The Rock of the Marne

ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

"Achtundachtzig Professoren: Vaterland, du bist verloren."

("Ογδονταοκτώ Καθηγητές: Πατρίδα μου, χάθηκες...")

- Otto von Bismarck, Deutsche Rundschau von 1901.

Ομιλία για το Κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης, 1848-1849

Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει αναγωγή του ρητού του μπαρμπα-Μπίσμαρκ σε άλλες ακαδημαϊκές βαθμίδες αλλά πόση καταστροφή μπορούν να προκαλέσουν πέντε αναπληρωτές καθηγητές;

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

Η εισαγωγή στην αναισθησία έγινε με τον πατέρα μου σε κολπική μαρμαρυγή (η πρώτη φορά που τεκμηριωνόταν ηλεκτροκαρδιογραφικά αυτή η αρρυθμία). Παρόλ'αυτα, ο τεχνητός εγκεφαλικός θάνατος της βαθιάς αναισθησίας προχώρησε ομαλά. Μέχρι τις 11:30 ο ελεγχόμενος θάνατος είχε ολοκληρωθεί. Η καρδιά είχε σταματήσει να χτυπά, η αναπνοή είχε παύσει και η θερμοκρασία είχε πέσει περίπου στη θερμοκρασία περιβάλλοντος.

Οι χειρισμοί έγιναν, η βαλβίδα αντικαταστάθηκε, ο κρυοκαυτηριασμός για τις αρρυθμίες ολοκληρώθηκε, η εγχείρηση πέτυχε. Η καρδιά άρχισε ξανά να συστέλλεται και ο ασθενής βγήκε απο το χειρουργείο στις 4 το απόγευμα της 1ης Ιουνίου και μπήκε στην εντατική,για να μείνει για παρακολούθηση 36 ώρες.

Τελικά, έμεινε στην εντατική 35 ημέρες.

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΥΠΝΟΣ

mom

" Κι εμεις γελούσαμε στις γειτονιές, την πρώτη μέρα..."

("Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί", στ. Γ. Σκούρτης - μουσ. Γ. Μαρκόπουλος)

Δεν ανησυχήσαμε καθόλου όταν δεν ξύπνησε μέχρι το βράδυ. Δεν ανησυχήσαμε ιδιαίτερα όταν δεν είχε ξυπνήσει το επόμενο πρωί. Όταν μέχρι το μεσημέρι είχαμε δώσει annexate μήπως και επιταχυνθεί η αφύπνιση και δεν ξυπνούσε, προσπαθούσαμε να μην ανησυχούμε ακόμα και να χαμογελάμε παγωμένα, μη γνωρίζοντας πότε θα ξυπνήσει.

Όταν τη δεύτερη μέρα ήταν βέβαιο ότι το κώμα δεν οφειλόταν στη νάρκωση, τα παγωμένα χαμόγελα έσβησαν.

" Κι εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά, την τρίτη μέρα..."

Την τρίτη ημέρα έγινε η αξονική που ανέδειξε πολλαπλά εγκεφαλικά έμφρακτα κυρίως στις περιοχές κατανομής του σπονδυλοβασικού συστήματος.

Και δεν ξέραμε αν θα ξυπνήσει.

"What did it matter where you lay once you were dead? In a dirty sump or in a marble tower on top of a high hill? You were dead, you were sleeping the big sleep, you were not bothered by things like that. Oil and water were the same as wind and air to you. You just slept the big sleep, not caring about the nastiness of how you died or where you fell."

- Raymond Chandler, The Big Sleep, 1939.

Ο ΒΡΑΧΟΣ

Και οι ημέρες περνούσαν στην εντατική, και οι ημέρες γίνονταν εβδομάδες. Βελόνες, καθετήρες, σωλήνες και αισθητήρες άλλαζαν θέση, οι διαγνωστικές αιμοληψίες απο αρτηρίες και φλέβες κάθε έξι ή ακόμα και τέσσερις ώρες.

Κι εσύ δεν ξυπνούσες.

Άνθρωποι γύρω σου πήγαιναν και έρχονταν, γίνονταν καλά ή πέθαιναν. Εσύ ακίνητος. Ούτε ένα βήμα πίσω.

Σαν το Βράχο.

- Το βράδυ της 14ης Ιουλίου 1918 η 3η Μεραρχία Πεζικού των ΗΠΑ βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Μάρνη μαζί με την 4η Γαλλική Στρατιά, προστατεύοντας το Παρίσι απο τους Γερμανούς, οπότε και δέχτηκε την αιχμή του δόρατος της τελευταίας μεγάλης γερμανικής επίθεσης του πολέμου. Ενώ οι Γάλλοι (προφανώς) τράπηκαν σε φυγή, η 3η Μεραρχία Πεζικού έμεινε σταθερή σαν βράχος καθ'όλη τη διάρκεια της Γερμανικής επίθεσης μέχρι που ξεκίνησε η μεγάλη αντεπίθεση των Συμμάχων που ουσιαστικά έθεσε τέλος στη γερμανική πολεμική προσπάθεια για τον Πρώτο Παγκόσμιο.

Για τη σθεναρή άμυνά της μπροστά σε συντριπτικά ανώτερες δυνάμεις, η 3η Μεραρχία Πεζικού έλαβε το προσωνύμιο "Ο Βράχος του Μαρνη" (3rd US Infantry Division "Rock of the Marne")

ΕΞΟΔΟΣ

Οι διαρκείς ψυχρολουσίες, ο κίνδυνος που εγκυμονεί σε μια μακρά παραμονή σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, η καθημερινή εξοντωτική ιεροτελεστία των δύο ημίωρων επισκεπτηρίων και των ατελέιωτων ωρών αγωνίας και οι διαρκείς θεωρίες παιγνίων για την τελική νευρολογική εικόνα του ασθενή κράτησαν 35 ημέρες.

Ξύπνησε.

Marnaeus Calgar, The Lord Macragge

Έχοντας ανακτήσει συνείδηση, σε 46 ημέρες απο την ημέρα εισαγωγής και με μικρό νευρολογικό έλλειμμα το οποίο αναμένεται να αποκατασταθεί επέστρεψε σπίτι, μετά απο τη μάχη της ζωής του.

'Le carrozze con i servi, i bambini e Bendicò andarono direttamente al palazzo, ma, come voleva un antichissimo uso, gli altri prima di mettere il piede in casa dovevano assistere a un Te Deum alla Chiesa Madre. Questa era, del resto, a due passi e ci si diresse lì in corteo, polverosi ma imponenti i nuovi arrivati, luccicanti ma umili le autorità....

...Le campane non cessavano di infuriare, e sulle pareti delle case le scritte di "Viva Garibaldi" "Viva Re Vittorio" e "Morte al re Borbone" che un pennello inesperto aveva tracciato due mesi prima, sbiadivano e sembravano voler

rientrare nel muro.

I mortaretti sparavano mentre si saliva la scalinata e quando il piccolo corteo entrò in Chiesa, Don Ciccio Tumeo, giunto col fiato grosso ma in tempo, attaccò con impeto "Amami, Alfredo". '

(' Οι άμαξες με τους υπηρέτες, τα μωρά και τον Μπεντικό πήγαν κατ'ευθείαν στο παλάτι, ενώ, όπως απαιτούσε ένα παλαιότατο έθιμο, οι υπόλοιποι πριν περάσουν το κατώφλι του σπιτιού έπρεπε να συμμετάσχουν σε μια λειτουργία Te Deum στον Καθεδρικό. Αυτός απείχε έτσι κι αλλιώς δυο βήματα και κατευθύνθηκαν εκεί εν πομπή, σκονισμένοι αλλά επιβλητικοί οι νεοφερμένοι, απαστράπτουσες αλλά ταπεινές οι Αρχές....

...Οι καμπάνες μαίνονταν ασταμάτητα και στους τοίχους των σπιτιών οι επιγραφές "Ζήτω ο Γκαριμπάλντι", "Ζήτω ο Βασιλιάς Βιττόριο" και "Θάνατος στον Βουρβόνο βασιλιά", που είχε σκαριφήσει δυο μήνες πριν κάποιο αδέξιο πινέλο, ξεθώριαζαν και φαινόταν σαν να ήθελαν να εξαφανιστούν μέσα στον τοίχο.

Τα πυροτεχνήματα έσκαγαν και καθώς η μικρή πομπή ανέβαινε τη σκάλα και έμπαινε στην Εκκλησία ο Ντον Τσίτσο Τουμέο, που είχε φτάσει βαριανασαίνοντας αλλά εγκαίρως ξεκίνησε να παίζει παθιασμένα το "Amami, Alfredo" ')

"Il Gattopardo", Giuseppe Tomasi, principe di Lampedusa.

Η σκηνή του Te Deum με τη σκονισμένη οικογένεια, απο τον Γατόπαρδο του Visconti

Η οικογένεια είναι αιώνια ευγνώμων.

Στην υπόλοιπη οικογένεια - και κυρίως στον Κρητικό κλάδο.

Χανιά, Σεπτέμβριος 2002

Σε όλους εσάς που δώσατε γενναιόδωρα το αίμα σας.

Σε όλους εσάς που δώσατε τον χρόνο και τον κόπο και την ηρεμία σας για να βρεθείτε δίπλα μας και δίπλα του.

Σε όλους εσάς που με ένα τηλεφώνημα, με ένα μήνυμα, με μια κουβέντα έστω προσφέρατε την υποστήριξή σας και δείξατε το ενδιαφέρον σας.

Αυτός, ευτυχώς, δεν τα θυμάται. Οι υπόλοιποι δύο όμως δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

ΝΟΝ ΝΟΒΙΣ & TE DEUM

NON NOBIS DOMINE NON NOBIS SED NOMINI TUO DA GLORIAM

Henry V (dir. Ken Branagh, 1989)

Μουσική: Patrick Doyle

City of Birmingham Symphony Orchestra

Διεύθυνση: Sir Simon Rattle

KING HENRY V:..... O God, Thy arm was here;

And not to us, but to Thy arm alone,

Ascribe we all! - When, without stratagem,

But in plain shock and even play of battle,

Was ever known so great and little loss

On one part and on the other? - Take it, God,

For it is only Thine!

