The Warp(Empyraeum)

"Εκεί που κάθομαι έρχονται οι διαόλοι και μου κάνουν Όύυυυ'. Όμως έχω μαζί μου τον Ιησού Χριστό και με προστατεύει."

- Α.Ν., ψυχιατρικός ασθενής. Συνέντευξη ενώπιον φοιτητών. Ψ.Ν.Α., 2005

Η Αγία Ιλδεγάρδη φον Μπίνγκεν, η οποία γεννήθηκε πριν απο εννιακόσια περίπου χρόνια, ήταν ίσως η πιο ταλαντούχα γυναίκα στην εκκλησιαστική ιστορία.

Εκτός απο τα πανέμορφα μουσικά έργα που συνέθεσε, ήταν πολυγραφότατη θεολόγος και μεγάλη οραματίστρια.

Τα οράματά της αυτά είχαν κοσμολογικό χαρακτήρα. Ο doctor mellifluus Άγιος Βερνάρδος της Clairvaux, o ιδρυτής του Τάγματος των Κιστερκιανών, πίστεψε αμέσως ότι τα οράματα αυτά είχαν θεία προέλευση και την παρότρυνε να τα καταγράψει.

Με το Liber Scivias (απο τη φράση Scito vias Domini, 'γνώριζε τις ατραπούς του Κυρίου') η Αγία Ιλδεγάρδη ξεκινά μια σειρά βιβλίων στην οποία καταγράφει τη μορφή του Σύμπαντος όπως της φανερώθηκε στα οράματά της, χωρίζοντας το 'έμπυρον" (empyraeum), τη φλεγόμενη δίνη αιθέρα που περιβάλλει τον κόσμο μας σε φωτεινές και σκοτεινές περιοχές.

Για πρώτη φορά στη χριστιανική κοσμολογία η Δίνη, το Έμπυρον, έπαυε να είναι ο γαλήνιος αιθέρας των ανώτερων σφαιρών του Ουρανού. Το σκοτάδι απλωνόταν και γύρω απο τον κόσμο μας.

Εννιακόσια χρόνια μετά, ο νευρολόγος Oliver Sacks (ο συγγραφέας των "Ξυπνημάτων", που έγιναν ταινία με τον Robin Williams και τον Robert de Niro) παρατηρεί πως τα σκοτεινά/φωτεινά οράματα της Αγίας Ιλδεγάρδης ήταν, πολύ απλά, σπινθηροβόλα σκοτώματα, οπτικές παραισθήσεις δηλαδή που προκαλούνται σε έντονες ημικρανίες.

Η Αγία Ιλδεγάρδη von Bingen λαμβάνει τα οράματά της απο το έμπυρον (εμπροσθόφυλλο του Liber Scivias, 1151)

Concerning thy Travellings in thy Body of Light, or Astral journeys and Visions so-called, do thou lay this Wisdom to thy Heart, o my Son...therefore is Confusion or Terror in any such Practice an Error fearful indeed, bringing about Obsession, which is a temporary or even it may be a permanent Division of the Personality, or Insanity, and therefore a defeat most fatal and pernicious, a Surrender of the Soul to Choronzon.

Aleister Crowley, X.De Via per Empyraeum.

Liber Aleph vel CXI, The Book of Widom or Folly

(In the form of an epistle of 666, the great wild beast, to his son 777), 1918.

Aleister Crowley ("Frater Perdurabo", 1875-1947)

Θα αυτοκτονήσει. Έτσι μου δηλώνει. Σκύβει προς εμένα και χαμηλώνει τη φωνή. Θα το κάνει. Λέει. Δεν αντέχει άλλο. Λέει. Τίποτα δεν έχει νόημα. Λέει.

Ξέρει ότι υπάρχει νόημα.

(Νόημα. Οι κόρες της)

Απλά είναι σαν να μην το ξέρει.

Νοιώθει χαμένη σε μια δίνη απελπισίας (δικά της λόγια).

Να λοιπόν, η σκοτεινή ζώνη της Δίνης.

Μπαίνω στον πειρασμό να της πώ την Αλήθεια όμως αντιστέκομαι. Αντ'αυτού, καλώ μια απο τις κόρες της, συνταγογραφώ Remeron σε δόσεις βακτριανής καμήλας και δίνω οδηγίες να την προσέχουν να μην πάρει κιλά με τη νέα θεραπεία και να προσέχει τους χρόνους πηκτικότητας γιατί αλληλεπιδρά με τα κουμαρινικά.

Α. Και να την προσέχουν μήπως τελικά αποφασίσει να αυτοκτονήσει. (Θυμήθηκα να τις προειδοποιήσω; Μάλλον. Έτσι κι αλλιώς με τέτοια υπνηλία που θα της φέρει στην αρχή το φάρμακο αποκλείεται να βρεί την ενέργεια να το κάνει. Αργότερα, όταν θα φύγει η υπνηλία, θα έχει βγεί απο τη Δίνη. Λογικά.)

"I feel the Warp overtaking me! It is a good pain!"

Chaos Space Marine acknowledgement. Warhammer 40,000 Dawn of War: Dark Crusade.

Η πρώτη φορά που δοκίμασα την Αλήθεια ήταν στην Μ. Α.

