Εδώ και καιρό δουλεύω πολλά κείμενα. Κείμενα για τη ζωή στην επαρχία που άφησα πίσω. Κείμενα για τη γρήγορη οδήγηση. Κείμενα για το επικείμενο ταξίδι στη Ρωσία. Δουλεύω ένα μεγάλο κείμενο για τον εμφύλιο, όχι μονο τον δικό μας αλλά γενικά, αρχίζοντας απο τον ισπανικό και καταλήγοντας στους μεταποικιακούς αφρικανικούς. Είναι μια υπερπαραγωγή με πολλούς γκεστ σταρ, απο τον Andreu Nin εως τον Πολ Ποτ. Θα έχει συγκρίσεις και παραλληλισμούς της παρακρατικής βίας απο την Ισπανική Φάλαγγα, τους Χίτες και τους καθοδηγούμενους απο τη CIA βασανιστές του Λον Νολ.
Θα έχει αφηρημένη φωτογραφία και θα έχει κομματικό παρασκήνιο. Παρασκηνιακού χαρακτήρα είναι κι ενα άλλο κομμάτι που δουλέυω και αφορά τη Νο 0 και τις προεκτάσεις στην Νο 3 με σαφή ψυχαναλυτικό χαρακτήρα.
Με καθηλώνουν όμως σκέψεις. Σκέψεις που δεν με αφήνουν ούτε να ησυχάσω ούτε να ολοκληρώσω (ενα κομμάτι στο blog).
Με ενοχλεί που δεν θυμάμαι τα χρώματα των Peugeot 206 δυο ακατονόμαστων, της Νο1 και της Νο 2. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι η ακατονόμαστη Νο 2 είχε ένα φούξια Peugeot 206 με ένα στρουμφάκι κολλημένο στο πίσω τζάμι.
Ή μήπως τα θυμάμαι ανάποδα και η Νο 2 είχε το πορτοκαλί, αντί για τη Νο 1;
Μπορεί να μην ήταν κανένα απο τα δύο πορτοκαλί και το 206 της Νο 1 (ή της Νο 2) να ήταν σιέλ. Μπορεί όμως να το μπερδεύω και πάλι με το 206 αυτής που θα ήθελα να είναι Νο 5.
Με ενοχλεί που δεν θυμάμαι. Και ακόμα περισσότερο με ενοχλεί που με ενοχλεί. Άλλωστε καμία τους δεν έχει πια 206.
Θα τα ξαναπούμε όταν γυρίσω απο Αγια Πετρούπολη. Και θα μιλήσουμε για εμφύλιο.
Wednesday, August 12, 2009
Monday, June 1, 2009
Ήρωες
Η συνθηκολόγηση των στρατηγών του Ελληνικού Στρατού μετά τη γερμανική εισβολή του '41 άφησε τους στρατιώτες στη μοίρα τους, να προσπαθούν να επιστρέψουν όπως μπορούσαν στα σπίτια τους.
Με την υποχώρηση του βρετανικού εκστρατευτικού σώματος σε πλήρη εξέλιξη, κάθε μορφή μηχανοκίνησης είχε επιταχθεί ή καταστραφεί. Αυτό σήμαινε ότι οι Έλληνες που πολέμησαν στα διάφορα μέτωπα θα επέστρεφαν με τα πόδια. Αυτή ήταν και η μοίρα των Κρητών της Κρητικής Μεραρχίας που πολέμησε στην Αλβανία, προκαλώντας βαρύτατες απώλειες στους ιταλούς που αντιμετώπισε, μεγάλο ποσοστό των οποίων ήταν θανάσιμοι τραυματισμοί λόγω της φυσικής εξοικείωσης των Κρητών με τα όπλα απο μικρή ηλικία.
Με το μάχιμο πληθυσμό της Κρήτης αποκλεισμένο στην Ελλάδα, η υπηρεσία πληροφοριών της Γερμανικής Αεροπορίας, σε ένα υπόμνημα - μνημείο προχειρότητας χαρακτήρισε την Κρήτη πρακτικά ανυπεράσπιστη, ιδανική λεία για το δοκιμασμένο σώμα αλεξιπτωτιστών του Στρατηγού (Generaloberst) Student.
Δεν είχαν ιδέα για τους περίπου τριάντα χιλιάδες μάχιμους στρατιώτες, κυρίως Νεοζηλανδούς και Αυστραλούς που φρουρούσαν το νησί. Απο την άλλη, δεν είχαν επίσης ιδέα για το ότι η κωδικοποίηση Enigma της Luftwaffe είχε προ πολλού σπάσει και οι Άγγλοι είχαν σε μια σειρά λεπτομερέστατων σημάτων με τον κωδικό Ultra (Orange Leonard) όλες τις λεπτομέρειες για την επιχείρηση.
Η λογικά καταδικασμένη απόπειρα κατάληψης της Κρήτης ξεκίνησε στις 20 Μαΐου του '41. Ήταν, σύμφωνα με τον Churchill, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να εξολοθρευτεί το σώμα των γερμανών αλεξιπτωτιστών.
Ο Churchill δεν υπολόγισε τη μνημειώδη ανικανότητα του διοικητή του νησιού, υποστρατηγου Bernard Freyberg, ο οποίος μετά απο τραγικά λάθη, κυρίως σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση της απειλής των αλεξιπτωτιστών, έχασε τον έλεγχο του αεροδρομίου του Μάλεμε, πράγμα που επέτρεψε την άφιξη γερμανικών ενισχύσεων και μετέτρεψε μια οδυνηρή ήττα σε ακριβοπληρωμένη νίκη για τους γερμανούς.
Οι Κρήτες δεν θυμόμαστε τη Μάχη της Κρήτης ούτε για το Ούλτρα, ούτε για την ανικανότητα των Συμμάχων, ούτε για τη νίκη των Γερμανών. Και βεβαίως οι ανοησίες που μαθαίναμε στο σχολείο, πως η Μάχη της Κρήτης καθυστέρησε την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση είναι αστείες.
Θυμόμαστε τη Μάχη της Κρήτης γιατί για πρώτη και μόνη φορά στον Δεύτερο Παγκόσμιο η Αντίσταση ξεκίνησε ταυτόχρονα με την εισβολή. Θυμόμαστε τη Μάχη της Κρήτης γιατί χωρίς καθοδήγηση και πολιτική οργάνωση, οι ορεσίβιοι άμαχοι δημιούργησαν άμεσα ελεύθερες ζώνες και δίκτυα υποστήριξης και απόκρυψης για τους πράκτορες και τους στρατιώτες των Συμμάχων, θέτοντας το υπόβαθρο για εντυπωσιακές ενέργειες όπως η φυγάδευση εκατοντάδων στρατιωτών μετά την πτώση του νησιού και η απαγωγή του στρατηγού Kreipe.
Θυμόμαστε τη Μάχη της Κρήτης γιατί τα κρητικά μαχαίρια δεν κάνουν θόρυβο όταν εκπληρώνουν τον τρομερό τους σκοπό μες στο σκοτάδι. Και δεν διέκριναν ανάμεσα σε γερμανούς, ιταλούς ή τους συνεργάτες τους και τις οικογένειές τους. Το αίμα είναι το ίδιο ζεστό.
Σήμερα τα χαράματα χάσαμε τον τελευταίο ευγενή της οικογένειάς μας.
Συμμετείχε στο δίκτυο υποστήριξης της περιοχής Κανδάνου, απο τα Παλαιά Ρούματα Χανίων. Εκδιώχθηκε απο το σπίτι της, το οποίο επιτάχθηκε απο τη γερμανική φρουρά. Είδε τον άντρα της να γλιτώνει τελευταία στιγμή απο το εκτελεστικό απόσπασμα. Άλλοι συγγενείς της δεν ήταν τόσο τυχεροί.
Υπέφερε απο τους γερμανούς της φρουράς γιατί απο τις κακουχίες δεν είχε γάλα για τη νεογέννητη κόρη της. Τους ενόχλησε το κλάμα του μωρού.
Ήταν η τελευταία απο τους "παλαιούς" μου που λάτρευα και που πολέμησαν στους Βαλκανικούς, τους δύο Παγκόσμιους, μια καταστροφική Εκστρατεία κι έναν αποτυχημένο Εμφύλιο.
Σήμερα τα χαράματα πέθανε η γιαγιά μου.
Με την υποχώρηση του βρετανικού εκστρατευτικού σώματος σε πλήρη εξέλιξη, κάθε μορφή μηχανοκίνησης είχε επιταχθεί ή καταστραφεί. Αυτό σήμαινε ότι οι Έλληνες που πολέμησαν στα διάφορα μέτωπα θα επέστρεφαν με τα πόδια. Αυτή ήταν και η μοίρα των Κρητών της Κρητικής Μεραρχίας που πολέμησε στην Αλβανία, προκαλώντας βαρύτατες απώλειες στους ιταλούς που αντιμετώπισε, μεγάλο ποσοστό των οποίων ήταν θανάσιμοι τραυματισμοί λόγω της φυσικής εξοικείωσης των Κρητών με τα όπλα απο μικρή ηλικία.
Με το μάχιμο πληθυσμό της Κρήτης αποκλεισμένο στην Ελλάδα, η υπηρεσία πληροφοριών της Γερμανικής Αεροπορίας, σε ένα υπόμνημα - μνημείο προχειρότητας χαρακτήρισε την Κρήτη πρακτικά ανυπεράσπιστη, ιδανική λεία για το δοκιμασμένο σώμα αλεξιπτωτιστών του Στρατηγού (Generaloberst) Student.
Δεν είχαν ιδέα για τους περίπου τριάντα χιλιάδες μάχιμους στρατιώτες, κυρίως Νεοζηλανδούς και Αυστραλούς που φρουρούσαν το νησί. Απο την άλλη, δεν είχαν επίσης ιδέα για το ότι η κωδικοποίηση Enigma της Luftwaffe είχε προ πολλού σπάσει και οι Άγγλοι είχαν σε μια σειρά λεπτομερέστατων σημάτων με τον κωδικό Ultra (Orange Leonard) όλες τις λεπτομέρειες για την επιχείρηση.
Η λογικά καταδικασμένη απόπειρα κατάληψης της Κρήτης ξεκίνησε στις 20 Μαΐου του '41. Ήταν, σύμφωνα με τον Churchill, μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να εξολοθρευτεί το σώμα των γερμανών αλεξιπτωτιστών.
