουλτσινέα, ούτε αποφασίζει να βγάλει τα Τζίμμυ Τσου της και να εξερευνήσει το εσωτερικό του μηρού σου με το άψογο πεντικιούρ της.

Πρέπει εσύ να βγάλεις το φίδι απο την τρύπα.

Θυμάμαι έναν καυγά μεταξύ ψαράδων σε ένα χωριό. Για το πως μπορείς να βγάλεις ένα ροφό απο την τρύπα του. Ακούστηκαν τόσες απόψεις όσες και οι ψαράδες και μάλιστα κάποιος είχε και δυο απόψεις.

Δυστυχώς είμαι πρακτικά βέβαιος πλέον ότι οι γυναίκες δεν βγαίνουν απο την τρύπα τους με ασβέστη. (Μπορεί κάτι να γίνεται με δυναμίτη, αλλά τότε τζάμπα το κομμωτήριο - και είναι κρίμα...)

Οι συνταγές πολλές. Οι μέθοδοι αποκρυπτογράφησης της γυναικείας συμπεριφοράς ακόμα περισσότερες.
Απο ευφυολογήματα ("Στρατηγική είναι να παραγγέλνεις ένα μπουκάλι καλό κρασί. Τακτική είναι να καταφέρεις τη γυναίκα να το πιεί") εώς χυδαιότητες (δεν θα μπώ καν στον κόπο).

Βρίσκεις λοιπόν στα χέρια σου στο τέλος της βραδιάς ένα ωραιότατο αίνιγμα, έναν τρυφερό κύβο του Ρούμπικ που σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς μπορούν τέτοια μάτια και τέτοια χείλη να δημιουργούν παζλ σε τετράγωνη διαμόρφωση.

Στην πραγματικότητα αυτό που έχεις όμως είναι ένας εφιάλτης της κρυπτανάλυσης. Κωδικούς μέσα σε άλλους κωδικούς, ανοιχτές εξισώσεις με πολλές μεταβλητές, φάζυ λότζικ, καταστάσεις στο περίπου και κλειδάριθμους που σπάζοντας τον ένα κωδικό, οδηγούν σε αδιέξοδο σε έναν άλλο. Το ENIGMA δεν ήταν ποτέ τόσο περίπλοκο.

Έχεις βγεί με την νοστιμότατη και ευφυέστατη - παρότι ξανθιά - συμφοιτήτριά σου η οποία είσαι βέβαιος ότι σε φλερτάρει. Ο Κορρές ως ειδήμων σε έχει προειδοποιήσει ότι μπορεί να είναι απλώς πολύ φιλική και να μην το παρεξηγήσεις αλλά σκέφτεσαι ότι αρκεί να είναι φιλική all the way και έχεις πετύχει το στόχο σου.
Μετά το σινεμά περπατάτε και την αγκαλιάζεις με το χέρι σου στους ώμους της. Σε κοιτάει με ένα απορημένο βλέμμα και σε ρωτάει "Προσπαθείς να σκουπίσεις το χέρι σου απο το ποπκόρν;"


Κρυφά νοήματα. Προειδοποιήσεις αλλά και υποσχέσεις. Body language. Σημάδια υπέρ και σημάδια κατά. Μόνο μια φορά σου έχει τύχει να τη βρείς σαφή. Τότε όμως έφτανε στα όρια της φάρσας.

Έχεις αλλάξει γνώμη 18 φορές. Κάθε φορά είσαι βέβαιος ότι θα το κάνεις. Και μετά είσαι βέβαιος ότι δεν πρέπει να το κάνεις.

Γίνεσαι γυμνασιόπαιδο.

Ο καθωσπρεπισμός δίνει σκληρή μάχη με την επιθυμία. Ο φόβος της απόρριψης παρέχει στον καθωσπρεπισμό ζωτική αεροπορική υποστήριξη ενώ το πυροβολικό της αμηχανίας σφυροκοπά ανελέητα κάθε αντεπίθεση απο τα τάγματα εφόδου του πόθου. Οι προπαγάνδες συγκρούονται: Το αλώβητο της εικόνας σου ενάντια στις σειρήνες του wishful thinking.

Στάλινγκραντ για να αποφασίσεις αν θα σκύψεις τελικά να τη φιλήσεις ή όχι.

"Next to a battle lost, the saddest thing is a battle won"

Στρατάρχης Arthur Wellesley, η Αυτού Χάρις ο πρώτος Δουκας Wellington, KG, KP, GCB, GCH, PC, FRS

(Πορτραίτο του Goya)

ΥΓ: Κανονικά θα έπρεπε να γράφω για το Μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων αλλά η γαλλική μου φάση τελείωσε λίγο απότομα.

.

Μάθετε μπαλίτσα! Ποιό "Κρασάκι του Τσου" ;

Πολύς λόγος γενικώς γινόταν για το "κρασάκι του Τσου", ενα βίντεο της κακιάς ώρας που δημιουργήθηκε στα πλαίσια διαγωνισμού για πρωτότυπα διαφημιστικά videos για ιδιωτική τράπεζα και που τελικά διαδόθηκε σχεδόν σε κάθε mail inbox και σε κάθε FunWall του facebook.