28χρονη που υπέφερε απο ψύχωση εκ τετραυδροκανναβινόλης με κύρια συμπτώματα ακουστικές ψευδαισθήσεις.

Κοινώς, κάπνισε μαριχουάνα και άρχισε να ακούει φωνές. Μόνιμα.

Και στη συνέχεια, πέρασε απο όλα τα υπόλοιπα ναρκωτικά μήπως και στρώσει.

Φαεινή ιδέα. Παρόλ'αυτά, κατάφερε να αποτοξινωθεί. Όμως οι φωνές δεν έφευγαν.

Μέχρι να στρώσει με το κοκτέιλ αντιψυχωσικών στο οποίο κατέληξα μετά απο 3-4 συνεδρίες, οι φωνές συνεχίζονταν.

Ο θείος της της μιλούσε μέσα απο την τηλεόραση.

(Όχι, δεν ήταν ο Άλκης Στέας. Θεός σχωρέσ'τον κι αυτόν. Και η τηλεόραση ήταν κλειστή).

Ο πρώην της μιλούσε με την αδερφή της κι αυτή άκουγε τον διάλογο. Ο πρώην της μιλούσε με την ίδια κι αυτή επίσης παρακολουθούσε τον διάλογο.

Μέχρι τη στιγμή που θα την έπιανε καλά το Solian οι φωνές θα συνεχίζονταν. Είπα να δοκιμάσω κάτι. (Άλλωστε, γιατί υπάρχει το "και Ερευνών" στον τίτλο του Κέντρου; )

Δοκίμασα την Αλήθεια. Όχι ότι όλα αυτά αφορούν διαταραχές της χημείας του εγκεφάλου που το ξέρει και η κουτσή Μαρία.

Δοκίμασα να τη βοηθήσω να το θέσει σε μια ρασιοναλιστική, καρτεσιανή αν θέλετε, βάση.

Σχεδον με Λογική διατύπωση Boole.

Καθώς ήταν των θετικών επιστημών, της επεσήμανα ότι οι Michelson και Morley είχαν αποδείξει πρακτικά ότι δεν υπάρχει αιθέρας απο το 1887. Ότι, λοιπόν, αυτές οι φωνές δεν είχαν μέσο μετάδοσης. Και επειδή δεν είναι ηλεκτρομαγνητικές στη φύση τους (η τηλεόραση είναι κλειστή και ο εγκέφαλος δεν έχει δυνατότητες ηλεκτρομαγνητικής λήψης) τότε αποδεικνύεται ότι δεν είναι υπαρκτές, οπότε θα έπρεπε να εδραιώσει νομοτελειακά την αντίληψη ότι είναι αποκυήματα της φαντασίας της.

Το αποτέλεσμα ήταν να αρχίσει να πιστεύει στη μαγική τους φύση.

(Ευτυχώς τα αντιψυχωσικά έδρασαν γρήγορα.)

Αποφάσισα τότε ότι δεν μπορείς να παίζεις με το σκοτεινό Έμπυρο, το οποίο κυριαρχεί πέρα απο τη λογική μας σαν μια καθολική αταβιστική μνήμη.

"...in the light of present-day knowledge, one finds that the aether is no longer ruled out by relativity, and good reasons can now be advanced for postulating an aether. ...We can now see that we may very well have an aether, subject to quantum mechanics and conforming to relativity, provided we are willing to consider the perfect vacuum as an idealized state, not attainable in practice. From the experimental point of view, there does not seem to be any objection to this. We must make some profound alterations in our theoretical ideas of the vacuum. It is no longer a trivial state but needs elaborate mathematics for its dscription. ...Thus with the new theory of electrodynamics, we are rather forced to have an aether."

Paul A.M. Dirac

St. John's College, Cambridge Oct. 9, 1951

("Is there an Aether?" Letters to the Editor, Nature, Nov. 24, 1951 vol. 168 p.906-7)

Πρέπει να ήταν πολύ ωραία στις αρχές του 20ου αιώνα.

Οι Michelson και Morley δεν βρήκαν αιθέρα, τουλάχιστον όχι όπως τον περιμέναμε και η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας μας έδινε πολύ κομψά εργαλεία με συμπαντικές σταθερές όπως η ταχύτητα διάδοσης του φωτός στο ΚΕΝΟ.

Το όνειρο της απλότητας όμως γκρεμίστηκε πολύ σύντομα με την κβαντική φυσική και τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας (κυρίως λόγω των ασυμβατοτήτων μεταξύ τους) και το Κενό έγινε μια ιδέα εξόχως, αν μου επιτρέπετε, σχετική χάρη στις νέες έννοιες του χωρο-χρονου και της ύλης-ενέργειας.

Το προφανές, το εμπειρικό και το χειροπιαστό έπαψαν να έχουν θέση στην Επιστήμη.

Οι μη ευκλείδιες γεωμετρίες αποκτούσαν πραγματική υπόσταση.

Όταν άρχιζε να καταρρέει η νευτώνεια απλοϊκότητα με την οποία αντιλαμβανόμασταν τον κόσμο υπήρχε η αίσθηση ότι βαδίζουμε ξεβράκωτοι στα αγγούρια.