Ο Churchill δεν υπολόγισε τη μνημειώδη ανικανότητα του διοικητή του νησιού, υποστρατηγου Bernard Freyberg, ο οποίος μετά απο τραγικά λάθη, κυρίως σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση της απειλής των αλεξιπτωτιστών, έχασε τον έλεγχο του αεροδρομίου του Μάλεμε, πράγμα που επέτρεψε την άφιξη γερμανικών ενισχύσεων και μετέτρεψε μια οδυνηρή ήττα σε ακριβοπληρωμένη νίκη για τους γερμανούς.
Οι Κρήτες δεν θυμόμαστε τη Μάχη της Κρήτης ούτε για το Ούλτρα, ούτε για την ανικανότητα των Συμμάχων, ούτε για τη νίκη των Γερμανών. Και βεβαίως οι ανοησίες που μαθαίναμε στο σχολείο, πως η Μάχη της Κρήτης καθυστέρησε την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση είναι αστείες.
Θυμόμαστε τη Μάχη της Κρήτης γιατί για πρώτη και μόνη φορά στον Δεύτερο Παγκόσμιο η Αντίσταση ξεκίνησε ταυτόχρονα με την εισβολή. Θυμόμαστε τη Μάχη της Κρήτης γιατί χωρίς καθοδήγηση και πολιτική οργάνωση, οι ορεσίβιοι άμαχοι δημιούργησαν άμεσα ελεύθερες ζώνες και δίκτυα υποστήριξης και απόκρυψης για τους πράκτορες και τους στρατιώτες των Συμμάχων, θέτοντας το υπόβαθρο για εντυπωσιακές ενέργειες όπως η φυγάδευση εκατοντάδων στρατιωτών μετά την πτώση του νησιού και η απαγωγή του στρατηγού Kreipe.
Θυμόμαστε τη Μάχη της Κρήτης γιατί τα κρητικά μαχαίρια δεν κάνουν θόρυβο όταν εκπληρώνουν τον τρομερό τους σκοπό μες στο σκοτάδι. Και δεν διέκριναν ανάμεσα σε γερμανούς, ιταλούς ή τους συνεργάτες τους και τις οικογένειές τους. Το αίμα είναι το ίδιο ζεστό.
"Σε αυτή τη χώρα που δεν υπάρχουν τίτλοι ευγενείας, ο ύψιστος τίτλος τιμής για τον Έλληνα είναι αυτός του αντάρτη. Του πατριώτη που παίρνει το όπλο και βγαίνει εθελοντικά στο βουνό να πολεμήσει τον κατακτητή."
Διονύσης Χαριτόπουλος, Αρης,ο Αρχηγός των Ατάκτων.
Διονύσης Χαριτόπουλος, Αρης,ο Αρχηγός των Ατάκτων.
Σήμερα τα χαράματα χάσαμε τον τελευταίο ευγενή της οικογένειάς μας.
Συμμετείχε στο δίκτυο υποστήριξης της περιοχής Κανδάνου, απο τα Παλαιά Ρούματα Χανίων. Εκδιώχθηκε απο το σπίτι της, το οποίο επιτάχθηκε απο τη γερμανική φρουρά. Είδε τον άντρα της να γλιτώνει τελευταία στιγμή απο το εκτελεστικό απόσπασμα. Άλλοι συγγενείς της δεν ήταν τόσο τυχεροί.
Υπέφερε απο τους γερμανούς της φρουράς γιατί απο τις κακουχίες δεν είχε γάλα για τη νεογέννητη κόρη της. Τους ενόχλησε το κλάμα του μωρού.
Ήταν η τελευταία απο τους "παλαιούς" μου που λάτρευα και που πολέμησαν στους Βαλκανικούς, τους δύο Παγκόσμιους, μια καταστροφική Εκστρατεία κι έναν αποτυχημένο Εμφύλιο.
Σήμερα τα χαράματα πέθανε η γιαγιά μου.
Χρυσάνθη Αγγελάκη γ. Παρασκάκη
?1919 - 2009
Παρασ. επι συμμετοχη: Εθνική Αντίσταση
requiescat in pace
το χώμα που σκεπάζει έναν Κρητικό που κηδεύεται στην Κρήτη είναι πάντα ελαφρύ
Ή ρ ω ε ς
?1919 - 2009
Παρασ. επι συμμετοχη: Εθνική Αντίσταση
requiescat in pace
το χώμα που σκεπάζει έναν Κρητικό που κηδεύεται στην Κρήτη είναι πάντα ελαφρύ
Ή ρ ω ε ς
Friday, April 24, 2009
Προφορικό σεξ: σημειολογία και επανάσταση
(Καὶ ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο)
Os (γενική oris) είναι στα λατινικά το στόμα.
Άρα, μια λέξη με θεμα or- μπορούμε να πούμε ότι έχει σχέση με το στόμα.
(φανταστείτε λοιπόν πόσο μπερδεμένη άποψη είχα, ας πούμε στην πέμπτη δημοτικού, σχετικά με το τί είναι ορατόριο, καθώς η λέξη μου θύμιζε τόπο - σαν να λέμε σανατόριο ή κρεματόριο - όμως ήμουν ήδη κάπως υποψιασμένος γλωσσολογικά και νόμιζα ότι ήταν ένας τόπος που είχε κάτι να κάνει με το στόμα. Παιδική αθωότητα σου λέει μετά. Κάτι ήξερε ο γερο-Φρόιντ που έλεγε για στοματικό στάδιο εξέλιξης.)
΄Αλλωστε αν ατυχήσατε ποτέ να έχετε δοσοληψία με αυτά τα λαμόγια τους γιατρούς και χρειάστηκε να πάρετε φάρμακα, θα είδατε στη συνταγή - αν το εν λόγω λαμόγιο ήταν αρκετά σχολαστικό - τα αρχικά p.o.
δηλαδή per os: απο το στόμα.
(φανταστείτε λοιπόν πάλι ένα φυτό της ιατρικής να ζητάει απο την κοπέλα του να τον πάρει per os)
Προτρέχω όμως.
Έλεγα λοιπόν ότι η σωστή και πρέπουσα μετάφραση για το oral sex έιναι στοματικό σεξ. Φαντάζομαι όμως ότι θα είστε εξοικειωμένοι με αυτή την πρακτική.
(cut και βινιέτα: "Δηλαδή τώρα μου ζητάς να σου κάνω στοματικό;" με ρώτησε όταν της ανέπτυξα προβοκατόρικα μεν, ύπουλα δε, την πάγια θέση του πολιτικού γραφείου ότι υπάρχουν πολλές λύσεις για τις δύσκολες ημέρες του μήνα. Παρερμήνευε βέβαια το υπονοούμενο, καθώς θεωρούσα την εν λόγω πρακτική δεδομένη και ουσιαστικά έθετα προς ψήφιση μια ακόμα πιο ριζοσπαστική εναλλακτική. Δυστυχώς το πολιτικό κλίμα δεν ήταν ευνοϊκό και καμία απο τις δύο προτάσεις δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος στην κομματική καθοδήγηση)
Γράφω αυτά που γράφω γιατί, ημέρες που είναι, έρχονται και παρέρχονται εξετάσεις για διπλώματα ξένων γλωσσών.
παρένθεση.
Ιδιαίτερα η γαλλική γλώσσα είναι πολύπαθη:
όχι μόνο το φιλί με γλώσσα - όχι τη γλωσσολογική - είναι 'γαλλικό φιλί' αλλά στον ύστερο μεσαίωνα αποκαλούσαν το στοματικό σεξ "norman tongue", νορμανδική γλώσσα. Ίσως αυτό να είχε στο μυαλό του ο Geoffrey Chaucer όταν έγραφε το Canterbury Tales - η πρώτη φορά που άγγλος ευγενής έγραφε κάτι σε άλλη γλώσσα εκτός απο τη νορμανδική, μετά τη νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας το 1066.
α, κι ένα στοματικό ανέκδοτο για τους αγγλομαθείς:
What is an australian kiss?
It's like a french kiss only it's down under.
Βεβαίως αυτά τα 'γαλλικά' προσωνύμια περι στοματικού δεν υπάρχουν στη γαλλική γλώσσα αλλά σε όλες τις άλλες. Ίσως να είναι ο ήχος της γαλλικής γλώσσας και οι μορφασμοί που τη συνοδεύουν που προδιαθέτουν έναν μη γάλλο στον σεξουαλικό περι του στόματος ιδεασμό. Φανταστείτε έναν γερμανό ή εναν σουηδό να μιλάει και θα καταλάβετε τη διαφορά.
Και για να τελειώνω με τους γάλλους, θα σας μεταφέρω στην εποχή που η Αναγέννηση βρισκόταν στο φόρτε της και οι σήμερα μακαριζόμενοι και θεοποιούμενοι κάτοικοι της Φλωρεντίας πέταγαν λάσπη και πέτρες στα γλυπτά του Μικελάντζελο. Εκείνες τις όμορφες εποχές λοιπόν, μεγάλοι πολυεθνικοί στρατοί μισθοφόρων συγκρούονταν μεταξύ τους στο όνομα της Αυτού Μεγαλειότητος του Γάλλου βασιλιά, της Αυτού Αγιότητος του Πάπα, της Αυτού Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητος και Αγιότητος του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα και πάει λέγοντας. Επειδή ακόμα τότε ο πόλεμος δεν είχε ανθρωπιστικά κίνητρα και οι στρατοί δεν είχαν την ευγενική μεγαλοψυχία του αμερικανικού στρατού, την φιλανθρωπία και καλοσύνη της χιτλερικής Βέρμαχτ και την λεπτότητα και γλυκύτητα του σταλινικού Κόκκινου Στρατού, σημειώνονταν μαζικοί βιασμοί απ'όπου διέρχονταν οι στρατιώτες. Έτσι, με αυτή την έμπρακτη απόδειξη αγάπης μεταξύ των εθνών, η σύφιλις μεταδιδόταν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και ανάλογα με την εθνικότητα των βιαστών έπαιρνε και το αντίστοιχο όνομα. Το θέμα είναι πως απ'όλα τα προσωνύμια, το μόνο που έχει επιβιώσει είναι το "μαλαφράντζα" - mal da francia, η αρρώστια απο τη Γαλλία. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Ίσως οι γάλλοι μισθοφόροι να ήταν πιο ερωτύλοι. Ίσως να έπαιρναν και τις λιγότερες προφυλάξεις (μπορεί η durex να μην είχε αποτελεσματικές καμπάνιες στη Γαλλία). Και μη με ρωτήσετε για την ετυμολογία της άλλης λέξης για τη σύφιλη: 'σκουλαμέντο'. Δεν τη γνωρίζω. Αλλά θα την ψάξω και θα επανέλθω σε αυτό το ρομαντικό θέμα.