DUKE OF EXETER: 'Tis wonderful!

KING HENRY V: Come, go we in procession to the village.

And be it death proclaimed through our host

To boast of this or take the praise from God

Which is His only.

FLUELLEN: Is it not lawful, an please your majesty, to tell

how many is kill'd?

KING HENRY V: Yes, captain; but with this acknowledgement,

That God fought for us.

FLUELLEN: Yes, my conscience, He did us great goot.

KING HENRY V: Do we all holy rites;

Let there be sung 'Non nobis' and 'Te Deum;'

The dead with charity enclosed in clay:

And then to Calais; and to England then:

Where ne'er from France arrived more happy men.

[Exeunt

(William Shakespeare, King Henry The Fifth, Act IV., Sc. VIII.)

W.A. Mozart, Krönungsmesse (Missa Coronationis in Do magiore, K.V. 317), "Gloria"

Die Wiener Philharmoniker

Die Wiener Singverein

Dirigent: Herbert von Karajan

Soprano: Kathleen Battle
Alto: Trudeliese Schmidt
Tenor: Gösta Winbergh
Bass: Ferruccio Furlanetto

Basilica Sancti Petri

Iohannes Paulus II, Papa, Summus Pontifex, Pontifex Maximus, Servus servorum Dei.

Gloria in excelsis Deo

et in terra pax hominibus bonae voluntatis.

Laudamus te,

benedicimus te,

adoramus te,

glorificamus te,

gratias agimus tibi propter magnam gloriam tuam,

Domine Deus, Rex cælestis,

Deus Pater omnipotens.

Domine Fili Unigenite, Iesu Christe,

Domine Deus, Agnus Dei, Filius Patris,

qui tollis peccata mundi, miserere nobis;

qui tollis peccata mundi, suscipe deprecationem nostram.

Qui sedes ad dexteram Patris, miserere nobis.

Quoniam tu solus Sanctus, tu solus Dominus, tu solus Altissimus,

Iesu Christe, cum Sancto Spiritu: in gloria Dei Patris.

Amen.

ΥΓ: The Emperor protects.

Καρδιές ανθρώπων

'There is probably no more terrible instant of enlightenment than the one you discover your father is a man - with human flesh.' - from 'Collected Sayings of Muad'Dib' by the Princess Irulan

(Frank Herbert, Dune)

Αύριο, ο πατέρας μου θα πάψει να αναπνέει.

Η καρδιά του θα σταματήσει να χτυπά και θα αδειάσει απο αίμα.

Η αορτή του θα σκιστεί, το αίμα του θα αρχίσει να ρέει έξω απο το σώμα του.

Η θερμοκρασία του σώματός του θα πέσει κοντά σε αυτή του περιβάλλοντος, η εγκεφαλική του δραστηριότητα θα αρχίσει να επιβραδύνεται.


Αύριο, ο πατέρας μου θα σταθεί στο κατώφλι του θανάτου.
Θα υποβληθεί σε επέμβαση ανοιχτής καρδιάς.


Η αορτική του βαλβίδα για άγνωστους λόγους ασβεστώθηκε και σιγά σιγά άρχισε να κλείνει. Όσο τα χρόνια περνούσαν και το στόμιο της βαλβίδας εξαφανιζόταν, οι πιέσεις μέσα στην καρδιά αύξαναν θεαματικά.

Τώρα πιά, που η επιφάνεια του στομίου είναι πιο μικρή απο την επιφάνεια ενός τετραγώνου με πλευρά 0,8 εκατοστά, η καρδιά άρχισε να εξαντλεί τα όριά της και χτυπά ακανόνιστα.


Ασφαλής πίσω απο την ομάδα του Κωδικού Μπλέ περιμένει την αυριανή επέμβαση.

Κι εγώ πρέπει να αποφασίσω αν θα είμαι παρών στο χειρουργείο, ως "συνάδελφος", ή θα περιμένω έξω - με τους "συγγενείς".


Θα διατηρήσω την ψυχραιμία μου μπροστά στις τομές των νυστεριών;

Θα μπορέσω να αντικρύσω το σκληρό δισκοπρίονο που θα ανοίξει το στέρνο του στα δύο;

Θα μπορέσω να μείνω μακριά απο τα πόδια των χειρουργών αν προκύψει κάποια επιπλοκή;

Θα παραμείνω απαθής καθώς η μία μετά την άλλη οι ζωτικές του λειτουργίες θα παύουν και η καρδιά του θα μείνει ακίνητη, με μόνη την εξωσωματική κυκλοφορία να τον κρατά στη ζωή;

Αν μείνω έξω όμως... πώς θα αντέξω την έντρομη ατελείωτη αγωνία της αναμονής όταν συνήθως η υπομονή μου εξαντλείται σε μερικά λεπτά;


Καρδιές ανθρώπων.

Μέσα θα αγωνίζεται μόνο μία, έξω θα αγωνιούν πολλές.

Hang in there.

ΥΓ Κωδικός Μπλέ: Η κλήση της ομάδας αναζωοογόνησης του νοσοκομείου, συνήθως για περιστατικά καρδιακής ανακοπής.

.

Panache

Panache είναι η δέσμη απο φτερά και στην εραλδική χρησιμοποιείται ως ορολογία για τα φτερά στρουθοκαμήλου (panache of three ostrich feathers argent ή πιο σύγχρονα plume of three ostrich feathers argent) που με το χρυσό διάδημα και το moto "Ich dien' " (Υπηρετώ) αποτελούν τα 'Φτερά του Πρίγκηπα της Ουαλίας', το εραλδικό έμβλημα (badge και όχι coat-of-arms) του heir apparent του Θρόνου της Βρεταννικής Μοναρχίας.

Η panache συνδέθηκε με την ηρωική φυσιογνωμία του Εδουάρδου, του Μαύρου Πρίγκηπα και κατέληξε να σημαίνει....

...να σημαίνει κάτι αμετάφραστο, κάτι ανάμεσα σε μπραβάντο και χιούμορ και εκκεντρικότητα ... και τέλοσπάντων ό,τι έδινε ιδιαιτερότητα στον χαρακτήρα του Δούκα του Γουέλλινγκτον, του "Κινέζου" Γκόρντον, του Λώρενς της Αραβίας, του σερ Γουϊνστον και όλων των μεγάλων προσωπικοτήτων του Βασιλείου.

Let joy fill every Briton's heart
For now the country's going to make it
At last a King who looks the part
At last a Queen who looks good naked

Blackadder, Blackadder, A monarch with panache
Blackadder, Blackadder He's got a nice moustache

Προσωπικότητες είχαν κι οι Γερμανοί.
Απο τον Μπίσμαρκ και τους αδερφούς φον Χούμπολτ κι απο τον Μαξ Πλανκ και τον Κουρτ Γκέντελ εώς τον δρ Πόρσε και τον Κόνραντ Τσούζε τα Γερμανικά Έθνη αποτέλεσαν φάρο της Ανθρωπότητας σε κάθε τομέα.


Πέρα απο τις ιδιοφυΐες όμως, οι Γερμανοί είχαν να επιδείξουν κι εξωτικές φυσιογνωμίες:

Τον αντιστράτηγο Αλεξάντερ φον Φάλκενχάουζεν, στρατιωτικό σύμβουλο του Τσιανγκ-Κάι Σεκ, που ανακλήθηκε όταν η Γερμανία συμμάχησε με την Ιαπωνία, ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής του κατεχόμενου Βελγίου και που κατάφερε να σώσει χιλιάδες βέλγους και εβραίους απο τα στρατόπεδα συγκέντρωσης κάτω απο τη μύτη των ναζί ενώ την ίδια στιγμή συνομωτούσε με τον στρατάρχη Έρβιν φον Βίτσλέμπεν για τη δολοφονία του Χίτλερ στο σχέδιο Βαλκυρία.


Τον Όττο Σκορτσένυ, τον μεγαλύτερο κομάντο όλων των εποχών, που απελευθέρωσε τον Μουσολίνι απο την ορεινή φυλακή του Γκραν Σάσσο, ανάγκασε τον Άιζενχαουερ να λουφάζει αθέατος τα Χριστούγεννα του '44 και που μετά τον πόλεμο έγινε στρατιωτικός σύμβουλος στην Αίγυπτο και εκπαίδευσε τον πρώτο πυρήνα Παλαιστινίων μαχητών, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Γιασσερ Αραφατ


Τον Χανς Ούλριχ Ρούντελ, τον μεγαλύτερο άσο των Στούκα, ο οποίος στην καριέρα του κατέστρεψε περι τα 500 τεθωρακισμένα, 800 λοιπά οχήματα, 150 πυροβόλα, βύθισε ένα αντιτορπιλλικό (πλοίο), δύο καταδρομικά (πλοία), ένα ΘΩΡΗΚΤΟ! (ναι είπαμε, πλοίο κι αυτό, το σοβιετικό θωρηκτό Μαρά) και κάτι ψιλά σε γέφυρες, τραίνα κι αεροπλάνα....


Τον Κόμη Χυατσίνθ Στράχβιτς φον Γκρος-Τσάουχε ουντ Καμινέτς, τον πιο επιτυχημένο διοικητή τεθωρακισμένου σχηματισμού στο ανατολικό μέτωπο. Η δράση του κόστισε στους Σοβιετικούς πολλές εκατοντάδες τανκς και ο ίδιος απέκτησε το προσωνύμιο "Ο Κόμης των Τεθωρακισμένων" (Der Panzergraf)

Όλοι τους υπεράνθρωποι. Και όλοι τους, λιγότερο ή περισσότερο, βαρετοί.
Ο φον Φάλκενχάουζεν γραφειοκράτης, ο Σκορτσένυ φιλοχρήματος, ο Ρούντελ δεν έβαζε σταγόνα αλκοόλ στο στόμα του (έλεγαν "Hans Ulrich Rudel, er trinkt nur Sprudel" - Χανς Ούλριχ Ρούντελ, πίνει μόνο μεταλλικό νερό) και πάει λέγοντας.