Ότι οι Θετικές Επιστήμες έπρεπε να θεμελιωθούν εκ νέου ώστε να μπορέσουν όλες οι έννοιες και οι διατυπώσεις να έχουν την απαιτούμενη ακρίβεια που απαιτούσαν τα νέα δεδομένα στη θετική σκέψη.

Άλλωστε μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε σοβαρός λόγος να αμφισβητήσουμε τη γραμμικότητα του χώρου ή του χρόνου. Ή το αν ένα και ένα όντως μας κάνει δύο.

Ο Απόστολος Δοξιάδης, στο ευφυέστατο Logicomix του, αποτυπώνει τις αγωνίες και τις αποτυχίες όλων αυτών που αποφάσισαν να θεμελιώσουν απο την αρχή τα Μαθηματικά με απαράβατους κανόνες τυποποιημένης Λογικής, να θέσουν δηλαδή εκ νέου τα θεμέλια των θεμελίων των Θετικών Επιστημών.

Bertrand Arthur William Russell, 3rd Earl Russell (1872-1970)

Για χρόνια ο Bertrand Russell και ο Alfred North Whitehead δούλευαν εξοντωτικά πάνω στα νέα Principia Mathematica, προσπαθώντας να επιτύχουν τη θεμελίωση αυτή πάνω σε συγκεκριμένους τύπους λογικής διατύπωσης προοδευτικά υψηλότερους σε ιεραρχία έτσι ώστε να καλυφθεί το σύνολο των μαθηματικών διατυπώσεων και να παρακαμφθούν όλα τα παράδοξα που συναντούσαν στην πορεία.

Όμως οι τύποι γίνονταν όλο και πιο περίπλοκοι, τα παράδοξα ελλόχευαν παντού, η αναζήτηση έφτανε στα όρια της καθαρής μεταφυσικής καθώς οι έννοιες του Απείρου και του Μηδενός απαιτούσαν μια ασύλληπτης κλίμακας αναπροσαρμογή της σκέψης ενώ παράλληλα η οικογενειακή τους ζωή, η καριέρα τους και η ψυχική τους υγεία κατέρρεε.

Μετά απο τρείς τόμους οι συγγραφείς εξαντλήθηκαν και άρχισαν να ασχολούνται με άλλες πτυχές της συλλογιστικής δίνης στην οποία στροβιλίζονταν όλοι οι επιστήμονες και φιλόσοφοι εκείνης της εποχής.

Principia Mathematica. Η απόδειξη, με Λογική διατύπωση, ότι 1+1=2

Οι κόποι τους έληξαν άδοξα όταν ένας αυστριακός μαθηματικός με την όψη λεμουρίου της Μαδαγασκάρης, o Kurt Gödel μελέτησε και τους τρείς τόμους των Principia (όπως έλεγε ότι είχε κάνει και ο Wittgenstein) και κατέληξε στα δύο θεωρήματα της μή πληρότητας που αφορούσαν συστήματα λογικής ανώτερης βαθμίδας (όπως τα ίδια τα Principia Mathematica) στα οποία υποτίθεται ότι τα Μαθηματικά θα έβρισκαν την οριστική λογική θεμελίωσή τους.

Ουσιαστικά τα δύο θεωρήματα αυτά αποτέλεσαν την τυποποίηση των περιορισμών της ανθρώπινης λογικής σκέψης εν γένει.

Πολύ απλά, απο τη στιγμή που το ζητούμενο της θετικής Λογικής είναι η πληρότητα και η συνέπεια των συστημάτων Λογικής τότε μία πρόταση (η περίφημη πρόταση Γκέντελ) διατυπωμένη με τους κανόνες του συστήματος έτσι ώστε να λέει ότι είναι ψευδής θα προκαλέσει το εξής παράδοξο:

Εαν αποδεικνύεται με τους κανόνες του συστήματος λογικής ότι όντως είναι ψευδής τότε είναι ταυτόχρονα αληθής και ψευδής. Δηλαδή είναι μια αντίφαση, ένα πλήγμα στη συνέπεια του εξεταζόμενου συστήματος Λογικής.

Απο την άλλη, εάν δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι είναι ψευδής, τότε το σύστημα δεν είναι πλήρες: Τουλάχιστον μία μή αξιωματική διατύπωση με βάση τους κανόνες του είναι μή αποδείξιμη.

Kurt Gödel (1906-1978)

Τραγωδία. Οι μπάρες της φυλακής έκλεισαν οριστικά. Ό,τι και να σκεφτεί το φτωχό μας μυαλό και όπως και να το διατυπώσει, πάντα κάπου θα υπάρχει ένα παραθυράκι απο το οποίο θα μπορεί να μπεί το παράδοξο ή το απρόβλεπτο.

Χάος.

Οι γίγαντες της Λογικής που μας έδειξαν ΓΙΑΤΙ ένα κι ένα κάνει δύο, οι άνθρωποι που εκτέλεσαν την νεκροτομή του Αριστοτέλη, του Leibniz και του Νεύτωνα, οι άνθρωποι που θέλησαν να μπούν στη Δίνη και να περιγράψουν το Άπειρο γύρισαν και στη ματιά τους υπήρχε μόνο το Χάος.