Κλείνει καθυστερημένα η παρένθεση.
Έλεγα λοιπόν ότι στα χρόνια που έδινα εγώ για τα διπλώματα γλωσσών, πριν καθιερωθεί ο ελληνικός όρος ίντερβιου, υπήρχε ο όρος Oral examination δηλ. προφορική εξέταση (ή απο του στόματος εξέταση - εκτός κι αν είστε ο Stephen Hawking και δεν μιλάτε απο το στόμα αλλά απο synthesizer.).
(Και αν με ρωτάτε για ποια εποχή μιλάω, θα σας απαντήσω ότι επειδή προσδιορίζω τις χρονολογίες δισκογραφικά, στα πρότυπα του High Fidelity του Hornby, έδινα Proficiency τη χρονιά που οι Blind Guardian κυκλοφόρησαν το Imaginations from the Other Side)
Καὶ ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο όπως μας λένε τα ευαγγέλια (κατα Ιωάννην 1:14) και εν προκειμένω η γλώσσα γίνεται στόμα, ή αλλιώς ο λόγος γίνεται γλώσσα ή αλλιώς τα γραμματάκια γίνονται σάρκα και άιμα και τέλοσπάντων καταλαβαίνετε τί θέλω να πώ γιατί μάλλιασε η γλώσσα μου.
(για τη μυώδη μιλάω, αυτή με τη σάρκα και το αίμα γιατί και τα ελληνικά - η άλλη γλώσσα - μπορούν να μαλλιάσουν γιατί υπάρχει βεβαίως ο μαλλιαρισμός, ο ακραίος δημοτικισμός και οι μαλλιαριστές, οι εκπρόσωποί του. Αλλά αρκετά με τις τρίχες, εδώ μιλάμε για σεξ)
Το προφορικό σεξ (περι ου ο τίτλος) είναι ο λόγος που γίνεται σάρκα και είναι ουσιαστικά μια διασημειωτική μετάφραση, απο αυτές με τις οποίες ασχολείται ο Umberto Eco στα δοκίμιά του: ηδονή δια του λόγου και όχι δια του οργάνου του λόγου.
Εδώ προκύπτει το αγωνιώδες ερώτημα με το οποίο ήθελα να ασχοληθώ εξ'αρχής:
Μιλάτε στο σεξ;
Όλοι μιλάμε για το σεξ. Το αναφέρουμε σε υπονοούμενα, σε μπιγκ φις ιστορίες, σε ανέκδοτα, στο δελτίο καιρού, στο ταξί με τις ιστορίες των ταξιτζήδων και τις εκατοντάδες γυναίκες που πηδάνε εβδομαδιαίως.
Μιλάμε όμως κατά τη διάρκεια του σεξ;
Εγώ όχι. Δηλαδή το αποφεύγω. Και τι να πείς άλλωστε; Πάντα ήθελα όταν μιλάω να λέω έξυπνα πράγματα.
"Τι θελεις να κάνουμε;"
('πληθυντικό μεγαλοπρεπείας χρησιμοποιείς καλή μου;' θέλω να ρωτήσω...)
"Τί θες να κάνω;"
('σκάσε και σκύψε' θέλω να πώ αλλά δεν μου αρέσει ούτε να χυδαιολογώ, ούτε να γίνομαι απότομος. Είμαι άνθρωπος ευγενής. Σχεδόν Πιεμοντέζος.)
"Τι μου κάνεις!"
('Χάρη σου κάνω μωρή' θέλω να πώ, ίσως όχι γιατί πάντα το πιστεύω αλλά είναι απίστευτα εύστοχο)
"Γιώργο!"
(ναι, ξέρω πως με λένε, αν με έλεγαν με κανένα άλλο όνομα θα είχαμε ένα θέμα, σαφώς...)
Ίσως είναι κατάλοιπα πουριτανισμού ή ντροπαλού χαρακτήρα .
Απο την άλλη έχω διαπιστωμένο σοβαρό πρόβλημα με τις μεταφράσεις.
Και ιδιαίτερα τις διασημειωτικές. Τις απεχθάνομαι. Προτιμώ να διαβάζω τα βιβλία στη γλώσσα του πρωτότυπου και μισώ τις μεταφορές βιβλίων στη μεγάλη οθόνη.
Οι ελάχιστες περιπτώσεις που η ταινία ήταν ισάξια ή ανώτερη καλλιτεχνικά απο το βιβλίο αφορούσαν μετριότατα βιβλία όπως ο Δράκουλας του Stoker ή αριστουργήματα που μεταφέρθηκαν με πολύ μεγάλο βαθμό ελευθερίας και πολύ σημαντικές προσαρμογές στο πρωτότυπο όπως το Heart of Darkness του Conrad που προσαρμόστηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό για να γίνει Αποκάλυψη Τώρα.
Σε πλήρη αντιστοιχία, η δυναμική της σάρκας δεν μπορεί να υποκατασταθεί απο τον λόγο.
Άλλωστε αξιωματικά ισχύει ότι οι αλλαγές και οι επαναστάσεις θέλουν πράξεις και όχι λόγια. Και προκύπτει το συμπέρασμα: Αν η επανάσταση θέλει πράξεις και όχι λόγια, τότε το προφορικό σεξ, δηλαδή η χρήση του λόγου ως μέσου ηδονής υποκρύπτει καθεστωτική, αντιδραστική και αντιεπαναστατική νοοτροπία.
(βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι οι δαπίτισσες δεν παίρνουν... δεν κάνουν στοματικό σεξ τελοσπάντων. Για τις φιλομοναρχικές μη με ρωτάτε, δεν ξέρω)
Επαναστάτριες όλου του κόσμου αφήστε τα λόγια και πιάστε τις γλώσσες.
Είτε έρωτα κάνετε είτε πόλεμο, βουλώστε το και συγκεντρωθείτε.
Hasta la victoria siempre.
(Become Luther Blissett)
ΥΓ: Κατα τον Ιωάννη δηλαδή, η Σωτηρία του Ανθρώπου αρχίζει με στοματικό σεξ;
Θοῦ κύριε φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου (Ψαλμοί 141:3)
ΥΓ 2: Κανονικό Oral fixation δηλαδή! (όπως θα'λεγε και η Shakira!)
.
Άρα, μια λέξη με θεμα or- μπορούμε να πούμε ότι έχει σχέση με το στόμα.
(φανταστείτε λοιπόν πόσο μπερδεμένη άποψη είχα, ας πούμε στην πέμπτη δημοτικού, σχετικά με το τί είναι ορατόριο, καθώς η λέξη μου θύμιζε τόπο - σαν να λέμε σανατόριο ή κρεματόριο - όμως ήμουν ήδη κάπως υποψιασμένος γλωσσολογικά και νόμιζα ότι ήταν ένας τόπος που είχε κάτι να κάνει με το στόμα. Παιδική αθωότητα σου λέει μετά. Κάτι ήξερε ο γερο-Φρόιντ που έλεγε για στοματικό στάδιο εξέλιξης.)
΄Αλλωστε αν ατυχήσατε ποτέ να έχετε δοσοληψία με αυτά τα λαμόγια τους γιατρούς και χρειάστηκε να πάρετε φάρμακα, θα είδατε στη συνταγή - αν το εν λόγω λαμόγιο ήταν αρκετά σχολαστικό - τα αρχικά p.o.
δηλαδή per os: απο το στόμα.
(φανταστείτε λοιπόν πάλι ένα φυτό της ιατρικής να ζητάει απο την κοπέλα του να τον πάρει per os)
Προτρέχω όμως.
Έλεγα λοιπόν ότι η σωστή και πρέπουσα μετάφραση για το oral sex έιναι στοματικό σεξ. Φαντάζομαι όμως ότι θα είστε εξοικειωμένοι με αυτή την πρακτική.
(cut και βινιέτα: "Δηλαδή τώρα μου ζητάς να σου κάνω στοματικό;" με ρώτησε όταν της ανέπτυξα προβοκατόρικα μεν, ύπουλα δε, την πάγια θέση του πολιτικού γραφείου ότι υπάρχουν πολλές λύσεις για τις δύσκολες ημέρες του μήνα. Παρερμήνευε βέβαια το υπονοούμενο, καθώς θεωρούσα την εν λόγω πρακτική δεδομένη και ουσιαστικά έθετα προς ψήφιση μια ακόμα πιο ριζοσπαστική εναλλακτική. Δυστυχώς το πολιτικό κλίμα δεν ήταν ευνοϊκό και καμία απο τις δύο προτάσεις δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος στην κομματική καθοδήγηση)
Γράφω αυτά που γράφω γιατί, ημέρες που είναι, έρχονται και παρέρχονται εξετάσεις για διπλώματα ξένων γλωσσών.
παρένθεση.
Ιδιαίτερα η γαλλική γλώσσα είναι πολύπαθη:
όχι μόνο το φιλί με γλώσσα - όχι τη γλωσσολογική - είναι 'γαλλικό φιλί' αλλά στον ύστερο μεσαίωνα αποκαλούσαν το στοματικό σεξ "norman tongue", νορμανδική γλώσσα. Ίσως αυτό να είχε στο μυαλό του ο Geoffrey Chaucer όταν έγραφε το Canterbury Tales - η πρώτη φορά που άγγλος ευγενής έγραφε κάτι σε άλλη γλώσσα εκτός απο τη νορμανδική, μετά τη νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας το 1066.
α, κι ένα στοματικό ανέκδοτο για τους αγγλομαθείς:
What is an australian kiss?
It's like a french kiss only it's down under.
Βεβαίως αυτά τα 'γαλλικά' προσωνύμια περι στοματικού δεν υπάρχουν στη γαλλική γλώσσα αλλά σε όλες τις άλλες. Ίσως να είναι ο ήχος της γαλλικής γλώσσας και οι μορφασμοί που τη συνοδεύουν που προδιαθέτουν έναν μη γάλλο στον σεξουαλικό περι του στόματος ιδεασμό. Φανταστείτε έναν γερμανό ή εναν σουηδό να μιλάει και θα καταλάβετε τη διαφορά.