Δύο ήταν οι εξαιρέσεις. Ο Ράινχαρντ Χάιντριχ (ένα ανθρωποειδές - πρότυπο του ναζιστικού ιδεώδους) και ο Στρατηγός Ορεινών Στρατευμάτων (General der Gebirgstruppen) Γιούλιους Ρίνγκελ, διοικητής της 5ης Ορεινής Μεραρχίας, ο οποίος πριν καλά καλά τελειώσει η μάχη της Κρήτης, πήρε το όπλο του και ανέβηκε στα Λευκά Όρη των Χανίων για να κυνηγήσει κρι-κρι.

Βεβαίως... βεβαίως, η Κρήτη είναι άλλη υπόθεση.

Η Κρήτη είναι υπόθεση ηρώων. Και όπως θα λέγαμε και οι Κρητικοί, και κουζουλών.

Υπόθεση κουζουλών ανθρώπων (ή ανθρώπων με "πανάς") είναι ο ανορθόδοξος πόλεμος.
Και καθώς η Γαλλία κατέρρεε μπροστά στα Γερμανικά πάντσερ και ο ορθόδοξος πόλεμος πήγαινε κατά διαόλου για τους Συμμάχους, τα σκονισμένα συρτάρια της MI (R) (Military Intelligence - Research) άνοιξαν και ήρθαν στο φώς οι φάκελοι των ένδοξων καθαρμάτων που θα διέπρεπαν στην αναποτελεσματικότητα και το κωλοβάρεμα στο Κάιρο και θα έδιναν έμπνευση για τα πικάντικα απαξιωτικά μυθιστορήματα του Evelyn Waugh.

Η MI(R) όμως είχε στρατολογήσει και αξιόλογους ανθρώπους. Προφανής επιλογή για την οργάνωση υπογειου δικτύου στην Κρήτη ήταν ένας πρώην έφορος του αρχαιολογικού χώρου στην Κνωσό και συνεργάτης του Arthur Evans.

John Devitt Stringfellow Pendlebury (1904 - 1941)

Ο John Devitt Stringfellow Pendlebury (1904 - 1941) δεν ήταν ο μέσος τυχοδιώκτης που στρατολογούσε συνήθως η S.I.S. (Secret Intelligence Service, δηλαδή η ΜΙ6 και τα παρακλάδια της, κυρίως η MI R η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε SOE - Special Operations Executive) και που έφτανε στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής με έναν αέρα "μπον πουρ λ' Οριάν" και διάθεση καλοζωίας με όπλα, εκρηκτικά και απαράμιλλο στύλ.

Καταξιωμένος αρχαιολόγος, απόφοιτος του Pembroke College του Cambridge και Old Wykehamist (Old Wykehamists είναι οι απόφοιτοι του Winchester College), ο Pendlebury ήταν ιδανική επιλογή να έρθει στην Ελλάδα ως υποπρόξενος στο Ηράκλειο λόγω της οικειότητάς του με την Κρήτη. Συνάδελφοί του αρχαιολόγοι είχαν μαρτυρίες απο εργάτες στις ανασκαφές ότι ο Pendlebury μιλούσε Ελληνικά σαν Κρητικός, μπορούσε να επινοεί μαντινάδες και ξεπερνούσε στο ποτό οποιονδήποτε ντόπιο.

Αυτό είναι και το μόνο συμβατικό σημείο στην όλη ιστορία του.

Ήδη είχε βγάλει το ένα του μάτι παίζοντας με μολύβι στα 8 του, ενώ κυκλοφορούσε πάντα με ένα μπαστούνι με κρυμμένο ξίφος (και όταν δεν χρησιμοποιούσε το ξίφος, χρησιμοποιούσε το μπαστούνι ως μαχητικό ραβδί με μια τεχνική που είχε μάθει στην Αίγυπτο όσο ήταν στις ανασκαφές στο Τελλ ελ-Αμάρνα).

Σε παρόμοιο ρόλο με αυτόν μεταφέρθηκε στη Μέση Ανατολή ένας Οξφορδιανός διδάκτορας, ο Nick Hammond, ο οποίος όμως ειδικευόταν στην Αλβανία και την Ήπειρο. Περισσότερο ως φάρσα στο Αρχηγείο στο Κάιρο και λιγότερο ως προφύλαξη απέναντι στην άχρηστη Γερμανική αντικατασκοπεία, σε ό,τι αφορούσε την μεταξύ τους επικοινωνία ο μεν Pendlebury χρησιμοποιούσε το Κρητικό ιδίωμα και ο Hammond το Ηπειρώτικο.


Παρόλ'αυτά, ο Διοκητής των Δυνάμεων της Μέσης Ανατολής, Αντιστράτηγος Archibald Wavell - αργότερα Η Αυτού Εξοχότης ο Στρατάρχης Archibald Percival Wavell, The Rt Hon. 1st Earl (κόμης) Wavell, Viscount (υποκόμης) Keren της Ερυθραίας και Winchester, GCB, GCSI, GCIE, CMG, MC, PC και προτελευταίος Αντιβασιλεύς της Ινδίας - φαίνεται πως ανεχόταν τέτοιου είδους ιδιοτροπίες, μάλλον επειδή ήταν Old Wykehamist κι ο ίδιος.

Βέβαια, ο Pendlebury δεν χρειαζόταν κάποιου είδους προστασία. Ακόμα κι όταν τον επέπλητταν δεν άλλαζε μυαλά. Όταν κάποιο μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου ενοχλήθηκε επειδή σε σήμα του ο Pendlebury χρησιμοποίησε τη λέξη "μπάσταρδος", αυτός απάντησε στον Υπουργό ότι "καθώς η λέξη (μπάσταρδος) βρίσκεται στο βιβλίο των κωδικών, προορίζεται σαφώς για να χρησιμοποιείται. Επίσης ο κύριος Υπουργός είναι αρκετά μεγάλος για να γνωρίζει τις αλήθειες της ζωής και άλλωστε ήταν η μόνη λέξη που ταίριαζε στο πρόσωπο στο οποίο αναφερόμουν".

Εγκαταστάθηκε αρχικά στη βίλα Αριάδνη (την παλιά κατοικία του Arthur Evans) και προσπαθούσε (όχι ιδιαίτερα, είναι η αλήθεια...) να παίξει το ρόλο του Υποπρόξενου. Τον περισσότερο καιρό όμως έλειπε στα βουνά, όπου έκανε αναγνώριση εδάφους, αναζητούσε τους παλιούς του συνδέσμους και ενίσχυε τους δεσμούς με τους ντόπιους οπλαρχηγούς.
Όποτε έλειπε σε τέτοιου είδους "μυστικές" αποστολές, για να ειδοποιήσει το προσωπικό του να μην τον περιμένουν, άφηνε πάνω στο γραφείο του το γυάλινό του μάτι...

Βεβαίως η μυστικότητα αυτών των αποστολών ήταν μια πολύ σχετική έννοια και κανείς δεν ξεγελάστηκε ως προς τον ρόλο του, αλλά ακόμα και ως προς αυτό οι Γερμανοί τα θαλάσσωσαν και για μήνες ακόμα μετά τη Μάχη της Κρήτης, πάνω απο ένα χρόνο απο τότε που πήγε στο νησί ο Pendlebury, τον αποκαλούσαν στις αναφορές τους "Pendleburg".


Όπως και να'χει η Ελλάδα δεν έμεινε ουδέτερη για πολύ. Μετά την επίθεση των Ιταλών, ο Άγγλος Πρόξενος Sir Michael Palairet, δια του (πραγματικού) υποπρόξενου Harold Caccia, έπεισε την ελληνική διοίκηση να στείλει την Κρητική Μεραρχία στο μέτωπο λέγοντας "Θα προσέχουμε εμείς την Κρήτη για εσάς".

Ο Pendlebury φόρεσε τη στολή του ιππικού και ανέλαβε ανοιχτά πλέον τα καθήκοντά του. Στα χωριά τον υποδέχονταν με ενθουσιασμό, τον περιέφεραν σηκωτό στους ώμους, επίσκοποι τον ευλογούσαν και όπως λέει κι ο ίδιος, στις αρχές του πολέμου "anglophily was rampant" (Η αγγλοφιλία είχε θεριέψει)

Το κύριο μέλημα του Pendlebury ήταν η δημιουργία μιας εφεδρικής Κρητικής δύναμης που θα αντικαθιστούσε την Κρητική Μεραρχία που μαχόταν στα βουνά της Αλβανίας και η οργάνωση του ανταρτοπολέμου σε περίπτωση που τα πράγματα πήγαιναν άσχημα.

Ήταν μια φρενήρης περίοδος κατά την οποία ο Pendlebury προσπαθούσε να εξοπλίσει τους ορεσίβιους Κρήτες (η άθλια κυβέρνηση Μεταξά είχε κατασχέσει μεγάλο μέρος του οπλισμού παραβιάζοντας αναίσχυντα το αρχαίο και ένδοξο έθιμο και δικαίωμα των Κρητών να φέρουν όπλα) και να προσπαθήσει να συμβιβάσει τους οπλαρχηγούς μεταξύ τους (οι φατρίες μεγάλων οπλαρχηγών όπως ο Μπαντουβάς και ο Σατανάς χωρίζονταν με αιματηρές βεντέτες). Παράλληλα οργάνωνε και συμμετείχε σε επιδρομές στα (ιταλικά τότε) Δωδεκάνησα.