Ο Gottlob Frege, ο θεμελιωτής της σύγχρονης Λογικής, στα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε παραδοθεί σε ένα ναζιστικό παραλήρημα, αναλύοντας στις σημειώσεις του μεθοδικά σχέδια για την απέλαση των Εβραίων και των Καθολικών.

Ο Bertrand Russell δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει σταθερή οικογένεια.

***Παρά το ότι προσπάθησε τέσσερις φορές.***

Ο γιός του υπέφερε απο σχιζοφρένεια, παντρεύτηκε μια γυναίκα με επίσης έντονη ψυχοπαθολογία και οι δύο απο τις τρείς εγγονές του Russell εκδήλωσαν κι αυτές σχιζοφρένεια ενώ η μία αργότερα αυτοκτόνησε.

O Alfred North Whitehead, απογοητευμένος απο τις ασύλληπτες δυσκολίες της ολοκλήρωσης των Principia, αποξενώθηκε απο το έργο του στη Λογική και αφιερώθηκε σε παράδοξες ιδέες παμψυχισμού (η πίστη πως όλη η ύλη αποτελεί μέρος μιας συμπαντικής νοημοσύνης), χριστιανικού συγκρητισμού και ηρακλειτείου φιλοσοφίας, οι οποίες είχαν ένα ευρύ φάσμα αρνητικής υποδοχής, απο καλόβολη συγκατάβαση (ιδιαίτερα στα γηρατειά του στο Ηarvard) εώς ανοιχτή έχθρα απο τον πρώην μαθητή, φίλο και συνεργάτη του, Bertrand Russell.

O φιλόσοφος Ludwig Wittgenstein, ο σημαντικότερος μαθητής του Russell και ο διασημότερος όλων, προερχόταν απο μια οικογένεια με μακρύ ιστορικό σοβαρής κατάθλιψης, είχε τρείς αδερφούς που αυτοκτόνησαν και οι απόψεις για τον ίδιο κυμαίνονται απο ήπιας μορφής σύνδρομο Asperger εώς σχιζοειδική διαταραχή προσωπικότητας. Σε ένα ενδιάμεσο στάδιο της ζωής του εγκατέλειψε τη φιλοσοφία και την ακαδημαίκή ζωή για να γίνει δάσκαλος σε ένα μικρό χωρίο της Αυστρίας. Όταν εκδιώχθηκε απο εκεί επειδή χτυπούσε βάναυσα τα παιδιά επιβεβαιώνοντας την πεποίθηση των χωρικών ότι ήταν εντελώς σαλεμένος, δούλεψε για ένα διάστημα ως κηπουρός μέχρι να κινητοποιηθεί πάλι απο την οικογένειά του και τον Κύκλο της Βιέννης και να αναλάβει πάλι το ακαδημαϊκό του έργο.

Τέλος, αν υπάρχουν αμφιβολίες ότι ο Wittgenstein ασχολήθηκε αρκετά ώστε να διαβάσει ολόκληρο το Principia, δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι ο Kurt Gödel το κατάφερε. Όχι μόνο το κατάφερε, αλλά προχώρησε αναλυτικά στο να ακυρώσει τον πρωταρχικό σκοπό της Λογικής για τους Russell-Whitehead με τα θεωρήματά του. Αυτός ο τελευταίος Γίγαντας της λογικής υπέφερε απο φοβίες και παραληρητικές ιδέες διώξεως. Όταν, λόγω ασθενείας, η σύζυγός του δεν μπορούσε να δοκιμάζει το φαγητό του για ένα μεγάλο διάστημα, ο Kurt Gödel πέθανε απο ασιτία που προκάλεσε ο παράλογος φόβος του ότι το φαγητό του ήταν δηλητηριασμένο.

Όταν πέθανε, ζύγιζε κάτι λιγότερο απο 33 κιλά.

************

Η τελευταία σοβαρή απόπειρα για επαναφορά του Εμπύρου στα φυσικά πράγματα ήταν αυτή του Paul Dirac, προσπάθεια η οποία δεν προχώρησε πέρα απο το επίπεδο των αρχικών ιδεών.

( Διαταραγμένη προσωπικότητα ο ίδιος, με πολύ ισχυρά αυτιστικά στοιχεία, κατάφερε να ζεί μια σχετικά κανονική ζωή επειδή η σύζυγός του (στην οποία αναφερόταν πάντα όχι ως "σύζυγό" του αλλά ως "αδερφή" του κουνιάδου του) φρόντιζε για τις καθημερινές του ανάγκες.

Το 1933 μοιράστηκε το βραβείο Nobel Φυσικής με ένα άλλο πολύ διαταραγμένο άτομο, τον Erwin Schrödinger - ο οποίος ήταν ανεξέλεγκτα πολύγαμος, ζούσε ανοιχτά με δύο γυναίκες και σε όποιο πανεπιστήμιο δίδασκε - για λίγο, μέχρι να τον διώξουν - προκαλούσε πολλαπλά σκάνδαλα με φοιτήτριες).

Προοδευτικά οι φυσικομαθηματικές θεωρίες έγιναν όλο και πιο παράδοξες ώστε να μπορέσουν, έστω και με ιδιαίτερα άκομψο και ατελή τρόπο, να ενσωματώσουν τα νέα δεδομένα που προέκυψαν απο τις αστρονομικές παρατηρήσεις και τη συμπεριφορά της ύλης σε ακραίες συνθήκες.