Και για να τελειώνω με τους γάλλους, θα σας μεταφέρω στην εποχή που η Αναγέννηση βρισκόταν στο φόρτε της και οι σήμερα μακαριζόμενοι και θεοποιούμενοι κάτοικοι της Φλωρεντίας πέταγαν λάσπη και πέτρες στα γλυπτά του Μικελάντζελο. Εκείνες τις όμορφες εποχές λοιπόν, μεγάλοι πολυεθνικοί στρατοί μισθοφόρων συγκρούονταν μεταξύ τους στο όνομα της Αυτού Μεγαλειότητος του Γάλλου βασιλιά, της Αυτού Αγιότητος του Πάπα, της Αυτού Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητος και Αγιότητος του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα και πάει λέγοντας. Επειδή ακόμα τότε ο πόλεμος δεν είχε ανθρωπιστικά κίνητρα και οι στρατοί δεν είχαν την ευγενική μεγαλοψυχία του αμερικανικού στρατού, την φιλανθρωπία και καλοσύνη της χιτλερικής Βέρμαχτ και την λεπτότητα και γλυκύτητα του σταλινικού Κόκκινου Στρατού, σημειώνονταν μαζικοί βιασμοί απ'όπου διέρχονταν οι στρατιώτες. Έτσι, με αυτή την έμπρακτη απόδειξη αγάπης μεταξύ των εθνών, η σύφιλις μεταδιδόταν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και ανάλογα με την εθνικότητα των βιαστών έπαιρνε και το αντίστοιχο όνομα. Το θέμα είναι πως απ'όλα τα προσωνύμια, το μόνο που έχει επιβιώσει είναι το "μαλαφράντζα" - mal da francia, η αρρώστια απο τη Γαλλία. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Ίσως οι γάλλοι μισθοφόροι να ήταν πιο ερωτύλοι. Ίσως να έπαιρναν και τις λιγότερες προφυλάξεις (μπορεί η durex να μην είχε αποτελεσματικές καμπάνιες στη Γαλλία). Και μη με ρωτήσετε για την ετυμολογία της άλλης λέξης για τη σύφιλη: 'σκουλαμέντο'. Δεν τη γνωρίζω. Αλλά θα την ψάξω και θα επανέλθω σε αυτό το ρομαντικό θέμα.
Κλείνει καθυστερημένα η παρένθεση.
Έλεγα λοιπόν ότι στα χρόνια που έδινα εγώ για τα διπλώματα γλωσσών, πριν καθιερωθεί ο ελληνικός όρος ίντερβιου, υπήρχε ο όρος Oral examination δηλ. προφορική εξέταση (ή απο του στόματος εξέταση - εκτός κι αν είστε ο Stephen Hawking και δεν μιλάτε απο το στόμα αλλά απο synthesizer.).
(Και αν με ρωτάτε για ποια εποχή μιλάω, θα σας απαντήσω ότι επειδή προσδιορίζω τις χρονολογίες δισκογραφικά, στα πρότυπα του High Fidelity του Hornby, έδινα Proficiency τη χρονιά που οι Blind Guardian κυκλοφόρησαν το Imaginations from the Other Side)
Καὶ ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο όπως μας λένε τα ευαγγέλια (κατα Ιωάννην 1:14) και εν προκειμένω η γλώσσα γίνεται στόμα, ή αλλιώς ο λόγος γίνεται γλώσσα ή αλλιώς τα γραμματάκια γίνονται σάρκα και άιμα και τέλοσπάντων καταλαβαίνετε τί θέλω να πώ γιατί μάλλιασε η γλώσσα μου.
(για τη μυώδη μιλάω, αυτή με τη σάρκα και το αίμα γιατί και τα ελληνικά - η άλλη γλώσσα - μπορούν να μαλλιάσουν γιατί υπάρχει βεβαίως ο μαλλιαρισμός, ο ακραίος δημοτικισμός και οι μαλλιαριστές, οι εκπρόσωποί του. Αλλά αρκετά με τις τρίχες, εδώ μιλάμε για σεξ)
Το προφορικό σεξ (περι ου ο τίτλος) είναι ο λόγος που γίνεται σάρκα και είναι ουσιαστικά μια διασημειωτική μετάφραση, απο αυτές με τις οποίες ασχολείται ο Umberto Eco στα δοκίμιά του: ηδονή δια του λόγου και όχι δια του οργάνου του λόγου.
Εδώ προκύπτει το αγωνιώδες ερώτημα με το οποίο ήθελα να ασχοληθώ εξ'αρχής:
Μιλάτε στο σεξ;
Όλοι μιλάμε για το σεξ. Το αναφέρουμε σε υπονοούμενα, σε μπιγκ φις ιστορίες, σε ανέκδοτα, στο δελτίο καιρού, στο ταξί με τις ιστορίες των ταξιτζήδων και τις εκατοντάδες γυναίκες που πηδάνε εβδομαδιαίως.
Μιλάμε όμως κατά τη διάρκεια του σεξ;
Εγώ όχι. Δηλαδή το αποφεύγω. Και τι να πείς άλλωστε; Πάντα ήθελα όταν μιλάω να λέω έξυπνα πράγματα.
"Τι θελεις να κάνουμε;"
('πληθυντικό μεγαλοπρεπείας χρησιμοποιείς καλή μου;' θέλω να ρωτήσω...)
"Τί θες να κάνω;"
('σκάσε και σκύψε' θέλω να πώ αλλά δεν μου αρέσει ούτε να χυδαιολογώ, ούτε να γίνομαι απότομος. Είμαι άνθρωπος ευγενής. Σχεδόν Πιεμοντέζος.)
"Τι μου κάνεις!"
('Χάρη σου κάνω μωρή' θέλω να πώ, ίσως όχι γιατί πάντα το πιστεύω αλλά είναι απίστευτα εύστοχο)
"Γιώργο!"
(ναι, ξέρω πως με λένε, αν με έλεγαν με κανένα άλλο όνομα θα είχαμε ένα θέμα, σαφώς...)
Ίσως είναι κατάλοιπα πουριτανισμού ή ντροπαλού χαρακτήρα .
Απο την άλλη έχω διαπιστωμένο σοβαρό πρόβλημα με τις μεταφράσεις.
Και ιδιαίτερα τις διασημειωτικές. Τις απεχθάνομαι. Προτιμώ να διαβάζω τα βιβλία στη γλώσσα του πρωτότυπου και μισώ τις μεταφορές βιβλίων στη μεγάλη οθόνη.
Οι ελάχιστες περιπτώσεις που η ταινία ήταν ισάξια ή ανώτερη καλλιτεχνικά απο το βιβλίο αφορούσαν μετριότατα βιβλία όπως ο Δράκουλας του Stoker ή αριστουργήματα που μεταφέρθηκαν με πολύ μεγάλο βαθμό ελευθερίας και πολύ σημαντικές προσαρμογές στο πρωτότυπο όπως το Heart of Darkness του Conrad που προσαρμόστηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό για να γίνει Αποκάλυψη Τώρα.
Σε πλήρη αντιστοιχία, η δυναμική της σάρκας δεν μπορεί να υποκατασταθεί απο τον λόγο.
Άλλωστε αξιωματικά ισχύει ότι οι αλλαγές και οι επαναστάσεις θέλουν πράξεις και όχι λόγια. Και προκύπτει το συμπέρασμα: Αν η επανάσταση θέλει πράξεις και όχι λόγια, τότε το προφορικό σεξ, δηλαδή η χρήση του λόγου ως μέσου ηδονής υποκρύπτει καθεστωτική, αντιδραστική και αντιεπαναστατική νοοτροπία.
(βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι οι δαπίτισσες δεν παίρνουν... δεν κάνουν στοματικό σεξ τελοσπάντων. Για τις φιλομοναρχικές μη με ρωτάτε, δεν ξέρω)
Επαναστάτριες όλου του κόσμου αφήστε τα λόγια και πιάστε τις γλώσσες.
Είτε έρωτα κάνετε είτε πόλεμο, βουλώστε το και συγκεντρωθείτε.
Hasta la victoria siempre.
(Become Luther Blissett)
ΥΓ: Κατα τον Ιωάννη δηλαδή, η Σωτηρία του Ανθρώπου αρχίζει με στοματικό σεξ;
Θοῦ κύριε φυλακὴν τῷ στόματί μου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου (Ψαλμοί 141:3)
ΥΓ 2: Κανονικό Oral fixation δηλαδή! (όπως θα'λεγε και η Shakira!)
.
Tuesday, April 7, 2009
Φουρτούνες
Αυτές τις στιγμές οι σκέψεις μας πάνε στους δοκιμαζόμενους Ιταλούς, στους νεκρούς και την κατεστραμμένη πολιτιστική κληρονομιά της Άκιλα.
Ο μαέστρο Βιβάλντι στην άκρως τεχνική και βενετσιάνικη Γκριζέλντα μας θυμίζει ότι οι Ιταλοί είναι μαθημένοι στις φουρτούνες, πραγματικές ή μη.
Και αυτό θα περάσει.
Cecilia Bartoli, 'Agitata da due venti'
(La Griselda, dramma per musica)
Antonio Vivaldi, Carlo Goldoni lib., 1735
.
Tuesday, March 31, 2009
Ω γλυκύ μου έαρ
(Αλεξανδρούπολη)
Ως άφρων υπηρέτης προδέδωκεν ο μύστης την άβυσσον σοφίας.
Και εγένετο τη εικοστη και πέμπτη του μηνός Μαρτίου και ενέσκηψαν διαβητολόγοι και παθολόγοι και πλήθος άλλων σκύλων ωσαν αγαρηνοί, επι πολίχνης Δεδεαγάτς καλουμένης και υπο τινών Αλεξανδρούπολις.
Και επικράθη το ποίμνιο πάνυ.
Ως ιέρακες επι περιστερών κατήλθον οι διαβητολόγοι επι των δωματίων των ξενώνων και των ενοικιαζομένων αυτοκινήτων.
Και εγένετο ούτως η Ημών Μετριότης να μην ημπορούμε μηδέ αυτοκίνητον να εύρουμε μηδέ τράπεζα εις τα μεζεδοπωλεία περιωπής ινα ευωχηθώμεν.