Τα ντουλάπια του γραφείου του ξεχείλιζαν με όπλα κι εκρηκτικά και όργωνε τα βουνά για να καταστρώσει τα σχέδιά του. Όμως το Κάιρο δεν μπορούσε να τον προμηθεύσει με τον απαιτούμενο αριθμό όπλων λόγω ελλέιψεων που οφείλονταν στους γερμανικούς βομβαρδισμούς των αγγλικών εργοστασίων.

Η χειρότερη παράλειψη του Καΐρου όμως ήταν το ότι αγνόησε το αίτημα του Pendlebury για χορήγηση στολών στους Κρητικούς, αφήνοντάς τους εκτεθειμένους στην ποινή για τους ατάκτους μαχητές (συνοπτική εκτέλεση και αντίποινα για όσους τους υποστηρίζουν).

Ως προς αυτό το θέμα, ο Pendlebury δεν έτρεφε αμφιβολίες σχετικά με το παράνομο του να οργανώνει ανταρτοπόλεμο με αμάχους, πέρα απο μια πιθανή τακτική δύναμη Κρητών, ούτε για τις συνέπειες που θα είχε ο ανταρτοπόλεμος στον άμαχο πληθυσμό.

Όμως η νοοτροπία του, ο ρομαντισμός με τον οποίο έβλεπε τους ντόπιους αλλά και τον πόλεμο εν γένει, ως Λώρενς της Αραβίας για την Κρήτη, η παρορμητικότητά του αλλά και οι αγγλικές σκοπιμότητες δεν άφηναν περιθώρια σε πιο μετριοπαθείς προσεγγίσεις.

Άλλωστε για τον ίδιο πίστευε πως υπήρχαν μόνο δυο επιλογές, ή επιτυχία ή θάνατος. Στο τελευταίο γράμμα του προς τη γυναίκα του, την Hilda White (επίσης αρχαιολόγο), έκλεισε γράφοντας "love and adieu".


Όταν η αναπόφευκτη εισβολή ήρθε, την πρώτη ημέρα ο Pendlebury πήρε μέρος στην επίθεση για την ανακατάληψη του Ηρακλείου απο τους Γερμανούς (πάντα υποστήριζε ότι το μπαστούνι με το κρυμμένο ξίφος ήταν το καλύτερο όπλο κατά των αλεξιπτωτιστών). Την επομένη, με την απομάκρυνση των Γερμανών απο την πόλη, ξεκίνησε με το αυτοκίνητό του στον κύριο οδικό άξονα προς Χανιά, μια ανεξήγητη κίνηση που τον άφηνε εντελώς εκτεθειμένο.


Σχεδόν αμέσως έπεσε πάνω σε ένα απόσπασμα Γερμανών. Στη μάχη που ακολούθησε οι αναφορές λένε πως σκότωσε τρεις αλεξιπτωτιστές πριν τραυματιστεί και συλληφθεί. Γερμανοί γιατροί τον περιποιήθηκαν σε μια κοντινή αγροικία, όμως επειδή η στολή του είχε γεμίσει αίμα, οι χωρικοί του έδωσαν πολιτικά ρούχα να φορέσει.

Το επόμενο πρωί, 22 Μαΐου του 1941, τον ανακάλυψε μια νεα περίπολος Γερμανών. Όταν τον είδαν τραυματισμένο και με πολιτικά ρούχα θεώρησαν πως είναι άτακτος μαχητής.

Τον έστησαν στον τοίχο και τον εκτέλεσαν.

Μνημείο στο σημείο της πρώτης ταφής του Pendlebury. Σήμερα ο τάφος του είναι στο Συμμαχικό Νεκροταφείο της Σούδας.

ΥΓ. Γύρω απο το όνομα του Pendlebury δημιουργήθηκε ένας θρύλος. Ελάχιστοι ήξεραν τί ακριβώς του συνέβη. Ακόμα και οι Γερμανοί, εώς τον Δεκέμβριο του 1942 πίστευαν ότι υπέκυψε σε τραύματα απο πυρά που είχε δεχτεί στο Ηράκλειο την ημέρα της εισβολής (20 Μαΐου) - και εννοείται πως συνέχιζαν να τον αναφέρουν ως "Pendleburg". Πολλοί Κρητικοί ισχυρίζονταν ότι ήταν ζωντανός στα βουνά, ενώ το πιο εκπληκτικό (και ενδεικτικό της χαλαρότητας που επικρατούσε στο Κάιρο) είναι ότι ο Ταξίαρχος Shearer επικεφαλής της MI (Μέση Ανατολή) ανέφερε στον Churchill στις 28 Αυγούστου 1941, πάνω απο τρείς μήνες μετά το τέλος της Μάχης της Κρήτης "Προσπαθήσαμε επίσης να ρίξουμε με αλεξίπτωτο έναν ασύρματο στον Pendlebury, ο οποίος αυτή τη στιγμή διευθύνει εν πολλοίς την αντίσταση στα βουνά της Κρήτης".

ΥΓ 2. "These Wykehamists have the kind of mind that likes to relax by composing Alcaics on the moving parts of their toy trains." - Evelyn Waugh.

(alcaics : στίχοι σε αλκαϊκή στροφή - λυρικό μέτρο απο τον ποιητή Αλκαίο, για όσους δεν θυμούνται τα αρχαία τους)

.

Ζαχαρωμένες βιολέτες

Έκανες μια μικρή παράκαμψη πριν βγείς στο Ρίνγκ, για να περάσεις απο την Μικαέλερπλατς. Βγάζεις με προσοχή το δαντελένιο σου γάντι και ανοίγεις την αιτία της παράκαμψης αυτής, ένα στρογγυλό χαρτονένιο κουτάκι.

Μέσα, η τελευταία δημιουργία του Κρίστοφ Ντέμελ, του Αυτοκρατορικού Ζαχαροπλάστη: οι ζαχαρωμένες βιολέτες. Μικροί μενεξέδες, προσεκτικά διαλεγμένοι απο πλήθος λουλουδιών, με επικάλυψη χρωματιστής ζάχαρης με ένα διακριτικό άρωμα λεβάντας.

Ο κόσμος έχει μαζευτεί κατα μήκος του Ρινγκ. Στέκεσαι μπροστά στην Όπερα. Πάνω στο περήφανο Λιπιτσάνερ του, κάνει την τελευταία δημόσια εμφάνισή του ο παλιός φίλος και συμπολεμιστής του πατέρα σου, ο Ραντέτσκι.

Σε κοιτάζει και στα μάτια σου βλέπει τα μάτια του πατέρα σου, χρόνια τώρα νεκρού σε κάποια μάχη στον όνομα του Αυτοκράτορα.

Στα μάτια του εσύ βλέπεις το χαμόγελο και την παραίτηση ταυτόχρονα. Ξέρεις τώρα με βεβαιότητα ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά που τον βλέπεις.

Παρά τα χρόνια του, αφιππεύει με ευλυγισία. Κάνεις μια ανεπαίσθητη υπόκλιση.

Ο γερο-στρατάρχης ανταποδίδει, βγάζει το κράνος παρελάσεως και με ένα χτύπημα των τακουνιών του σκύβει και σου φιλά το χέρι.

Γυρίζει να φύγει, όμως πριν απομακρυνθεί, μπροστά σε όλο τον κόσμο του φωνάζεις "Θείε Γιόζεφ, περίμενε!". Απο την τσάντα σου βγάζεις ένα μικρό στρογγυλό κουτάκι και του προσφέρεις μια ζαχαρωμένη βιολέτα....

***




H Grace Kelly, αργότερα Η Αυτής Γαληνοτάτη Υψηλότης, η Πριγκίπισσα Grace, σε poster έμπνευσης του ίδιου του Claude Taittinger

Στέκεται στην κορυφή της σκάλας του εξώστη. Φορά ένα μαύρο φόρεμα που ήταν σαν να σχεδιάστηκε αποκλειστικά για εκείνη. Μου κόβει την ανάσα. Μετά απο τόσον καιρό, το μόνο που βρήκα να πώ είναι "άργησες..."

Έλλη Πασπαλά - Summertime in Prague
(απο την ταινία "Φτηνά τσιγάρα")

Summertime in Prague
when blood was warm, when blood was young
After all those tears
after all those years
I long for...

Summertime in Prague
we were so rich without a dime
when I was your queen
and you were my king
without a palace

We would sleep in cheap hotels
and wake up from the sound
of bells on Sundays
We would only drink cheap wine
but I was yours and you were mine

Summertime in Prague
I was a fool I could not see
that you were ment to be
the only one for me
now I long for...

We would sleep in cheap hotels
and wake up from the sound
of bells on Sundays
We would only drink cheap wine
but I was yours and ou were mine

Summertime in Prague
when blood was warm, when blood was young
After all those tears
after all those years
I long for...

Summertime in Prague...