Τα θεωρήματα του Gödel τσάκισαν την αξία της Λογικής θεμελίωσης των φυσικών επιστημών και όλο και λιγότεροι επιστήμονες προβληματίζονται πάνω στις θεμελιώδεις έννοιες του Απείρου και του Μηδενός, τώρα πια που η κοινότητα ικανοποιείται με την εξωτική λεξιπλασία και την επινόηση νέων διαστάσεων.

Φαίνεται ότι οι μόνοι που και χωρίς να το θέλουν κοιτάζουν την Άβυσσο πιά είναι οι ψυχίατροι, μέσα απο τα καταπληκτικά βραχυκυκλώματα των νοητικών διεργασιών των ασθενών τους.

Όσο το δυνατόν λιγότεροι. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Γιατί όταν κοιτάζεις την Άβυσσο, μερικές φορές η Άβυσσος κοιτάζει εσένα.

Here there be monsters.

"Wer mit Ungeheuern kämpft, mag zusehn, dass er nicht dabei zum Ungeheuer wird. Und wenn du lange in einen Abgrund blickst, blickt der Abgrund auch in dich hinein."

(Αυτός που μάχεται με Τέρατα, θα πρέπει να προσέχει να μή γίνει όπως τα Τέρατα αυτά. Και αν κοιτάς επι μακρόν μέσα σε μια Άβυσσο, η Άβυσσος μετά κοιτάζει μέσα σ' εσένα)

Friedrich Nietzsche,

Jenseits von Gut und Böse, Viertes Hauptstück: Sprüche und Zwischenspiele. 146. (1886)

Mayhem - Symbols of Bloodswords

Wolf's Lair Abyss, 1997

All the stars in the North are dead now

All the morals of wasted human... Debris

Walk with me into the night

Do not remove the cobwebs

of war clinging to your face

They will tell of pains unknown

All the stars in the North are dead now

All the morals of wasted human debris

torn to pieces-handcrafted delirium

One war remains - WAR of everything

tanto magis infra se cecidit

quanto magis so contra gloriam

sui conditoris erexit

ΥΓ : tanto magis infra se cecidit quanto magis se contra gloriam sui Conditoris erexit (όσο περισσότερο εξεγειρόταν ενάντια στη δόξα του Δημιουργού του, τόσο περισσότερο εξέπιπτε) : απο το Moralia sive Expositio in Job, (XXXIV, 21) του Αγίου Γρηγορίου του Μέγα, βικαρίου Ρώμης, servi servorum Dei.

.

Η Μάνα του Κούζμα και το Πατητό

Σας είχα μιλήσει για την κάπως άσεμνη (και λέω "κάπως" γιατί έχει πολλές ερμηνείες, όπως κάθε φολκ έκφραση) ρωσσική φράση "Θα σου δείξω τη μάνα του Κούζμα" που έγινε διάσημη απο τον Σοβιετικό ηγέτη Νικίτα Χρουστσώφ.

Η αντίστοιχη ελληνική φράση (όχι με τόσο λεπτό νόημα, αλλά με εξίσου εσωτερικό φολκλόρ) θα μπορούσε να είναι "Θα σου κόψω τον κώλο με το πατητό".

Μάθετε λοιπόν, ότι το πατητό είναι ένα φτυάρι. Ένα φτυάρι με τετράγωνη κεφαλή με ακονισμένες ακμές, εκτός απο την κορυφή της, στο σημείο που ενώνεται με το ξύλο, όπου κυρτώνει για να το πατάμε.



Εξ'ου και πατητό. Ακονισμένο καλά, είναι ιδανικό για βαριά υγρά χώματα με πολλές ρίζες, όπως στα περιβόλια της Ηλείας. Ιδανικό επίσης και για να κόβει. Διάφορα πράγματα....


Σας τα γράφω αυτά γιατί σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου του 1961, οι Σοβιετικοί δοκίμασαν το δικό τους "πατητό":

Ένα στρατηγικό βομβαρδιστικό Τουπόλεφ Του-95 απελευθέρωσε πάνω απο τη Νοβάγια Ζέμλιγια την Τσαρ Μπόμπα, τον Τσάρο όλων των βομβών,την ισχυρότερη βόμβα υδρογόνου που κατασκευάστηκε ποτέ.

Αν και οι δυνατότητες του συγκεκριμένου σχεδίου επέτρεπαν απόδοση μέχρι και 100 μεγατόνους, επιλέχθηκε η βόμβα να αποδίδει περίπου το μισό.

(Τέτοια σχέδια είχαν νόημα τότε γιατί δεν είχαμε επιτύχει τη σμίκρυνση των πυρηνικών ώστε να μπορούμε να έχουμε διηπειρωτικούς πυραύλους με πολλαπλές κεφαλές. Το σχέδιο βομβαρδισμού περιελάμβανε στρατηγικά βομβαρδιστικά, τα οποία ήταν αργά και αναχαιτίζονταν εύκολα. Άρα η μοναδική ίσως βόμβα που θα κατάφερνε να πέσει σε μια πόλη θα έπρεπε να κάνει όσο περισσότερη ζημιά μπορούσε.)