Αι κεναί ώραι επληρώθησαν μετά περιπάτων παρα θιν' αλός, όπου εσυλλογίσθημεν πολλά
(μάνα πολλά μαλώνεις με κι εγώ μισέψει θέλω - άσχετο)
Και εγένετο ούτως η Ημών Μετριότης να μην ημπορούμε μηδέ αυτοκίνητον να εύρουμε μηδέ τράπεζα εις τα μεζεδοπωλεία περιωπής ινα ευωχηθώμεν.
Αι κεναί ώραι επληρώθησαν μετά περιπάτων παρα θιν' αλός, όπου εσυλλογίσθημεν πολλά
(μάνα πολλά μαλώνεις με κι εγώ μισέψει θέλω - άσχετο)
διαβρεχόμενοι υπο της άλμης της θαλασσης.
Και εγένετο μετά το αιχμαλωτισθήναι την Αλεξανδρούπολιν και εκάθησεν η Ημών Μετριότης κλαίων και εθρήνησεν τον θρήνον τούτον...
Και εγένετο μετά το αιχμαλωτισθήναι την Αλεξανδρούπολιν και εκάθησεν η Ημών Μετριότης κλαίων και εθρήνησεν τον θρήνον τούτον...
Ω γλυκύ μου έαρ, που έδυ σου το κάλλος;
( "αν ξανακούσω τη Μπενρουμπή να μιλάει για εκπαίδευση παιδιού και γονέων για τον σακχαρώδη διαβήτη θα κόψω φλέβες" )
( "αν ξανακούσω τη Μπενρουμπή να μιλάει για εκπαίδευση παιδιού και γονέων για τον σακχαρώδη διαβήτη θα κόψω φλέβες" )
Μετωκίσθη η Αλεξανδρούπολις απο ταπεινώσεως αυτής και απο πλήθος δουλείας αυτής. Εκάθισεν εν έθνεσιν, ούχ εύρεν ανάπαυσιν. Πάντες οι καταδιώκοντες αύτην κατέλαβον αυτην ανά μέσον των θλιβόντων.
Και εγένετο θανατικόν μέγα. Και οι θάπτοντες ουκ ήρκουν ες τας ταφάς...
ΥΓ: Χάθηκε να βάλετε μια γκόμενα της προκοπής στη διαφήμισή σας, κύριοι της Novo Nordisk;
.
Tuesday, March 17, 2009
From word to a word I was led to a word....
Σε κατ'οίκον περιορισμό λόγω γρίππης το προηγούμενο τριήμερο,
(θα ήθελα να γράψω ημικλινήρης, αλλά θα τρίζουν τα κόκκαλα του Μπόστ που δε ζεί για να το ρεζιλέψει ως έκφραση)
έσκαψα στα υπόγεια και στα πατάρια για να βρώ παλιά (αρχαία δηλ.) τεύχη του Reader's Digest
(ξέρω, αν η διαστροφή ήταν ποινικά κολάσιμη δεν θα ξανάβλεπα το φώς της ημέρας)
Έψαχνα να βρώ κάτι συγκεκριμένο.
Βλέπετε, πρόσφατα με είχε συναρπάσει η καταπληκτική ειρωνεία του ότι όλα τα ποιήματα της Emily Dickinson (ή, μάλλον, αυτά που έχω διαβάσει εγώ) ταιριάζουν με το ρυθμό του Yellow Rose of Texas (το οποίο είναι προφανώς τραγούδι των Νοτίων).
Πολύ λιγότερο πιασάρικη (και εντελώς εκτός κλίματος και διάθεσης) είναι η μουσική που έγραψε ad hoc ο Aaron Copland στο Twelve Poems of Emily Dickinson. Ένας κακοήθης μάλιστα θα έλεγε ότι εξάντλησε την όποια έμπνευσή του στη Fanfare for the Common Man.
Αν και θαύμαζε τον Στραβίνσκι και τον Προκόφιεφ, δεν μπόρεσε να γράψει ποτέ κάτι αντίστοιχο των έργων τους, ίσως γιατί δεν κατάφερε να διατηρήσει επαφή με κάποια μουσική που να είναι "δική του" - σε αντίθεση με τους δύο Ρώσσους μοντερνιστές - ακολουθώντας τα χνάρια της οικογένειάς του που άλλαξαν το επίθετό τους απο Καπλάν σε Copland όταν μετανάστευσαν απο τη Λιθουανία στις ΗΠΑ.
Κάτι αντίστοιχο είχε κάνει κι ένας άλλος συνθέτης, κάποιος Fryderyk Szopen, ο οποίος στη Γαλλία άλλαξε το όνομά του σε Frédéric Chopin. Για τους αντίθετους λόγους όμως: Επειδή ήταν ένθερμος Πολωνός πατριώτης δεν ανεχόταν να φέρει έγγραφα της Αυτοκρατορικής Ρωσσίας, οπότε και έγινε Γάλλος υπήκοος.
Πέθανε νέος, γιατί αν και ιδιοφυΐα (μπορεί και εξαιτίας αυτού) έμπλεξε με μια φρικτή γυναίκα, τη φεμινίστρια συγγραφέα με το ψευδώνυμο George Sande (που έχουμε εξελληνίσει εξίσου φρικτά ως Γεωργία Σανδη) η οποία τον είχε μετατρέψει για δέκα χρόνια σε υποχείριό της τσακίζοντας την υγεία και την καριέρα του.
Η εν λόγω θειά
(τόνος στο "α")
καταγόταν απο μεγάλο σόι: ο Maurice, comte de Saxe, ο μεγαλύτερος γάλλος στρατηγός όλων των εποχών ήταν προπάπους της.
O Saxe μου θύμισε τον Λώρενς της Αραβίας και με έκανε να νοσταλγήσω τη Μέση Ανατολή: σε ένα σημείο της ταινίας, νομίζω μετά την Άκαμπα, ο στρατηγός Allenby σχολιάζει στον T.E. Lawrence: "If I fight like Clausewitz then you fight like Saxe."
Τη μουσική γι'αυτή την ταινία έγραψε ένας άλλος Maurice, o Maurice Jarre και αργότερα θα προσθέσει στο ενεργητικό του και τα σάουντρακ άλλων ταινιών όπως του Δρ. Ζιβάγκο και του Κύκλου των Χαμένων Ποιητών.
O Captain my Captain
έγραφε ο Walt Whitman και έγινε η κεντρική φράση της ταινίας
(μαζί με το carpe diem)
- ο οποίος Walt Whitman έγραψε και το "A Locomotive in Winter", ένα ποίημα για μια ατμομηχανή, όπως για μια ατμομηχανή μιλά επίσης το : "I Like to See it Lap the Miles" της - σύγχρονης του Whitman - Emily Dickinson
(Ναι : και αυτό ταιριάζει στη μελωδία του Yellow Rose of Texas!)
Απο την Emily Dickinson στην Emily Dickinson με εναν κύκλο συνειρμών, θυμήθηκα κάτι παλιά άρθρα του Digest όπου ένας τύπος έκανε το ίδιο ξεκινώντας απο ένα στυλό ή κάτι αντίστοιχα ασήμαντο και περνούσε απο τους πιο απίθανους συνειρμούς.
Αν τα βρώ θα τα μοιραστώ μαζί σας.
Γιατί είναι οι σκέψεις μας και οι γνώσεις μας που μας ταξιδεύουν και το ταξίδι του καθενός είναι μοναδικό. Άλλοι θα πάνε μέσω Lindisfarne κι άλλοι μέσω Βλαδιβοστόκ, άλλοι μέσω ποίησης και άλλοι μέσω παθοφυσιολογίας.
.
(θα ήθελα να γράψω ημικλινήρης, αλλά θα τρίζουν τα κόκκαλα του Μπόστ που δε ζεί για να το ρεζιλέψει ως έκφραση)
έσκαψα στα υπόγεια και στα πατάρια για να βρώ παλιά (αρχαία δηλ.) τεύχη του Reader's Digest
(ξέρω, αν η διαστροφή ήταν ποινικά κολάσιμη δεν θα ξανάβλεπα το φώς της ημέρας)
Έψαχνα να βρώ κάτι συγκεκριμένο.
Βλέπετε, πρόσφατα με είχε συναρπάσει η καταπληκτική ειρωνεία του ότι όλα τα ποιήματα της Emily Dickinson (ή, μάλλον, αυτά που έχω διαβάσει εγώ) ταιριάζουν με το ρυθμό του Yellow Rose of Texas (το οποίο είναι προφανώς τραγούδι των Νοτίων).
Πολύ λιγότερο πιασάρικη (και εντελώς εκτός κλίματος και διάθεσης) είναι η μουσική που έγραψε ad hoc ο Aaron Copland στο Twelve Poems of Emily Dickinson. Ένας κακοήθης μάλιστα θα έλεγε ότι εξάντλησε την όποια έμπνευσή του στη Fanfare for the Common Man.
Αν και θαύμαζε τον Στραβίνσκι και τον Προκόφιεφ, δεν μπόρεσε να γράψει ποτέ κάτι αντίστοιχο των έργων τους, ίσως γιατί δεν κατάφερε να διατηρήσει επαφή με κάποια μουσική που να είναι "δική του" - σε αντίθεση με τους δύο Ρώσσους μοντερνιστές - ακολουθώντας τα χνάρια της οικογένειάς του που άλλαξαν το επίθετό τους απο Καπλάν σε Copland όταν μετανάστευσαν απο τη Λιθουανία στις ΗΠΑ.
Κάτι αντίστοιχο είχε κάνει κι ένας άλλος συνθέτης, κάποιος Fryderyk Szopen, ο οποίος στη Γαλλία άλλαξε το όνομά του σε Frédéric Chopin. Για τους αντίθετους λόγους όμως: Επειδή ήταν ένθερμος Πολωνός πατριώτης δεν ανεχόταν να φέρει έγγραφα της Αυτοκρατορικής Ρωσσίας, οπότε και έγινε Γάλλος υπήκοος.
Πέθανε νέος, γιατί αν και ιδιοφυΐα (μπορεί και εξαιτίας αυτού) έμπλεξε με μια φρικτή γυναίκα, τη φεμινίστρια συγγραφέα με το ψευδώνυμο George Sande (που έχουμε εξελληνίσει εξίσου φρικτά ως Γεωργία Σανδη) η οποία τον είχε μετατρέψει για δέκα χρόνια σε υποχείριό της τσακίζοντας την υγεία και την καριέρα του.