***

Στην κορυφή του βράχου, η καμπάνα του μοναστηριού ηχεί στο πέρασμα του πλοίου της γραμμής, που κατευθύνεται για το λιμάνι. Το παλιό λαθρεμπορικό ιστιοπλοϊκό έχει αγκυροβολήσει κοντά στην παραλία. Με δύο μακροβούτια το φτάνει, σκαρφαλώνει στην πλώρη. Στέκεται, με τη σιλουέτα της κοντραστ στον ορίζοντα, σηκώνει τα χέρια και βουτάει στο νερό

***

Ανεβαίνουμε για το αεροδρόμιο. Απο το Χαλάνδρι και μετά μου μιλά για τα φονικά audits της Ντελόιτ. Ποτέ δεν ήταν τόσο γοητευτική, με τα μαλλιά της πιασμένα σε αυστηρό αλλά ατημέλητο κότσο, να κοιτάζει έξω απο το παράθυρο και ταυτόχρονα εμένα στην αντανάκλασή μου. Ήταν η προτελευταία φορά που θα την έβλεπα

***

Κατηφορίζουμε με τα πόδια προς τη Βασιλίσσης Σοφίας. Δεν ξέρω αν φταίει μόνο η ομορφιά της ή το όλο βάρος της παρουσίας της όμως η συνοχή της σκέψης μου είχε χαθεί αρκετή ώρα πριν. Μαζεύει τα μαλλιά της πάνω απο τον ένα ώμο, γυρίζει και με ρωτά "Είσαι αντυγουορχολικός ή αντιγουορχολικός ;" Δεν θυμάμαι αν ήταν δική της έμπνευση ή όχι. Όπως και να έχει όμως, μου πήρε κοντά στο ένα λεπτό βουβαμάρας για να το καταλάβω

***

Στη μεγάλη οθόνη ο ΝτιΚάπριο προσπαθεί να λύσει το σκοτεινό αίνιγμα ενός ασύλου ψυχασθενών, απομονωμένος σε ένα νησί, αποκομμένος απο μια καταιγίδα. Το νησί των καταραμένων έχει πάψει βεβαίως απο ώρα να με απασχολεί, αφού είχα επικεντρωθεί στο να την ταΐζω κομματάκια σοκολάτας, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία να ακουμπάω απαλά τα χείλη της.

Η εμπλοκή του Μαξ φον Ζύντοβ στην υπόθεση με απέσπασε για λίγη ώρα. Αποκοιμήθηκε στον ώμο μου, το στόμα της μισάνοιχτο και τα μαλλιά της σαν κουρτίνα πάνω απο το μάγουλό της

***


Candice Bergen (απο τον Sid Avery, 1978)

Στιγμές γυναικείας ομορφιάς. Στιγμές ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη, εφήμερες όμως καθεμία τους όπως το πιο εύθραυστο των πραγμάτων, μια ζαχαρωμένη βιολέτα...

Darling Violetta - I want to kill you

"I...want...to...kill...you
When you least expect it
I'll bash your brains in
When you least expect it

You're afraid of flying
Afraid of losing your mind
But I don't want to know you
Now there's no time

It's both a lovely and a fearful thing
To be captured by all of your feelings

I breathe into you
Into you

You run to me and
Don't even know my name
Desire's slowly becoming
Your great escape

You let me wonder
Now I'll let you burn
I promise nothing
But still you return to me


I breathe into you
I breathe into you
You are real

I am walking through the morning
Dandelion stares in my eyes
I wish you were caught by now
I'm afraid of what they'll find

Take the box of magic
Lay it in the back of your mind
Can we wash in the morphine

After we eat we'll be fine
You're the lonely lovers
I've only known a few

Take me within and you'll know what love is...easy

Let me watch you dance
Let me watch you sleep

Kiss her with your tongue
And you'll crawl to me again


Can you feel it ?
Can you feel it ?
Can you feel it ?

I breathe into you
I breathe into you
You are real

I breathe into you
I breathe into you
You are real"

.

Στους σιδηροδρόμους της Σουηβίας

( άνθρωπέ μου, το γράμμα αυτό είναι εμπιστευτικό, για τον αξιότιμο Άντον, τον ανηψιό του Γιάκομπ Φούγγερ. Αν το παραδώσεις προσωπικά στα χέρια του Άντον Φούγγερ θα έχεις μισό χρυσό δουκάτο. Αν απο την άλλη, το βουλοκέρι σπάσει απο οποιαδήποτε άλλα χέρια εκτός απο αυτά του Άντον των Φούγγερ, κανόνισε να προλάβεις να αποχαιρετήσεις τη γυναίκα και τα παιδιά σου όσο πιο γρήγορα μπορείς, γιατί δεν θα τους ξαναδείς)

Πορτραίτο του Anton Fugger, του Hans Maler, ca. 1520

Καλέ μου φίλε Άντον,

Σίγουρα τα νέα της αποτυχίας μου στο Ιβηρικό προσκύνημα θα έφταναν κάποια στιγμή στα αυτιά σου, όμως δεν περίμενα να φτάσουν τόσο γρήγορα.


Υπάρχουν πολλοί βέβαια στην Αυλή του καλού μας Αυτοκράτορα που χάρηκαν με την αποτυχία μου και τις πολλαπλές ταπεινώσεις και μιζέριες που ενέσκηψαν στη ζωή μου σαν συνέπεια της κατάρας του Κοχυλιού, και τα νέα για τις δοκιμασίες αυτές αναπόφευκτα ταξιδεύουν γρήγορα, χάρη σε αυτούς τους μαύρους καλοθελητές.

Όπως και να έχει όμως, σε ευχαριστώ για την πολύτιμη στήριξη που μου προσφέρει η οικογένειά σου στην κρίσιμη αυτή στιγμή. Δεν έχω όμως ανάγκη τον χρυσό σας αλλά το ανεξάντλητο δίκτυο κατασκόπων και πρακτόρων σας που είμαι βέβαιος ότι θα οσμιστεί τις κινήσεις των εχθρών μου σαν λαγωνικό με κεφαλή Λερναίας Ύδρας.


Μέχρι λοιπόν να εξοντώσω τους υπευθύνους και να λύσω την κατάρα, θα απέχω απο την καθημερινότητα της Αυλής και θα αναδιφώ τις αναμνήσεις μου, επιπροβάλλοντάς τις στις απίστευτες ιστορίες που μου διηγούνται οι βασανισμένες ψυχές που έρχονται σε εμένα σε απέλπιδα αναζήτηση διεξόδου μέσα απο τα ψυχιατρικά καταπότια που συνταγογραφώ αφειδώς, ως Αρχιερέας της Νευροχημικής Λήθης.


Αυτές τις ημέρες περνούν ακριβώς δύο χρόνια απο την πρώτη μου Αυτοκρατορική Περιοδεία που με έφερε και στις γαίες σας σε όλη τη Σουηβία.

Θυμάσαι Άντον, πόσο όμορφα περάσαμε κατά την παραμονή μου στη λατρεμένη μας Αυγούστα;

Απο αυτούς τους λεχρίτες θα δανειστούμε; Αυτοί δεν έχουν δεύτερη κάλτσα να φορέσουν!! ( Augsburg Hauptbahnhof, Μάιος 2008 )

Εγώ θυμάμαι, καλέ μου φίλε και οι εξελίξεις μου θυμίζουν τη λατρεμένη μας Αυγούστα όλο και πιό συχνά.

Θυμάσαι, Άντον των Φούγγερ, όταν μαζί με τους Φλωρεντίνους τραπεζίτες ο σεβάσμιος θείος σου Γιάκομπ δάνεισε στον ανικητότατο και ευσεβέστατο Αυτοκράτορά μας κοντά οκτακόσιες χιλιάδες χρυσά δουκάτα για να εξασφαλίσει το Βουργουνδικό του Προνόμιο και να εκλεγεί Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων Άγιος;

Θυμάσαι, καλέ μου Άντον, πόσο ιδρώσατε όλοι οι Φούγγερ να εισπράξετε τις εξυπηρετήσεις του δανείου αυτού;

(αλλά όταν αργότερα τα καταφέρατε είχατε κερδίσει τόσα πολλά που με ένα απλό χαρτζηλίκι απο αυτά χτίζατε ένα πτωχοκομείο, το ονομάζατε Φουγγεράι για να συγχωρεθεί η ψυχή σας και μετά με τα ρέστα βάζατε στη σειρά ογδόντα φλαμανδές και βαλλονές πόρνες εναλλάξ να παίζουν το βαρελάκι με ξύλινους φαλλούς για τρείς ημέρες ενώ εσείς χαϊδεύατε τα αχαμνά σας πίνοντας μπύρα; )


Θυμάσαι Άντον, όταν δύο χρόνια πρίν κάνατε μια πολύ μικρότερη εξυπηρέτηση στον Άλμπρεχτ των Χόχεντσόλερν (ούτε εικοσιπέντε χιλιάδες δουκάτα) για να αγοράσει την Αρχιεπισκοπή Μαγεντίας και την Εκλεκτορική Έδρα που τη συνόδευε, μαζί με την Αρχιεπισκοπή Μαγδεμβούργου;

Θυμάσαι πόσο σκληρούς όρους του επιβάλατε, καθώς ο θείος σου σχεδίαζε τα ρίσκα του με τον επικείμενο τιτάνιο δανεισμό του Αυτοκράτορά μας;


Μήπως μπορείς να φέρεις στο μυαλό σου πώς αναγκάσατε τον καρδινάλιο Άλμπρεχτ να ξεπληρώσει αυτό το μικρό του δάνειο;

Μήπως θυμάσαι εκείνο τον γελοίο πλασιέ ελπίδας, τον κατάπτυστο Τέτσελ που πούλαγε συγχωροχάρτια με το τσουβάλι και το ρόπαλο; Εμποράκος και φοροεισπράκτορας μαζί, ξεζούμιζε το αφελές ποίμνιο για να μπορέσει ο καρδινάλιος Άλμπρεχτ να ξεπληρώσει το δάνειό σας και να μείνουν και αρκετά για να στείλει πίσω στη Ρώμη.


Έχεις στη μνήμη σου το πώς μαστίγωσε με τις θέσεις του την Αγία Έδρα εκείνος ο αιρεσιάρχης, ο Λούθηρος;

Έχεις στη μνήμη σου τις αναταραχές με τους προτεστάντες;

Έχεις στη μνήμη σου την Αγροτική Επανάσταση; Έχεις στη μνήμη σου τους δουλοπάροικους του κόμη του Φράνκενχάουζεν που εισέβαλαν στον πύργο του και έκαναν φίκι φίκι στην κόμισσα και τις παρθένες κόρες της για τρία μερόνυχτα;


Ή μήπως δεν θυμάσαι το Μύνστερ και τα παιδιά-δικαστές της Δευτέρας Παρουσίας των Αναβαπτιστών;

Όλα αυτά για τα δάνειά σας...