Υπολογίζεται ότι απέδωσε 57 μεγατόνους. Το ισοδύναμο δηλαδή 57 εκατομμυρίων τόνων (ναι, εκατομμυρίων τόνων) δυναμίτη.


Τα σεισμικά κύματα ήταν μετρήσιμα ακόμα και κατά την τρίτη διέλευσή τους απο το κέντρο της Γής, ενώ απο το ωστικό κύμα έσπασαν παράθυρα στη Φινλανδία.

Απολαύστε κάποια ελάχιστα στιγμιότυπα (αν και το πλήρες βίντεο της έκρηξης είναι ακόμα απόρρητο).

Δεν μπορώ να μην το θαυμάσω. Ανεξάρτητα απο υστερικές ηθικολογίες τέτοια μοναδικά επιτεύγματα αξίζουν το θαυμασμό.

Σχετικές διάμετροι της πύρινης σφαίρας που δημιουργείται μετά απο έκρηξη όπλων διαφορετικών αποδόσεων. Η βόμβα της Χιροσίμα ήταν ακόμα μικρότερη απο αυτή του Ναγκασάκι (μωβ κυκλάκι).

Νομίζω πως ήταν πριν απο τη δοκιμή Castle Bravo, με την οποία οι ΗΠΑ πρακτικά εξαφάνισαν τα νησιά Bikini (σαν να λέμε δοκιμή-brazilian wax), που ο Heisenberg (πάντα αβέβαιος - pun intended) εξέφρασε τους ενδοιασμούς του για την ανάπτυξη τόσο ισχυρών όπλων και ο Enrico Fermi του απάντησε πως ανεξάρτητα απο οτιδήποτε, η δικαιωση των θεωριών και των κόπων των επιστημόνων θα είναι ένα καταπληκτικό συναίσθημα.


Τώρα λοιπον είδατε ποιά θα μπορούσε να είναι η μάνα του Κούζμα.

Και θα χαρείτε, φαντάζομαι, να μάθετε ότι τα Τουπόλεφ 95 έχουν ξεκινήσει ξανά τις αποτρεπτικές περιπολίες τους.

O Slim Pickens στο Dr. Strangelove, or How I learned to stop worrying and love the Bomb

ΥΓ Η Wikipedia αναφέρει ότι ο Χρουστσώφ είπε για τη μάνα του Κούζμα με αφορμή αυτή τη δοκιμή. Αυτό είναι λάθος.

ΥΓ 2 Συνηθιζόταν στην Ηλεία, φαίνεται, να χρησιμοποιούν απειλές που να περιλαμβάνουν γεωργικά εργαλεία. Ο παππούς μου κάποτε είχε απειλήσει ότι "θα βγάλει το κλαδευτήρι του και θα κάνει τον Επιτάφιο φυτίλια".

ΥΓ 3 E, ναι, η Πελοποννησιακή φάση πλησιάζει. :)


.

Der Panther

After the neo-greek interlude, we return to the artistic production of civilized nations: I hereby post Rainer Maria Rilke's famous poem Der Panther along with my attempt at translation.

Der Panther

Im Jardin des Plantes, Paris

Sein Blick ist vom Vorübergehn der Stäbe
so müd geworden, dass er nichts mehr hält.
Ihm ist, als ob es tausend Stäbe gäbe
und hinter tausend Stäben keine Welt.

Der weiche Gang geschmeidig starker Schritte,
der sich im allerkleinsten Kreise dreht,
ist wie ein Tanz von Kraft um eine Mitte,
in der betäubt ein großer Wille steht.

Nur manchmal schiebt der Vorhang der Pupille
sich lautlos auf -. Dann geht ein Bild hinein,
geht durch der Glieder angespannte Stille -
und hört im Herzen auf zu sein.


6.11.1902, Paris

The Panther

At the Jardin des Plantes, Paris

His gaze,from pacing behind the bars that stand before him
has grown so exhausted that there's nothing it can hold
It seems to him as if there are a thousand bars before him
and beyond these thousand bars no world.


The soft footfalls, the supple muscular canter
that goes about in ever-smaller turns
is like a dance of power around a fixed center
in which, like dazed, a greater spirit burns.

And only at times the curtain that obscures the sight
silently parts -. Right then an image shoots through the eye
goes through the limbs - then strained quiet -
straight to the heart only for it to die.

(1) "fixed" in stanza 2, line 3 to be read fix-ed and not fix'd
(2) "quiet" stanza 3 line 3, noun and not adjective.
(3) Stanza 3 awkward in form and metre but read aloud it actually sounds good and retains cadence.

[Despite the fact that I faced it like Nabokov, as a predetermined failure and with annotation as deemed necessary, I think the effort is not bad, so I stick to my copyright (whatever that means on the internet) and reproduction only with mention of this source, my blog.]


EDIT 6/2/2008:

I received feedback for the poem by Brian Jones who noted that "lay before him" [stanza 1] (referring to the bars of the cage) conveyed the image of horizontal bars, instead of vertical ones. Indeed, it was an inappropriate selection, so I replaced it with "stand" as was his suggestion as well. Another correction was made as well since footfalls was "footfals".

Brian Jones keeps a treasury of the arts and lore from the past, The Beckoning. A visit there is time well spent.