Η εν λόγω θειά
(τόνος στο "α")
καταγόταν απο μεγάλο σόι: ο Maurice, comte de Saxe, ο μεγαλύτερος γάλλος στρατηγός όλων των εποχών ήταν προπάπους της.
O Saxe μου θύμισε τον Λώρενς της Αραβίας και με έκανε να νοσταλγήσω τη Μέση Ανατολή: σε ένα σημείο της ταινίας, νομίζω μετά την Άκαμπα, ο στρατηγός Allenby σχολιάζει στον T.E. Lawrence: "If I fight like Clausewitz then you fight like Saxe."
Τη μουσική γι'αυτή την ταινία έγραψε ένας άλλος Maurice, o Maurice Jarre και αργότερα θα προσθέσει στο ενεργητικό του και τα σάουντρακ άλλων ταινιών όπως του Δρ. Ζιβάγκο και του Κύκλου των Χαμένων Ποιητών.
O Captain my Captain
έγραφε ο Walt Whitman και έγινε η κεντρική φράση της ταινίας
(μαζί με το carpe diem)
- ο οποίος Walt Whitman έγραψε και το "A Locomotive in Winter", ένα ποίημα για μια ατμομηχανή, όπως για μια ατμομηχανή μιλά επίσης το : "I Like to See it Lap the Miles" της - σύγχρονης του Whitman - Emily Dickinson
(Ναι : και αυτό ταιριάζει στη μελωδία του Yellow Rose of Texas!)
Απο την Emily Dickinson στην Emily Dickinson με εναν κύκλο συνειρμών, θυμήθηκα κάτι παλιά άρθρα του Digest όπου ένας τύπος έκανε το ίδιο ξεκινώντας απο ένα στυλό ή κάτι αντίστοιχα ασήμαντο και περνούσε απο τους πιο απίθανους συνειρμούς.
Αν τα βρώ θα τα μοιραστώ μαζί σας.
Γιατί είναι οι σκέψεις μας και οι γνώσεις μας που μας ταξιδεύουν και το ταξίδι του καθενός είναι μοναδικό. Άλλοι θα πάνε μέσω Lindisfarne κι άλλοι μέσω Βλαδιβοστόκ, άλλοι μέσω ποίησης και άλλοι μέσω παθοφυσιολογίας.
Σημασία έχει το ταξίδι.
Desireless - Voyage Voyage (1987)
Au dessus des vieux volcans
Glisse des ailes sous les tapis du vent
Voyage, voyage
Eternellement
De nuages en marécages
De vent d'Espagne en pluie d'équateur
Voyage, voyage
Vole dans les hauteurs
Au dessus des capitales
Des idées fatales
Regardent l'océan
Voyage, voyage
Plus loin que la nuit et le jour
Voyage
Dans l'espace inoue de l'amour
Voyage, voyage
Sur l'eau sacrée d'un fleuve indien
Voyage
Et jamais ne revient
Sur le Gange ou l'Amazone
Chez les blacks, chez les sikhs, chez les jaunes
Voyage, voyage
Dans tout le royaume
Sur les dunes du Sahara
Des iles Fidji au Fujiyama
Voyage, voyage
Ne t'arrêtes pas
Au dessus des barbelés
Des coeurs bombardés
Regardent l'océan
Voyage, voyage
Plus loin que la nuit et le jour
Voyage
Dans l'espace inoue de l'amour
Voyage, voyage
Voyage, voyage
Voyage, voyage
Plus loin que la nuit et le jour
Voyage
Dans l'espace inoue de l'amour
Voyage, voyage
Sur l'eau sacrée d'un fleuve indien
Voyage
Et jamais ne revient.
Desireless - Voyage Voyage (1987)
Au dessus des vieux volcans
Glisse des ailes sous les tapis du vent
Voyage, voyage
Eternellement
De nuages en marécages
De vent d'Espagne en pluie d'équateur
Voyage, voyage
Vole dans les hauteurs
Au dessus des capitales
Des idées fatales
Regardent l'océan
Voyage, voyage
Plus loin que la nuit et le jour
Voyage
Dans l'espace inoue de l'amour
Voyage, voyage
Sur l'eau sacrée d'un fleuve indien
Voyage
Et jamais ne revient
Sur le Gange ou l'Amazone
Chez les blacks, chez les sikhs, chez les jaunes
Voyage, voyage
Dans tout le royaume
Sur les dunes du Sahara
Des iles Fidji au Fujiyama
Voyage, voyage
Ne t'arrêtes pas
Au dessus des barbelés
Des coeurs bombardés
Regardent l'océan
Voyage, voyage
Plus loin que la nuit et le jour
Voyage
Dans l'espace inoue de l'amour
Voyage, voyage
Voyage, voyage
Voyage, voyage
Plus loin que la nuit et le jour
Voyage
Dans l'espace inoue de l'amour
Voyage, voyage
Sur l'eau sacrée d'un fleuve indien
Voyage
Et jamais ne revient.
.
Thursday, February 26, 2009
Medicamenta non sanant : Γριές
(Η νύχτα των ζωντανών νεκρών)
Έρχονται τη νύχτα.
Όταν η φωτιά στο τζάκι σβήνει και η ατμόσφαιρα του σπιτιού είναι φτωχή σε οξυγόνο και πλούσια σε μονοξείδιο.
Όταν για ακόμα μια βραδιά τα εγγόνια προτίμησαν να βγούν και να το κάνουν στο πίσω κάθισμα κάποιου αυτοκινήτου απο το να κάτσουν σπίτι και να μιλήσουν στη γιαγιά.
Όταν η σκέψη του θανάτου είναι πιο βαριά απο οποιαδήποτε άλλη στιγμή και δεν θυμούνται αν το αναθεματισμένο το ζάχαρο που τους μέτρησε ο αγροτικός είναι 130 ή 330.
Σβήνουν.
Ζητούν το πιεσόμετρο.
Η νύφη (ή η βουλγάρα που τις προσέχει) δεν έχει αλλάξει μπαταρίες ή δεν ξέρει πού το έχουν.
Θυμώνουν. Η πίεση ανεβαίνει.
Συγχίζονται και τρέμουν.
("θα πάθω εγκεφαλικό")
Μπερδεύουν τα χάπια και τα πίνουν δυο δυο.
Και έρχονται στο Νοσοκομείο.
..................
"Γιαγιά, τι έχεις;"
"Γιόκα μου, δεν μπορώ. Σβήνω"
"Ζαλίζεσαι;"
"Δεν μπορώ"
"Πονάς;"
"Μου κοβόνται (sic) τα πόδια"
Πώς να μην σου κόβονται τα πόδια γιαγιά, όταν παίρνεις:
δύο χάπια για το διαβήτη ("το ζάχαρο"), δύο χάπια για την υπέρταση ("την πίεση"), ένα για τις αρρυθμίες ("της καρδιάς είναι τούτο"), δύο χάπια για την οστεοπόρωση ( "πού είναι το δεύτερο κουτί γιαγιά;" ) συν την καλσιτονίνη της (προφανώς...), ένα χάπι για την δυσλιπιδαιμία ("έχω χαμηλή χοληστερίνη της καρδιάς"), ένα αντιπηκτικό ("αντιπτητικό"), ένα - δύο για τον ίλιγγο, ένα για το στομάχι συν κανένα αντιφλεγμονώδες (στεροειδές ή μή) που έχει ξεμείνει απο καμιά οστεοαρθρίτιδα.
"Ωπ, τί είναι αυτό;"
(φάρμακο για τον προστάτη)
"Το παίρνω τρεις μήνες τώρα"
(απο τότε που ανακάτεψε τα φάρμακά της με αυτά του γέρου - τουλάχιστον κατάλαβα ποιός παίρνει το δεύτερο διφωσφονικό)
...................................................
Έρχονται τη νύχτα.
Ανάμεσα στις έντεκα και τις δύο το βράδυ.
Είναι η ώρα της γριάς.
Είναι περασμένες έντεκα. Σας αφήνω.
Έχω περιστατικό.
Αρλέτα - Ο Λύκος
(Είναι δώδεκα η ώρα / είναι η ώρα των τρελών...)
Όταν η φωτιά στο τζάκι σβήνει και η ατμόσφαιρα του σπιτιού είναι φτωχή σε οξυγόνο και πλούσια σε μονοξείδιο.
Όταν για ακόμα μια βραδιά τα εγγόνια προτίμησαν να βγούν και να το κάνουν στο πίσω κάθισμα κάποιου αυτοκινήτου απο το να κάτσουν σπίτι και να μιλήσουν στη γιαγιά.
Όταν η σκέψη του θανάτου είναι πιο βαριά απο οποιαδήποτε άλλη στιγμή και δεν θυμούνται αν το αναθεματισμένο το ζάχαρο που τους μέτρησε ο αγροτικός είναι 130 ή 330.
Σβήνουν.
Ζητούν το πιεσόμετρο.
Η νύφη (ή η βουλγάρα που τις προσέχει) δεν έχει αλλάξει μπαταρίες ή δεν ξέρει πού το έχουν.
Θυμώνουν. Η πίεση ανεβαίνει.
Συγχίζονται και τρέμουν.
("θα πάθω εγκεφαλικό")
Μπερδεύουν τα χάπια και τα πίνουν δυο δυο.
Και έρχονται στο Νοσοκομείο.
..................
"Γιαγιά, τι έχεις;"
"Γιόκα μου, δεν μπορώ. Σβήνω"
"Ζαλίζεσαι;"
"Δεν μπορώ"
"Πονάς;"
"Μου κοβόνται (sic) τα πόδια"
Πώς να μην σου κόβονται τα πόδια γιαγιά, όταν παίρνεις:
δύο χάπια για το διαβήτη ("το ζάχαρο"), δύο χάπια για την υπέρταση ("την πίεση"), ένα για τις αρρυθμίες ("της καρδιάς είναι τούτο"), δύο χάπια για την οστεοπόρωση ( "πού είναι το δεύτερο κουτί γιαγιά;" ) συν την καλσιτονίνη της (προφανώς...), ένα χάπι για την δυσλιπιδαιμία ("έχω χαμηλή χοληστερίνη της καρδιάς"), ένα αντιπηκτικό ("αντιπτητικό"), ένα - δύο για τον ίλιγγο, ένα για το στομάχι συν κανένα αντιφλεγμονώδες (στεροειδές ή μή) που έχει ξεμείνει απο καμιά οστεοαρθρίτιδα.