Η αλήθεια έιναι, καλέ μου φίλε Άντον, ότι κακώς πράττω και ζορίζω τη μνήμη σου με τόσο απαιτητικές αναμνήσεις.

Κακώς πράττω, γιατί την τελευταία φορά που επισκέφθηκα την λατρεμένη μας Αυγούστα, το έκανα με το τραίνο και μου είπαν ότι ήταν πάνω απο τετρακόσια χρόνια που είχες πεθάνει...


Όμως δεν μπορώ να πράξω αλλιώς. Γιατί οι αναμνήσεις με πνίγουν. Με πνίγει το πώς διαχειρίζεστε τη νόμιμη τοκογλυφία σας, τόσο κοντόφθαλμα και κυνικά, ώστε να μην υπολογίζετε οτι εκθέτετε ακόμα και την Αγία Εκκλησία μας στη Ρώμη, ακόμα και τον ίδιο τον Άγιο Αυτοκράτορά μας, ώστε να μην υπολογίζετε ότι οδηγείτε μια ολόκληρη τάξη πραγμάτων σε αφανισμό.


Αυτά θυμάμαι Άντον, φίλε μου, και σου ξαναλέω, με πνίγουν. Και προσπαθώ μάταια να τα ανασύρω κι απο τη δική σου μνήμη, γιατί μου φαίνεται πως ο μόνος που θυμάται πια το τί συμβαίνει όταν οι όροι των δανείων σας γίνονται πολιτική και κοινωνική πράξη είμαι εγώ.


Γιατί πολύ απλά Άντον, αν θες μια κατσίκα να πάει πιο γρήγορα, την ανεβάζεις πάνω στο τραίνο (όχι πως υπονοώ ότι οι οικονομίες των κρατιδίων της Επικράτειας του υπέρλαμπρου Αυτοκράτορά μας είναι κατσίκες, όχι, προς Θεού. )


Σίγουρα πάντως, δεν τη δένεις πίσω απο το τραίνο να ακολουθεί. Αλλά εσείς θέλατε το τραίνο όλο για τον εαυτό σας.


Λυπάμαι αν σε στενοχώρησα. Να ξέρεις οτι παραμένω πάντα,


πιστός φίλος της οικογένειας Φούγγερ και ταπεινός τοποτηρητής του Αγίου Ρωμαίου μας Αυτοκράτορα Κάρολου Έ στην Αυτοκρατορία του Οποίου ο Ήλιος δεν δύει ποτέ,


Γ.

Στο σιδηρόδρομο της Σουηβίας
(Auf de Schwäb’sche Eisenbahne, Παραδοσιακό παιδικό, ca. 1853, Württemberg. )







Auf de schwäbsche Eisebahne gibt's gar viele Haltstatione,
Schtue'gart, Ulm und Bibera', Mekkebeure, Durlesbach!
Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala,
Schtue'gart, Ulm und Bibera', Mekkebeure, Durlesbach!

(Στο σουηβικό σιδηρόδρομο υπάρχουν πολλοί σταθμοί
Στουτγάρδη, Ούλμ και Μπίμπεραχ, Μεκενμπόιρεν, Ντούρλεσμπαχ!

Τρούλα, τρούλα, τρούλαλά, τρούλα, τρούλα, τρουλαλά
Στουτγάρδη, Ούλμ και Μπίμπεραχ, Μεκενμπόιρεν, Ντούρλεσμπαχ!)



Stuttgart Hauptbahnhof, Μάιος 2008




Κύριε Βάφφεν Ες Ες, θα μας κάνετε μια εξυπηρετησούλα με τους τραπεζίτες σας για να ξεπληρώσουμε τους άγγλους τραπεζίτες οι οποίοι τα πήραν απο τους αμερικανούς τραπεζίτες απο τους οποίους τα έφαγε όλα η Γκόλντμαν Σάκς τρολλάροντας την Λέμαν Μπράδερς και τώρα μας ζητάνε κάτι παλιά χρωστούμενα; Μπίτε! Κι απο εμάς ό,τι θέλετε! Χάιλ Χίτλερ! (Ulm Hauptbahnhof Μάιος 2008)

Κοντά στο Biberach, Μάιος 2008.


Auf de schwäbsche Eisebahne wollt amal a Bäurle fahre,
geht am Schalter, lüpft de Hut. "Oi Bilettle, seid so gut !"
Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala,
geht am Schalter, lüpft de Hut. "Oi Bilettle, seid so gut !"

(Στο σιδηρόδρομο της Σουηβίας ήθελε μια φορά ένας αγρότης να ταξιδέψει
πάει στο ταμείο, σηκώνει την τραγιάσκα. "Ένα εισιτήριο, αν έχετε την καλοσύνη"

Τρούλα, τρούλα, τρούλαλά, τρούλα, τρούλα, τρουλαλά
πάει στο ταμείο, σηκώνει την τραγιάσκα. "Ένα εισιτήριο, αν έχετε την καλοσύνη")


Ζίμενς. Κι εδώ μίζενς... (Durlesbach? Μάιος 2008)

Einen Bock hat er sich kaufet und daß er ihm net verlaufet,
bindet ihn de guete Ma an de hintere Wage na.
Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala,
bindet ihn de guete Ma an de hintere Wage na.

(Έναν τράγο είχε αγοράσει και για να μην του φύγει
τον δένει ο καλός άνθρωπος στο τελευταίο βαγόνι

Τρούλα, τρούλα, τρούλαλά, τρούλα, τρούλα, τρουλαλά
τον δένει ο καλός άνθρωπος στο τελευταίο βαγόνι)





La la la la la la la la
Auf de schwäbsche Eisebahn
Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala,

La la la la la ..
Auf de schwäbsche Eisebahn



(Λα λα λα λα λα λα λα λα
Στο σουηβικό σιδηρόδρομο!
Τρούλα, τρούλα, τρούλαλά, τρούλα, τρούλα, τρουλαλά

Λα λα λα λα λα λα λα
Στο σουηβικό σιδηρόδρομο!)





Wie des Zuegle wieder staut, der Bauer nach sei´m Böckle schaut
findt er bloss no Kopf und Soil an dem hintre Wagetoil.
Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala,
findt er bloss no Kopf und Soil an dem hintre Wagetoil.

(Όταν το τραίνο σταμάτησε ξανά, αναζητά ο αγρότης τον τράγο του
βρίσκει μόνο το κεφάλι και το σχοινί να σέρνονται πίσω απο το βαγόνι

Τρούλα, τρούλα, τρούλαλά, τρούλα, τρούλα, τρουλαλά
βρίσκει μόνο το κεφάλι και το σχοινί να σέρνονται πίσω απο το βαγόνι!)




Εικονογράφηση του τραγουδιού στο Fliegende Blätter, 1853 (Τα Ιπτάμενα Φύλλα, εβδομαδιαίο εικονογραφημένο περιοδικό της Βαυαρίας)

's packt de Baure a Baurezore, er nimmt de Geißbock bei de Ohre,
Schmeißt en, was er schmeiße ka, dem Konduktör an 'n Ranza na.
Trulla, trulla, trullala, trulla, trulla, trullala,
Schmeißt en, was er schmeiße ka, dem Konduktör an 'n Ranza na.

(Τον πιάνει τον αγρότη ο χωριατοθυμός του, αρπάζει τον τράγο απο τα κέρατα
Το πετάει και όπου πάει, στην κοιλιά του σταθμάρχη

Τρούλα, τρούλα, τρούλαλά, τρούλα, τρούλα, τρουλαλά
Το πετάει και όπου πάει, στην κοιλιά του σταθμάρχη)

(Το τραγούδι συνεχίζει, με τον χωριάτη να κατηγορεί οργισμένος το σταθμάρχη ότι "το τραίνο πήγαινε πολύ γρήγορα για τον τράγο" και γενικότερα έχει πολύ περισσότερες στροφές, λογικά για να κρατά απασχολημένα τα σκασμένα τα παιδιά στα μακρινά ταξίδια του καρβουνιάρη που πραγματοποιούσε τα ταξίδια στην πρώτη σιδηροδρομική γραμμή της Βυρτεμβέργης, απο το Χάιλμπρον εως το Φρίντριξχάφεν μέσω Στουτγάρδης και Ούλμ, που πρωτολειτούργησε το 1850)


.

Weidling

"Κόκκινος ουρανός. Πυρά απο βαρύ πυροβολικό. Ανήσυχη σιωπή. Μας πυροβολούν απο πολλά σπίτια. Ξένοι εργάτες, δίχως αμφιβολία..."

(απο το ημερολόγιο ενός αξιωματικού της Μεραρχίας Τεθωρακισμένων "Müncheberg" )

Στις 2 του Μαΐου, πριν απο 65 χρόνια, ο διοικητής των δυνάμεων που υπερασπίζονταν το Βερολίνο Αντιστράτηγος (ΠΒ) (General der Artillerie) Helmuth Weidling (Φύλλα Δρυός και Σπαθιά στο Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος του Σιδηρού Σταυρού - Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes mit Eichenlaub und Schwertern) έκανε το αυτονόητο για οποιονδήποτε σώφρονα άνθρωπο, πριν ακόμα πάψουν να αχνίζουν τα απανθρακωμένα πτώματα του Χίτλερ και του Γκέμπελς.

Weidling. (πριν την απονομή των Φύλλων Δρυός και των Σπαθιών)

Διέταξε τη γενική και άνευ όρων παύση κάθε αντίστασης κατά των Σοβιετικών, μετά απο συνάντηση που είχε με τον στρατηγό Βασίλι Τσούικοφ (τον υπερασπιστή του Στάλινγκραντ, ήδη δύο φορές παρασημοφορημένο Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης).

Η διαταγή είχε ως εξής:


"Berlin, den 2. Mai 1945.

Am 30. April 1945 hat der Führer Selbstmord begangen und damit alle, die ihm Treue geschworen hatten, im Stich gelassen.