La jolie rousse - The pretty redhead

About a month ago I came across a book by Umberto Eco: Opera Aperta : Forma e indeterminazione nelle poetiche contemporanee. Although the phonological experiments on Joyce's Ulysses translations being read concurrently (or rather, consecutively in fugue) are not my bag, I knew that I would be fascinated once more by Eco's ability to put names to faces (i.e. to be able to illustrate a point with definitive and authoritative examples). Plus it had excited my interest by an extensive reference to Norbert Wiener's Information Theory.

These are points, however, that I would like to explore in future posts.

The introduction to the First Edition (Bompiani, Milano, 1962) had a few lines by Guillaume Apollinaire as a header. These were from the poem "La Jolie Rousse" (The Pretty Redhead), written for his beloved Jacqueline Kolb. I can find no better day to post this excellent and wonderfully fitting poem that I found by pure chance (or just by looking at the right places...)



LA JOLIE ROUSSE (1918, Calligrammes)

Me voici devant tous un homme plein de sens
Connaissant la vie et de la mort ce qu’un vivant peut connaître
Ayant éprouvé les douleurs et les joies de l’amour
Ayant su quelquefois imposer ses idées
Connaissant plusieurs langages
Ayant pas mal voyagé
Ayant vu la guerre dans l’Artillerie et l’Infanterie
Blessé à la tête trépané sous le chloroforme
Ayant perdu ses meilleurs amis dans l’effroyable lutte
Je sais d’ancien et de nouveau autant qu’un homme seul pourrait des deux savoir
Et sans m’inquiéter aujourd’hui de cette guerre
Entre nous et pour nous mes amis
Je juge cette longue querelle de la tradition et de l’invention
De l’Ordre et de l’Aventure

Vous dont la bouche est faite à l’image de celle de Dieu
Bouche qui est l’ordre même
Soyez indulgents quand vous nous comparez
À ceux qui furent la perfection de l’ordre
Nous qui quêtons partout l’aventure

Nous ne sommes pas vos ennemis
Nous voulons vous donner de vastes et d’étranges domaines
Où le mystère en fleurs s’offre à qui veut le cueillir
Il y a là des feux nouveaux des couleurs jamais vues
Mille phantasmes impondérables
Auxquels il faut donner de la réalité

Nous voulons explorer la bonté contrée énorme où tout se tait
Il y a aussi le temps qu’on peut chasser ou faire revenir
Pitié pour nous qui combattons toujours aux frontières
De l’illimité et de l’avenir
Pitié pour nos erreurs pitié pour nos péchés

Voici que vient l’été la saison violente
Et ma jeunesse est morte ainsi que le printemps
Ô Soleil c’est le temps de la Raison ardente
Et j’attends
Pour la suivre toujours la forme noble et douce
Qu’elle prend afin que je l’aime seulement
Elle vient et m’attire ainsi qu’un fer l’aimant
Elle a l’aspect charmant
D’une adorable rousse

Ses cheveux sont d’or on dirait
Un bel éclair qui durerait
Ou ces flammes qui se pavanent
Dans les roses-thé qui se fanent

Mais riez riez de moi
Hommes de partout surtout gens d’ici
Car il y a tant de choses que je n’ose vous dire
Tant de choses que vous ne me laisseriez pas dire
Ayez pitié de moi

THE PRETTY REDHEAD

Here I am before all, a man full of meaning
Learned on life and death about anything a living man could know
Having tried the pains and the joys of love
Having at some point or the other imposed his ideas
Learned on many languages
Having travelled not a little
Having seen the war through both Artillery and Infantry
Wounded in the head, trephined under chloroforme
Having lost his best friends in that fearful struggle
I know of the old and the new as much as any man by himself can know of these two
And without worrying myself much about that war today
Between you and for you my friends
I arbitrate that long quarrel between tradition and innovation
Between Order and the Adventure

You whose mouth has been made in the image of God's
Mouth which is order itself
Be indulgent when you compare us
To those who were the perfection of order
Us who go questing for the adventure in all places

We are not your enemies
We want to give you vast and strange domains
Where the blossoming mystery offers itself to those who would pluck it
There they are New fires Colours unseen before
A thousand unimaginable phantoms
Which must be given reality

We want to explore the bounty enormous country where everything is hushed
There is also time, which can be driven away or made to return
Pity for us who continually fight at the frontiers
Of infinity and of the future
Pity for our errors pity for our sins

Here comes summer the violent season
And my youth is dead along with springtime
O Sun it is the time of blazing Reason
And I wait

To always follow the noble and gentle form
That she dons to make me love her solely
She comes and she attracts me like a magnet does to iron
She has the charming aspect
Of an adorable redhead

Her hair are made of gold one would say
A beautiful shining that stays
Or those flames that prance about
In the fading tea-rose

But laugh at me laugh
Men from everywhere but above all people from here
Because there are many things that I dare not tell you
Many things that you would not let me say
Have pity on me

(Awkward literal translation by me, highlights by me as well)

It was a year ago, and five years ago... Exactly.

The Nightmare before Christmas: An observation and a dedication

Recurrent themes are the staple of poetics. They are usually motifs that we have come to recognise as universal truths or the natural outcome of things. Loved ones separated by the magic of villains, evil people having their vices turned against them and so on.