"Ωπ, τί είναι αυτό;"
(φάρμακο για τον προστάτη)
"Το παίρνω τρεις μήνες τώρα"
(απο τότε που ανακάτεψε τα φάρμακά της με αυτά του γέρου - τουλάχιστον κατάλαβα ποιός παίρνει το δεύτερο διφωσφονικό)
...................................................
Έρχονται τη νύχτα.
Ανάμεσα στις έντεκα και τις δύο το βράδυ.
Είναι η ώρα της γριάς.
Είναι περασμένες έντεκα. Σας αφήνω.
Έχω περιστατικό.
Αρλέτα - Ο Λύκος
(Είναι δώδεκα η ώρα / είναι η ώρα των τρελών...)
.
Friday, February 13, 2009
Σε είδα Νο2
(The prequel)
Τα ακραία καιρικά φαινόμενα μιλάνε αταβιστικά στα αρχέγονά μας ένστικτα.
Οι κεραυνοί και οι αστραπές μας κάνουν να λουφάζουμε στις σπηλιές των σκεπασμάτων μας.
Το χιόνι απο την άλλη ξυπνά τον κυνηγό μέσα μας.
Βαθιά μέσα μας ξέρουμε.
Ξέρουμε ότι στο φρέσκο χιόνι τα ίχνη φαίνονται καλύτερα.
Ξέρουμε ότι όταν τα πάντα είναι χιονισμένα, τα θηράματα συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένα σημεία.
Και όπου συγκεντρώνονται τα θηράματα, συγκεντρώνονται και οι κυνηγοί.
Ήταν πάλι Παρασκευή και δεκατρείς. Φεβρουάριος του 2004 και είχε χιονίσει.
Κι εγώ βγήκα απο τη σπηλιά. Πήρα το ρόπαλο και πήγα να κυνηγήσω.
Αλυσίδες για το αυτοκίνητο.
Φόρεσα μπότες, τις χοντρές μου φόρμες με επένδυση - ένα πρόσωπο μου είχε πεί πώς τις λένε στο Midwest αλλά δεν θυμάμαι τώρα - και το πάρκα μου και σκέτο ανθρωπάκι της Μισελέν στο πιο χακί, ξεκίνησα για την Οτοπλάς της Κηφισίας.
Στον δρόμο κωλοβάρεσα. Και μεταφορικά (στον χιονοπόλεμο της γειτονιάς) και κυριολεκτικά (στα σκαλιά της γέφυρας πάνω απο τον Ηλεκτρικό). Γεμάτος λάσπες και νερά την είδα.
Προφανώς και την είδα. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι την είδα. Με τα μάτια μου. Ήταν Αυτή.
Δεν υπήρχε άλλη σαν Αυτή.
Με την Μπεργκμανική ομορφιά της και το ξανθό της καρεδάκι και το γαλάζιο της πάρκα.
Και να υπήρχε δεύτερη θα ήταν σαν να μην υπήρχε γιατί Νο1 υπάρχει μόνο Μία.
Εκείνη τη στιγμή το μοντέλο της Πιρέλι πρόσεξε τον μπόγο της Μισελέν. Και του χαμογέλασε.
"Χαθήκαμε... Πώς απο 'δώ;" (τουλάχιστον μιλούσα)
"Ήρθα να δω μια φίλη μου και αποκλείστηκα στο Μαρούσι"
"Ε;" (άρχισα να το χάνω)
"Να, έχω μετακομίσει... Στο Πικέρμι."
Εδώ θα μπορούσε να είναι το σημείο της λύτρωσής μου. Η στιγμή για την οποία ζεί κανείς, το συμπαντικό nexus όπου η ατάκα γίνεται Καλή Τέχνη και οι Μούσες σφάζονται στα πόδια της για το ποιά θα την πατρονάρει.
"Πικέρμι, ε; Χα... αυτό δεν είναι μετακόμιση, αυτό είναι Drang nach Osten"
(καθότι η δεσποινίς είναι της Γερμανικής Φιλολογίας)
Σιγά μην κατάφερνα να σκεφτώ εκείνη τη στιγμή κάτι τέτοιο.
"Μγφμχμ... Πικέρμι έ; Μακριά...."
"Ε, ναι..."
"Ε καλα. Μάλιστα. ΟΚ. Λοιπόν. Nα περνάς καλά. Τα λέμε."
Δεν την ξαναείδα, ούτε τα ξαναείπαμε.
.
Οι κεραυνοί και οι αστραπές μας κάνουν να λουφάζουμε στις σπηλιές των σκεπασμάτων μας.
Το χιόνι απο την άλλη ξυπνά τον κυνηγό μέσα μας.
Βαθιά μέσα μας ξέρουμε.
Ξέρουμε ότι στο φρέσκο χιόνι τα ίχνη φαίνονται καλύτερα.
Ξέρουμε ότι όταν τα πάντα είναι χιονισμένα, τα θηράματα συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένα σημεία.
Και όπου συγκεντρώνονται τα θηράματα, συγκεντρώνονται και οι κυνηγοί.
Ήταν πάλι Παρασκευή και δεκατρείς. Φεβρουάριος του 2004 και είχε χιονίσει.
Κι εγώ βγήκα απο τη σπηλιά. Πήρα το ρόπαλο και πήγα να κυνηγήσω.
Αλυσίδες για το αυτοκίνητο.
Φόρεσα μπότες, τις χοντρές μου φόρμες με επένδυση - ένα πρόσωπο μου είχε πεί πώς τις λένε στο Midwest αλλά δεν θυμάμαι τώρα - και το πάρκα μου και σκέτο ανθρωπάκι της Μισελέν στο πιο χακί, ξεκίνησα για την Οτοπλάς της Κηφισίας.
Στον δρόμο κωλοβάρεσα. Και μεταφορικά (στον χιονοπόλεμο της γειτονιάς) και κυριολεκτικά (στα σκαλιά της γέφυρας πάνω απο τον Ηλεκτρικό). Γεμάτος λάσπες και νερά την είδα.
"Τον είδες με τα μάτια σου, γιαγιά τον Βασιλέα
ή μήπως και σου φάνηκε, σαν όνειρο να πούμε,
σαν παραμύθι τάχα;
- Τον είδα με τα μάτια μου, ωσάν και σένα νέα,
Πα να γενώ εκατό χρονών, κι ακόμα το θυμούμαι"
ή μήπως και σου φάνηκε, σαν όνειρο να πούμε,
σαν παραμύθι τάχα;
- Τον είδα με τα μάτια μου, ωσάν και σένα νέα,
Πα να γενώ εκατό χρονών, κι ακόμα το θυμούμαι"
Προφανώς και την είδα. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι την είδα. Με τα μάτια μου. Ήταν Αυτή.
Δεν υπήρχε άλλη σαν Αυτή.
Με την Μπεργκμανική ομορφιά της και το ξανθό της καρεδάκι και το γαλάζιο της πάρκα.
Και να υπήρχε δεύτερη θα ήταν σαν να μην υπήρχε γιατί Νο1 υπάρχει μόνο Μία.
Εκείνη τη στιγμή το μοντέλο της Πιρέλι πρόσεξε τον μπόγο της Μισελέν. Και του χαμογέλασε.
"Χαθήκαμε... Πώς απο 'δώ;" (τουλάχιστον μιλούσα)
"Ήρθα να δω μια φίλη μου και αποκλείστηκα στο Μαρούσι"
"Ε;" (άρχισα να το χάνω)
"Να, έχω μετακομίσει... Στο Πικέρμι."
Εδώ θα μπορούσε να είναι το σημείο της λύτρωσής μου. Η στιγμή για την οποία ζεί κανείς, το συμπαντικό nexus όπου η ατάκα γίνεται Καλή Τέχνη και οι Μούσες σφάζονται στα πόδια της για το ποιά θα την πατρονάρει.
"Πικέρμι, ε; Χα... αυτό δεν είναι μετακόμιση, αυτό είναι Drang nach Osten"
(καθότι η δεσποινίς είναι της Γερμανικής Φιλολογίας)
Σιγά μην κατάφερνα να σκεφτώ εκείνη τη στιγμή κάτι τέτοιο.
"Μγφμχμ... Πικέρμι έ; Μακριά...."
"Ε, ναι..."
"Ε καλα. Μάλιστα. ΟΚ. Λοιπόν. Nα περνάς καλά. Τα λέμε."
Δεν την ξαναείδα, ούτε τα ξαναείπαμε.
.
Monday, February 9, 2009
Roadkill.
(The need for speed)
Το θυμάμαι σαν να ήταν χθές.
"Somebody told me" απο Killers να παίζει στο εμ-πι-θρι-όφωνο (πριν γίνει γνωστό ως χιτάκι στην πλέμπα και κυκλοφορήσει δεύτερη φορά) κι εγώ να προσπαθώ να συνεννοηθώ με τη Noelie (μισά αγγλικά μισά γαλλικά) να πείσει την Anca να αφήσει μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στα αυτοκίνητά μας. Τα αγοράκια στο Volvo μπροστά, τα κοριτσάκια στο Volvo που ακολουθούσε.
Η Erika θα φιλοξενούσε κάποιους απο εμάς στο εξοχικό της στη λίμνη Iso Lohijärvi (Μεγάλη λίμνη των σολωμών - μεγάλη ιδιαίτερα δεν είναι και σολωμός τον Αύγουστο ούτε για δείγμα). Μεταξύ σοβαρού και αστείου την είχαμε ρωτήσει αν θα έπρεπε να φοβόμαστε για λύκους και αρκούδες. Μας είπε ότι τα πιο επικίνδυνα ζώα στη Φινλανδία είναι οι άλκες και οι τάρανδοι.
Καθώς το S40 μας έπιανε τα 200 (και προσπαθούσαμε να βρούμε σε πόσα βρετανικά μίλια ξηράς ανα ώρα αντιστοιχούσε αυτό ώστε να πανικοβληθούν ελεύθερα και οι άγγλοι) στην απέραντη ευθεία που οδηγούσε στο πουθενά -
(Κλικ για μεγέθυνση. Ο μπλέ δείκτης δείχνει την τοποθεσία της λίμνης. Έχουν επισημανθεί το Oulu όπου έμενα, και το Μουρμάνσκ, για αναφορά)
-κατάλαβα τί εννοούσε.
Αν κάποιο ηλίθιο μηρυκαστικό πεταγόταν μπροστά μας:
Σπλατ.(Το ΖΩΟΝ)
Κρας. (Το καπώ).