Τώρα που έχει περάσει το πρώτο κύμα της πανδημίας του viral, η φυσική επιλογή έκανε τη δουλειά της και οι ευπαθέστερες ομάδες του πληθυσμού βρίσκονται πλέον σε ομαδικούς τάφους ήρθε η ώρα να μάθετε λίγη μπαλίτσα, όπως έλεγε και ο μέγας Αλέφαντος, γιατί ξεφύτρωσαν και μανιτάρια που το υπερασπίστηκαν ως cult και ως εμπνευσμένη παρωδία.

Μάθετε λοιπόν, ότι cult δεν είναι οποιοδήποτε ερασιτεχνικό βίντεο μηδενικού budget, ανύπαρκτης αισθητικής και ασθματικής (πιθανώς και κλεμμένης) έμπνευσης με afro-ninja Ναΐτες. Αυτά μπορεί να τα κάνει ο οποιοσδήποτε.

Πίσω απο το πραγματικό cult βρίσκεται μια ιδαίτερα στρεβλή αισθητική που ακυρώνει τις ορθόδοξες καλλιτεχνικές συμβάσεις όπως τις αντιλαμβανόμαστε (σκόπιμα - βλέπε διαφημίσεις 80s Ζουγανέλη-Μπουλά, Τζίμη Πανούση και "Ντίσκο Τσουτσούνι", ή μή - βλέπε δισκογραφία και φωτογραφήσεις Φιλιώς Πυργάκη). Αυτό όμως δεν σημαίνει οτι το cult παραβλέπει την τεχνική αρτιότητα της εκτέλεσης στο βαθμό που ο δημιουργός μπορεί να την επιτύχει.

Και όσο για το σκέτο χιούμορ (που μπορεί να το βαφτίζετε παρωδία ή σάτιρα), αν γελάσατε με το Safe Sex, ε ναι, το "κρασάκι του Τσου" είναι ό,τι πρέπει για σας. Καλά να πάθετε.

Και για να μάθετε μπαλίτσα (και να δείτε απo που κρατάει η σκούφια της "πρωτότυπης ιδέας των παιδιών" ) δείτε Bollywood με αγγλικούς υποτίτλους όπως τους κατέγραψε το αυτί και όχι η γνώση Hindustani του χρήστη buffalax (εξ'ού και τα σχετικά videos πλέον θεωρούνται buffalaxed)

My loony bun is fine Benny Lava!!





Girly man, man ,man....

2 videos, 12 εκατομύρια views μεταξύ τους. Αυτά...

Καλό είναι να ξεχωρίζουμε την σάτιρα (και να μην τη γράφουμε με ύψιλον επίσης...) και την παρωδία απο τον φτηνό χαβαλέ. Και να μην υποοτιμούμε έτσι απλά την αξία του kitsch και του cult.

"L.H.O.O.Q" του Marcel Duchamp
(L-H-O-O-Q: "Elle a chaud au cul", "Έχει καύλες")

Σβήστε το krasaki απο τα funwalls και σταματήστε να το διαδίδετε.
Μάθετε μπαλίτσα και...

Καλά κρασά!

ΥΓ: Πολλές ευχαριστίες στον κοσμοπολίτη Αντουάν με τις Ταμίλ διασυνδέσεις που μου είχε επισημάνει το Benny Lava ήδη απο τις 19/1/2008.

.

The Raven

On the 29th of January 1845, the New York Evening Mirror published for the first time Edgar Alan Poe's poem "The Raven".

It is by far my favourite poem written in the English language (sorry Alfred, sorry Tom, sorry William...)

ΑΝΑΓΚΗ -plate 3

I would like to share it with you, along with some of its illustration plates made by the great Gustave Doré.

Ah, distinctly I remember, it was in the bleak December

THE RAVEN

Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
`'Tis some visitor,' I muttered, `tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more.'

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels named Lenore -
Nameless here for evermore.

vainly I had sought to borrow, from my books surcease of sorrow

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating
`'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more,'

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
`Sir,' said I, `or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you' - here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before
But the silence was unbroken, and the darkness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, `Lenore!'
This I whispered, and an echo murmured back the word, `Lenore!'
Merely this and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
`Surely,' said I, `surely that is something at my window lattice;
Let me see then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more!'

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore.
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore,
`Though thy crest be shorn and shaven, thou,' I said, `art sure no craven.
Ghastly grim and ancient raven wandering from the nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning - little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast above the sculptured bust above his chamber door,
With such name as `Nevermore.'

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only,
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered - not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered `Other friends have flown before -
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.'
Then the bird said, `Nevermore.'

`Other friends have flown before - On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.'

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
`Doubtless,' said I, `what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his hope that melancholy burden bore
Of "Never-nevermore."'

But the raven still beguiling all my sad soul into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door;
Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore
Meant in croaking `Nevermore.'

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!

Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.
`Wretch,' I cried, `thy God hath lent thee - by these angels he has sent thee
Respite - respite and nepenthe from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe, and forget this lost Lenore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

Nepenthe

`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted - tell me truly, I implore -
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

Is there, IS THERE balm in Gilead?

`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels named Lenore -
Clasp a rare and radiant maiden, whom the angels named Lenore?'
Quoth the raven, `Nevermore.'

`Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting -
`Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!'
Quoth the raven, `Nevermore.'

And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor

Shall be lifted - nevermore!

And my soul from out that shadow that lies floating on the floor/Shall be lifted - nevermore!

PS: "But in the Cosmos there is balm as there is bitterness and that balm is nepenthe" H.P. Lovecraft, The Outsider