Getreu dem Befehl des Führers wart ihr, deutsche Soldaten, bereit, den Kampf um Berlin fortzusetzen, obwohl eure Munition zur Neige ging und die Gesamtlage den weiteren Widerstand sinnlos machte.

Ich ordne die sofortige Einstellung jeglichen Widerstandes an. Jede Stunde, die ihr weiterkämpft, verlängert die entsetzlichen Leiden der Zivilbevölkerung Berlins und unserer Verwundeten.

Im Einvernehmen mit dem Oberkommando der sowjetischen Truppen fordere ich euch auf, sofort den Kampf einzustellen.

Weidling, General der Artillerie. Ehemaliger Befehlshaber des Verteidigungsbereiches von Berlin"


("Βερολίνο, 2 Μαΐου 1945.

Στις 30 Απριλίου 1945 ο Φύρερ αυτοκτόνησε, εγκαταλείποντας έτσι όλους όσους του είχαν ορκιστεί Πίστη.

Πιστοί στη Διαταγή του Φύρερ, υπήρξατε, Γερμανοί στρατιώτες, έτοιμοι να συνεχίσετε τη Μάχη για το Βερολίνο, παρά το ότι τα πυρομαχικά σας εξαντλούνταν και η γενικότερη κατάσταση καθιστούσε την περαιτέρω αντίσταση δίχως νόημα.

Διατάζω την άμεση πάυση κάθε αντίστασης. Κάθε ώρα που συνεχίζετε να μάχεστε παρατείνει το ανείπωτο μαρτύριο του άμαχου πληθυσμού του Βερολίνου και των τραυματιών μας.

Σε συνεννόηση με την Ανώτατη Διοίκηση των Σοβιετικών Στρατευμάτων, σας καλώ να παύσετε να μάχεστε.

Βάιντλινγκ. Αντιστράτηγος Πυροβολικού, πρώην Διοικητής Περιοχής Άμυνας Βερολίνου.")

Ο Βάιντλινγκ την ημέρα της παράδοσης.

Η ναζιστική φάρσα που οδήγησε τη Γερμανία στον αφανισμό είχε τελειώσει.

Ο στρατηγός Βάιντλινγκ καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκισης επειδή δεν παρέδωσε το Βερολίνο νωρίτερα (παρά το ότι ζούσαν τόσο ο Χίτλερ όσο κι ο Γκέμπελς που δεν δέχονταν συζήτηση για παράδοση).

Πέθανε σε σοβιετική αιχμαλωσία το 1955, απο καρδιακή ανεπάρκεια.

Δαντέλα σε σολ ελάσσονα.

Δεν ξέρω πώς, αλλά είχα συνδέσει τη θεία Παναγιώτα με τη θεία Μαριέτα του Τρελαντώνη της Δέλτα.

Ίσως λόγω του όγκου, ίσως λόγω της Αλεξάνδρας.

Ίσως να είχα ταυτίσει το αρχοντικό στην Κυπαρισσία με το αρχοντικό στην Καστέλα.
Το αρχοντικό με τις δαντέλες στην Κυπαρισσία.

Βράχος στη μία, βράχος και στην άλλη.

Αναμνήσεις απο Κυπαρισσία...

Ταύτιζα και τον χαρακτήρα της. Κάτι το πομπώδες, νευρικό, δυσθυμικό και αυταρχικό, όχι πολύ, απλά μια νότα, ένα κλειδί. Ένα βαρύ σολ ελάσσονα ας πούμε, που δεν πάει πουθενά,ξεκινά "κάπως" και μόνο βαραίνει.

1986. Γούνες, δαντέλα και χοντρές θείες στα δεξιά μου.

Το τηλέφωνο - απο την άλλη - δεν χτυπάει ποτέ σε σολ ελάσσονα. ( Το σταθερό τουλάχιστον. Γιατί το κινητό αν είσαι ανώμαλος μπορείς να το βάλεις να χτυπάει με το Αντάτζιο του Αλμπινόνι)

Ακόμα και σε ρε μείζονα να χτυπούσε, χαράματα Δευτέρας δεν είναι ποτέ για καλό.


Χάσαμε μας είπαν (σε ρετσιτατίβο σέκκο απ' ό,τι κατάλαβα κρυφακούγοντας την υπόλοιπη συνομιλία) σήμερα τα χαράματα το βαρύ σολ ελάσσονα της οικογένειας.

Κάθε χρόνο, όταν ο καιρός είναι καλός, φαίνεται πως χάνουμε κι απο μια νότα.

Παναγιώτα Ιωαννίδου - Παπουτσή
???? - 2010

(δεν ήθελε να μιλάει για την ηλικία της - φαντάζομαι θα τη μάθουμε σήμερα στην κηδεία...)


requiescat in pace

Θεία, θα μας λείψουν τα ηλιοβασιλέματα στην Κυπαρισσία μαζί σου. Έστω και σε αντάτζιο.

Adagio in sol minore "di Albinoni"

.

Sator Arepo

Στο μονοπάτι για το Σαντιάγκο, κάπου ανάμεσα στη Σάρρια και το Πορτομαρίν, πριν φορέσω γύρω απο το λαιμό μου το καταραμένο κοχύλι που ο πλανόδιος Γαλέγος έβαλε ύπουλα στο δρόμο μου, συνάντησα τον αγρότη Αρέπο.

SATOR AREPO TENET OPERA ROTAS

Όποιος συναντάει τον Αρέπο, απο τα χρόνια ακόμα της Πομπήιας, πρέπει να σταματήσει και να ρωτήσει:
Τί κάνει ο αγρότης Αρέπο;
Ο αγρότης Αρέπο κάνει ό,τι κάνει ο οποιοσδήποτε αγρότης.

Ο αγρότης Αρέπο δουλεύει το άροτρο

SATOR AREPO TENET OPERA ROTAS


Έκανες το λάθος και ξεστόμισες την Αλήθεια; Δημιούργησες έναν μοναδικό Ουροβόρο, ένα κυκλικό τετράγωνο που λέει τα πάντα και τίποτα σε ατελείωτα παλίνδρομα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Come sei stato ricevuto?"
"Passando per la perpendicolare al Pendolo."
"Chi ti ha ricevuto?"
"Un Mistico Legato."
"Lo riconosceresti?"
"No, perché era mascherato. Io conosco solo il Cavaliere di grado superiore al mio e questi il Naometra di grado superiore al suo e ciascuno conosce uno soltanto. E così voglio."
"Quid facit Sator Arepo?"
"Tenet Opera Rotas."
"Quid facit Satan Adama?"
"Tabat Amata Natas. Mandabas Data Amata, Nata Sata."

Umberto Eco, Il Pendolo di Foucault, Bompiani ed. 1988

( "Πώς σε υποδέχτηκαν;"
"Περνώντας δια της καθέτου στο Εκκρεμές."
"Ποιός σε υποδέχτηκε;"
"Ένας Μυστικός Απεσταλμένος."
"Θα τον αναγνώριζες;""'Οχι, γιατί ήταν μεταμφιεσμένος. Εγώ γνωρίζω μόνο τον Ιππότη με βαθμό αμέσως μεγαλύτερο απο το δικό μου και εκέινος του Ναομέτρη του ανώτερού του βαθμού και ο καθένας γνωρίζει μόνο έναν. Και αυτό επιθυμώ.")

Τον Αύγουστο στην Αγία Πετρούπολη ο Ρασκόλνικοφ σε είχε προειδοποιήσει...
"Ο δρόμος σου είναι μόνο μπροστά. Μπροστά σου ο Άγιος, μπροστά σου ο δρόμος. Δεξιά σου τα βουνά της Καντάμπρια, αριστερά σου οι Ναΐτες της Κοΐμπρα και πίσω σου... πίσω σου ο Άγγελος του Θανάτου"

Άτιμε Ρασκόλνικοφ. Όταν μιλούσες για τον Άγγελο του Θανάτου το μάτι σου έλαμψε για μια στιγμή. Το ήξερες απο τότε ότι τα βήματα και την ψυχή μου θα τα βαραίνει η σκέψη της Λορέντσα Πελλεγκρίνι;


Όμως προχωρούσα. Καμία Λορέντσα ποτέ δεν κατάφερε να σταματήσει κάποιον απο το να τρέξει μακριά απο την τέφρα του Βεζούβιου. Ήταν το τετράγωνο του Αρέπο που συνεπήρε τους ανθρώπους και τους κράτησε κάτω απο το ηφαίστειο. Κι εγώ κατάφερα και το απέφυγα.

Ποιό σκοτεινό μυαλό όμως οδήγησε εκείνο τον άθλιο Γαλέγο να εμφανιστεί στο δρόμο μας με τα καταραμένα κοχύλια; Ο Κέλλεϋ; Ο Ντί ; Ποιά μαύρη ψυχή στοιχειώνει το δρόμο του Αποστόλου;

Φτάνοντας στο Πορτομαρίν με το καταραμένο κοχύλι στο λαιμό...

Έσπασα το κοχύλι στο Πάλας ντε Ρέι. Ήταν πολύ αργά. Η αποτυχία μας είχε σφραγιστεί. Το μετέφερα στο Σαντιάγκο και το πέταξα στη Σάντα Λουθία.

Το σπασμένο κοχύλι μπροστά στον Καθεδρικό του Αποστόλου...

Η κατάρα όμως συνεχίζεται. Πόσο θα κρατήσει η κατάρα ξεδοντιάρη αλχημιστή;

Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!
Quoth the raven, `Nevermore.'

(E.A. Poe, 'The Raven', 1845)

.