As it is, one of the most ironic things is to see otherwise powerful and clever people fall into such traps because arrogance or dire need or passion or a combination of all of these elements made them behave like cartoon villains.

I am saying all these things because several days ago I watched the digital 3D remaster of Tim Burton's "The Nightmare before Christmas". Among other poetic leitmotifs, it shows the time-honoured universal truth that a free-spirited woman cannot be trapped in a tower as a piece of property, like Rapunzel (as Dr. Finklestein, in the movie, tries to keep Sally the Rag Doll locked in his tower).

Indeed this notion appears in poetic creation about as frequently as the belief that no real gain can come from bartering with evil spirits.

This prompted me to write about Hedy Lamarr and how that idiot austrofascist husband of hers tried to keep her trapped in a meaningless existence as a simple showpiece. It is in times like these that one realises how blind to some simple facts people can be.

How can a wild spirit be trapped? How can lock and bars and pig-headed obstinacy match the wiles of a determined mind?

For some people, freedom is simply non negotiable.
___________________________________________________________________________

My dearest friend if you don't mind

I'd like to join you by your side

where we can gaze into the stars

and sit together, now and forever

for it is plain as anyone can see

we're simply meant to be...

(Finale (reprise) by Danny Elfman, The Nightmare before Christmas, 1993, Touchstone Pictures)

Why in English? - Alefantos and International Philosophy

I need not state two obvious things:

I. The answer to the above question is because English is a truly international language

II. International language or not and regardless of Tolkien, Shakespeare, Poe, Marlowe, Churchill and all the others that made me love it, I would gladly give English the finger if only I could write this blog in Riksmål, the language of Henrik Ibsen, my favourite playwright:

Having said that, I need to elaborate on a couple of points; namely, that I enjoy the a priori lost game of translation, because it offers many interesting insights on the nature of the languages involved and that, although sometimes it can be frustrating in its simplicity, English has a unique ability to integrate various linguistic elements (and not just foreign words) with such natural plasticity that allows anyone to say anything with virtually complete impunity (and no, I will not quote Finnegans Wake - it would be too predictable).

Allow me to demonstrate, at least to those who speak Greek as well.

During my wanderings in Greek blogs, I have come across this wonderful passage which originated from the Guru, who infrequently updates in greek a blog of "infinite jest, of most excellent fancy":

Αριστοτέλης, Βολταίρος, Ρουσώ...
Ελα μωρέ με τους πουθενάδες. Ο Νίτσες είναι φιλοσοφούρα. Είναι δύο Κάντιδες και 62 Ντεριντάδες είναι και ταχύς. Ρε της μιλάει της διαλεκτικής και έχει αποδόμηση διαβήτη.
Συμφωνείτε ή διαφωνείτε;

Although short of the mark concerning Derrida's inferiority to Nietzsche in deconstruction, this text is pure Monty Python, written in the idiomatic speech of Greek footbal manager and cult figure Nikos Alefantos.

My translation attempt:

Aristotle, Voltaire, Rousseau...

Give me a break with all those nobodies.The Nietzscher is a philosoficator. He is two Kants and 62 Derridas thrown together and he's spanking as well. Mate, he licks dialectics and has a sniping-longball deconstruction. Word or base?

Now, everybody gets the meaning and the intentions of the text. Football jargon has been left intact and the overall effort is very precise, which is something that would probably not be possible were it not for the plasticity of English. As a translation however it is a miserable failure, because the greek passage evokes clearly the image of Alefantos, while the English passage fails to convey that. Even if an Englishman knew Alefantos, he would not be able to see the connection.

So, I will try my best to keep uniformity for style's sake. Languages however need to be interchangeable. Do not expect to be spoon-fed everything. Expand the limits of your world.

And now for something not completely different:

"The Germans playing 4-2-4, Leibniz in goal, back four Kant, Hegel, Schopenhauer and Schelling, front-runners Schlegel, Wittgenstein, Nietzsche and Heidegger, and the mid-field duo of Beckenbauer and Jaspers. Beckenbauer obviously a bit of a surprise there...

...and here come the Greeks, led out by their veteran centre-half, Heraclitus....let's look at their team. As you'd expect, it's a much more defensive line-up. Plato's in goal, Socrates a front- runner there, and Aristotle as sweeper, Aristotle very much the man in form. One surprise is the inclusion of Archimedes...
...Archimedes out to Socrates, Socrates back to Archimedes, Archimedes out to Heraclitus, he beats Hegel, Heraclitus a little flick, here he comes on the far post, Socrates is there, Socrates heads it in! Socrates has scored! The Greeks are going mad, the Greeks are going mad! Socrates scores, got a beautiful cross from Archimedes.

The Germans are disputing it. Hegel is arguing that the reality is merely an a priori adjunct of non-naturalistic ethics, Kant via the categorical imperative is holding that ontologically it exists only in the imagination, and Marx is claiming it was offside.But Confucius has answered them with the final whistle! It's all over! Germany, having trounced England's famous midfield trio of Bentham, Locke and Hobbes in the semi-final, have been beaten by the odd goal...."

Monty Python, International Philosophy, Live at the Hollywood Bowl (originally from Monty Python's Fliegender Zirkus, 2nd episode).

Cheers...