Μπαμ. (Η μαλάκω πίσω μας που δεν είχε αφήσει ούτε 100 μέτρα απόσταση).
Ελπίζεις απλώς να φρενάρεις - και ό,τι γίνει. Αλλά κυρίως, ελπίζεις να μην πανικοβληθείς και στρίψεις το τιμόνι.
Πόσο εύκολο είναι όμως το να πάρεις απόφαση να κάνεις το ΖΩΟΝ χαλί;
Δεν πρέπει να φρενάρεις για κανέναν, όπως έγραφε το διαστημόπλοιο στο Spaceballs.
Colonel Sandurz: Prepare ship for light speed.
Dark Helmet: No, no, no, light speed is too slow.
Colonel Sandurz: Light speed, too slow?
Dark Helmet: Yes, we're gonna have to go right to ludicrous speed.
Colonel Sandurz: Ludicrous speed?! Sir, we've never gone that fast before. I don't know if the ship can take it...
Dark Helmet: What's the matter, Colonel Sanders? Chickennnnn?!!!?
-----
Dark Helmet: [as the ship is going into ludicrous speed] Colonel, stop this thing!
Colonel Sandurz: We can't stop, it's too dangerous! We have to slow down first!
Dark Helmet: BULLSHIT! Stop this thing! I order you, *STOP*!
Τουλάχιστον για κανένα τετράποδο.
Για τα δίποδα το συζητάμε.
Αυτά σκέφτομαι όταν αφήνω πίσω μου (πολύ πίσω μου) το όριο ταχύτητας.
Τί Rovaniemi, τί Ζαχάρω.
Ζώα υπάρχουν παντού.
Τότε δεν έτυχε τίποτα.
Τώρα κάποια στιγμή θα τύχει.
Δεν τίθεται θέμα για το "άν" θα τύχει. Απλώς για το πότε.
Carmageddon live.
Βρούυυμ!
(Σπλάτ)
.
"Somebody told me" απο Killers να παίζει στο εμ-πι-θρι-όφωνο (πριν γίνει γνωστό ως χιτάκι στην πλέμπα και κυκλοφορήσει δεύτερη φορά) κι εγώ να προσπαθώ να συνεννοηθώ με τη Noelie (μισά αγγλικά μισά γαλλικά) να πείσει την Anca να αφήσει μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στα αυτοκίνητά μας. Τα αγοράκια στο Volvo μπροστά, τα κοριτσάκια στο Volvo που ακολουθούσε.
Η Erika θα φιλοξενούσε κάποιους απο εμάς στο εξοχικό της στη λίμνη Iso Lohijärvi (Μεγάλη λίμνη των σολωμών - μεγάλη ιδιαίτερα δεν είναι και σολωμός τον Αύγουστο ούτε για δείγμα). Μεταξύ σοβαρού και αστείου την είχαμε ρωτήσει αν θα έπρεπε να φοβόμαστε για λύκους και αρκούδες. Μας είπε ότι τα πιο επικίνδυνα ζώα στη Φινλανδία είναι οι άλκες και οι τάρανδοι.
Καθώς το S40 μας έπιανε τα 200 (και προσπαθούσαμε να βρούμε σε πόσα βρετανικά μίλια ξηράς ανα ώρα αντιστοιχούσε αυτό ώστε να πανικοβληθούν ελεύθερα και οι άγγλοι) στην απέραντη ευθεία που οδηγούσε στο πουθενά -
(Κλικ για μεγέθυνση. Ο μπλέ δείκτης δείχνει την τοποθεσία της λίμνης. Έχουν επισημανθεί το Oulu όπου έμενα, και το Μουρμάνσκ, για αναφορά)
-κατάλαβα τί εννοούσε.
Αν κάποιο ηλίθιο μηρυκαστικό πεταγόταν μπροστά μας:
Σπλατ.(Το ΖΩΟΝ)
Κρας. (Το καπώ).
Μπαμ. (Η μαλάκω πίσω μας που δεν είχε αφήσει ούτε 100 μέτρα απόσταση).
Ελπίζεις απλώς να φρενάρεις - και ό,τι γίνει. Αλλά κυρίως, ελπίζεις να μην πανικοβληθείς και στρίψεις το τιμόνι.
Πόσο εύκολο είναι όμως το να πάρεις απόφαση να κάνεις το ΖΩΟΝ χαλί;
Δεν πρέπει να φρενάρεις για κανέναν, όπως έγραφε το διαστημόπλοιο στο Spaceballs.
Colonel Sandurz: Prepare ship for light speed.
Dark Helmet: No, no, no, light speed is too slow.
Colonel Sandurz: Light speed, too slow?
Dark Helmet: Yes, we're gonna have to go right to ludicrous speed.
Colonel Sandurz: Ludicrous speed?! Sir, we've never gone that fast before. I don't know if the ship can take it...
Dark Helmet: What's the matter, Colonel Sanders? Chickennnnn?!!!?
-----
Dark Helmet: [as the ship is going into ludicrous speed] Colonel, stop this thing!
Colonel Sandurz: We can't stop, it's too dangerous! We have to slow down first!
Dark Helmet: BULLSHIT! Stop this thing! I order you, *STOP*!
Τουλάχιστον για κανένα τετράποδο.
Για τα δίποδα το συζητάμε.
Αυτά σκέφτομαι όταν αφήνω πίσω μου (πολύ πίσω μου) το όριο ταχύτητας.
Τί Rovaniemi, τί Ζαχάρω.
Ζώα υπάρχουν παντού.
Τότε δεν έτυχε τίποτα.
Τώρα κάποια στιγμή θα τύχει.
Δεν τίθεται θέμα για το "άν" θα τύχει. Απλώς για το πότε.
Carmageddon live.
Βρούυυμ!
(Σπλάτ)
.
Sunday, January 25, 2009
Medicamenta non sanant
Ο Ν.Π. είχε καρκίνο.
Αυτό ήταν πάνω κάτω ό,τι καταφέραμε να μάθουμε απο τους συγγενείς του όταν μας τον έφεραν με φρικτούς πόνους.
Ληθαργικός, όταν κατάφερνε να μιλήσει μας παραπονιόταν ότι πονούσε στη μέση.
Όμως πονούσε παντού. Και όπου κι αν τον ακουμπούσες, νιαούριζε.
Νοσηλευόταν περίπου πέντε εβδομάδες. Η πρώτη αξονική έδειξε πολλαπλές εστίες στο ήπαρ. Πιθανότατα μεταστατικές. Λίγο εώς πολύ, οι συγγενείς δεν φάνηκαν πρόθυμοι να το διερευνήσουμε περαιτέρω, να βρούμε την πρωτοπαθή εστία.
Για να μην ταλαιπωρείται.
Το τηλέφωνο με ξύπνησε εννιά παρά δέκα το πρωί. "Γιώργο πήγαινε στον Π. Γρήγορα."
Δεν φαινόταν να αναπνέει. Και τα μάτια του είχαν γυρίσει. Μετά βίας ένοιωθα σφυγμό στις καρωτίδες. Και μετά σταμάτησε κι αυτός.
Ήθελα να κάνω κάτι. Ατροπίνες, αδρεναλίνες, απινιδώσεις, μαλάξεις, δεν ξέρω, αλλά κάτι.
Όμως, είχαμε συζητήσει με τους επιμελητές πως σε καρκινοπαθείς τελικού σταδίου δεν έχουν βάσει πρωτοκόλλου θέση οι προσπάθειες αναζωογόνησης.
Περίμενα. Δεν έκανα τίποτα.
Δεν υπήρξε καμμία αντίδραση όταν το βαμβάκι ακούμπησε τους κερατοειδείς. Ούτε όταν η βελόνα μπήκε κάτω απο το νύχι. Ούτε ένα νιαούρισμα.
Όλα τα αντανακλαστικά είχαν καταργηθεί. Και όταν το καρδιογράφημα έδειξε ευθεία, η ώρα ήταν εννιά και τέταρτο.
Στο νοσοκομείο μας η εφημερία τελειώνει στις εννιά το πρωί.
Τυπικά, δεν πέθανε στην εφημερία μου.
.
Αυτό ήταν πάνω κάτω ό,τι καταφέραμε να μάθουμε απο τους συγγενείς του όταν μας τον έφεραν με φρικτούς πόνους.
Ληθαργικός, όταν κατάφερνε να μιλήσει μας παραπονιόταν ότι πονούσε στη μέση.
Όμως πονούσε παντού. Και όπου κι αν τον ακουμπούσες, νιαούριζε.
Νοσηλευόταν περίπου πέντε εβδομάδες. Η πρώτη αξονική έδειξε πολλαπλές εστίες στο ήπαρ. Πιθανότατα μεταστατικές. Λίγο εώς πολύ, οι συγγενείς δεν φάνηκαν πρόθυμοι να το διερευνήσουμε περαιτέρω, να βρούμε την πρωτοπαθή εστία.
Για να μην ταλαιπωρείται.
...........................................................
Το τηλέφωνο με ξύπνησε εννιά παρά δέκα το πρωί. "Γιώργο πήγαινε στον Π. Γρήγορα."
Δεν φαινόταν να αναπνέει. Και τα μάτια του είχαν γυρίσει. Μετά βίας ένοιωθα σφυγμό στις καρωτίδες. Και μετά σταμάτησε κι αυτός.
Ήθελα να κάνω κάτι. Ατροπίνες, αδρεναλίνες, απινιδώσεις, μαλάξεις, δεν ξέρω, αλλά κάτι.
Όμως, είχαμε συζητήσει με τους επιμελητές πως σε καρκινοπαθείς τελικού σταδίου δεν έχουν βάσει πρωτοκόλλου θέση οι προσπάθειες αναζωογόνησης.
Περίμενα. Δεν έκανα τίποτα.
Δεν υπήρξε καμμία αντίδραση όταν το βαμβάκι ακούμπησε τους κερατοειδείς. Ούτε όταν η βελόνα μπήκε κάτω απο το νύχι. Ούτε ένα νιαούρισμα.
Όλα τα αντανακλαστικά είχαν καταργηθεί. Και όταν το καρδιογράφημα έδειξε ευθεία, η ώρα ήταν εννιά και τέταρτο.
Στο νοσοκομείο μας η εφημερία τελειώνει στις εννιά το πρωί.
Τυπικά, δεν πέθανε στην εφημερία μου.
Subscribe to:
Posts (Atom)