Dies irae

Κύριε και Διδάσκαλε ημών Ιησού Χριστέ! Αγόμενος και χλευαζόμενος συγχώρεσες τους βασανιστές Σου, 'οτι οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσιν... Δεν ήξερε τί έκανε ο κλέφτης, το ιβηρικό σκυλί που με άφησε χωρίς χρήματα και έγγραφα στην παγωμένη και ανεμοδαρμένη Γαλικία;




Κύριε! Εσύ που απο σταυρού έδωσες άφεση αμαρτιών σε ληστή ! Θα επιτρέψεις η Ισπανική Εκκλησία να συγχωρέσει με indulgentia plenaria τον σκύλας γιό που με άφησε αβοήθητο να σβήσω στις ατλαντικές καταιγίδες;




Κύριε! Εσύ που κομίζεις ρομφαία, με ποιά τιμωρία θα συντρίψεις τον άπιστο που τρέφεται απο τις σάρκες των ανυποψίαστων προσκυνητών;










Αδερφοί της Ισπανικής Εκκλησίας! Απο πότε μια γονυκλισία και μια ανειλικρινής εξομολόγηση στο Ιακωβαίο έτος εξασφαλίζουν το κλειδί του Παραδείσου για τους ληστές;






Αδέρφια του Τάγματος της Ιερής Καρδιάς! Λύκοι κυκλοφορούν στο δρόμο του Απόστολου Ιακώβου, λύκοι με προβιά αμνού! Δείξτε την ιερή οργή σας!

"Far down the corridor an image-voice screamed: 'They denied us the Hajj!' ... Scenes of brutal ferocity opened to her like the petals of a terrible flower... another voice screamed: 'Never to forgive! Never to forget!' "
(Frank Herbert, Dune)

Κύριε! Μου αρνήθηκαν το προσκύνημα! Μή μου γυρνάς την πλάτη! Αρνήθηκαν το προσκύνημα σε έναν φτωχό περιπατητή ! Με ματωμένα χέρια σύρθηκα στον ταπεινωτικό δρόμο της επιστροφής! Χάθηκαν στα σύννεφα οι αστραπές και οι κεραυνοί;

Johann Sebastian Bach, Matthäuspassion (BWV 244), 1727

Sind Blitze, sind Donner in Wolken verschwunden ?

(Χάθηκαν στα σύννεφα οι αστραπές και οι κεραυνοί; )

Eröffne den feurigen Abgrund, o Hölle !

(Άνοιξε την φλεγόμενη Άβυσσο, ω Κόλαση! )


Zertrümmre!
(Σύντριψε!)

Verderbe!
(Ισοπέδωσε!)

Verschlinge!
(Καταβρόχθισε!)

Zerschelle!
(Κομμάτιασε!)

mit plötzlicher Wut (mit plötzlicher Wut!)
(με ξαφνική Μανία!)

den falschen Verräter, das mördrische Blut!
(τον ψεύτη προδότη, τη δολοφονική σπορά!)

ΥΓ: Φωτο: Λιτανείες για την αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας, Πάσχα 2010 στη León, όπου ξεκινήσαμε το Camino de Santiago...
.

Της Τρελής και της Αλεπούς

Τον Γενάρη έκανα το λάθος να σηκώσω το τηλέφωνο, μόνο και μόνο για να κοιτάξω

( ηδονοβλεψία - να κάτι που γνωρίζω πολύ καλά)

στην πιο βαθειά άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής.


"Ό,τι και να έγινε τότε, πρέπει να ξέρεις ότι σε αγαπούσα. Σε αγάπησα πραγματικά."

Elentári

Με αγάπησε.

Με αγαπούσε στα παρκάκια του Ψυχικού. Μέσα απο το σπίτι της.

Με φιλούσε παθιασμένα πάνω στην Πον Νεφ. Προφασιζόμενη ασθένεια στη Ρώμη.

Κάναμε έρωτα στη Βυρηττό. Οι συνομιλίες μας στο κινητό είχαν όλη την τρυφερότητα της Σάμπρα και της Σατίλα.

Όντως λοιπόν. Δεν μπορούσε παρά να πεί, με απόλυτη ειλικρίνεια, ότι με αγάπησε.



Η ψυχιατρική αλιεύει σε θολά ύδατα και ιδιαίτερα επικίνδυνα για τη ναυσιπλοΐα.

Δίνεις σε έναν άνθρωπο ένα φάρμακο για την καρδιά και τον κάνεις καλά. Δίνεις ένα φάρμακο για το μυαλό και τον κάνεις άλλον άνθρωπο.



Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται απο δεκάδες δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα, δέκα δισεκατομμύρια απο τα οποία απαρτίζουν τις περιοχές που είναι υπεύθυνες για τις "ανώτερες" νοητικές διεργασίες. Μεταξύ τους δημιουργούνται δέκα εις την δεκάτην πέμπτην διασυνδέσεις ( συνάψεις).

Ναι - δέκα εις τη δεκάτη πέμπτη - χίλια τρισεκατομμύρια - ένα τετράκις εκατομμύριο ( δώστε τίποτα ψιλά αν περισσεύουν για το Δημόσιο Χρέος, αν έχετε την ευχαρίστηση, να σχωρεθούν τα πεθαμένα σας ).

Το νευρικό κύτταρο είναι μανιχαϊστικό. Ή διεγείρεται και παράγει έναν ηλεκτρικό παλμό, ή δεν διεγείρεται.

(οπότε και η απογοητευμένη παρτενέρ του προσπαθεί να το παρηγορήσει γιατί είναι κάτι φυσιολογικό και συμβαίνει συχνά)


Αυτό το απλό δυαδικό φαινόμενο - όλο ή ουδέν, 0 ή 1, διέγερση ή σιγή - στην κλίμακα μεγεθών της τάξεως των πολλών μηδενικών του ανθρώπινου εγκεφάλου μεταμορφώνεται σε λόγο, σκέψη, συναίσθημα, στην Ενάτη του Μπετόβεν και την Ενδεκάτη του Ενάτου.

Πώς; Πώς το απλό 0 ή 1 παράγει την ανθρώπινη φύση δεν θα το μάθουμε μάλλον ποτέ.

Όμως στο απλό επίπεδο της διέγερσης ή μη του κυττάρου παίζουν πολλοί βιοχημικοί μηχανισμοί, τροποποιήσεις των οποίων αλλάζουν ριζικά τον αριθμό των κυττάρων που διεγείρονται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή άρα ( όντως; ) αλλάζουν ριζικά την ανταπόκρισή μας:

Όταν κάποιος μπεί σφήνα στην Κηφισίας του ρίχνεις ένα φάσκελο και συνεχίζεις. Αν έχεις την κατάλληλη μετάλλαξη στο κατάλληλο γονίδιο όμως τον ακολουθείς, τον κλείνεις, κατεβαίνεις απο το αυτοκίνητο και τον καρφώνεις με το κατσαβίδι.

Άλλες μεταλλάξεις ( μας λένε ) μας κάνουν πιο επιρρεπείς στις ψυχώσεις, την κατάθλιψη και την πολυφαγία. Την επιθετικότητα. Την παραβατικότητα. Τη νυμφομανία.

(να μια χρήσιμη μετάλλαξη)

Το 0 και το 1 δεν βρίσκονται μόνο στα bit της πληροφορικής αλλά στη βάση της ανθρώπινης νόησης.

Ίσως γι' αυτό η πρώτη προσέγγιση σε ό,τι κάνουμε είναι να μαδάμε τη μαργαρίτα (τη μαργαρώ)

Μ' αγαπάει - δε μ' αγαπάει; Ρέστα ή πάσο; Καλός ή κακός; Να μείνω ή να φύγω; Εχθρός ή φίλος;

Πώς όμως να κρίνουμε κάποιον αν πιστέψουμε ότι στη βάση των επιλογών του δεν βρίσκεται η κακή επιλογή σε ένα ηθικό δίλημμα αλλά αντικειμενικοί παράγοντες πέρα απο την ηθική του;

Πώς να καταδικάσουμε κάποιον που τον θεωρούμε έρμαιο των υπερδραστήριων ενζύμων του, της σεροτονίνης που, αρρύθμιστη, πλημμυρίζει τις συνάψεις του και των ελαττωματικών του διαύλων που αφήνουν τα ιόντα να στήνουν γλέντι πάνω στις μεμβράνες των νευρώνων του;

Αν δεν μπορεί να αγαπήσει πραγματικά, πώς να μπορέσει να μείνει πιστή;
Αν δεν μπορεί να ελέγξει την επιθετικότητά του, πώς να μήν σκοτώσει;

Αυτό σημαίνει όμως ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να διορθωθούν; Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να συγχωρούμε;

Μεγάλωσε σε μια διαλυμένη οικογένεια. Αν μεγάλωνε με αγάπη, παρά τους ελαττωματικούς της διαύλους, μήπως θα μπορούσε κι αυτή να αγαπήσει;

Αδιάφορο. Η υπεροχή του ηθικού μανιχαϊσμού έναντι του νευροβιολογικού δυϊσμού έγκειται στο ότι μας επιτρέπει να θέτουμε τα όρια και τους φραγμούς μας ως άτομα και ως κοινωνίες.


Όταν οι Ερυθροί Χμέρ βγήκαν απο τις ζούγκλες της Καμπότζης και ανέτρεψαν τη σάπια δικτατορία του Λον Νολ, αδιαφόρησαν για το αν όλοι οι κάτοικοι των πόλεων είχαν στηρίξει το καθεστώς. Αδιαφόρησαν γι' αυτούς που υπέφεραν απο το καθεστώς, αδιαφόρησαν για τους τραυματίες στα νοσοκομεία, τις εγγύους ή τα παιδιά.

Οι κάτοικοι των πόλεων δεν ήταν αντάρτες της ζούγκλας και φτωχοί χωρικοί. Και αυτό αρκούσε για να καταδικαστουν.

Μπορεί όμως κάποιος να είναι τόσο σωστός ώστε να καταδικάζει τους άλλους τόσο αβίαστα;

Μήπως δεν ήταν μεγαλύτερη τρέλα, αργότερα, τότε που πραγματικά αγάπησα μια Αλεπού;

Ο στρατηγός Κουρογκάνε κατηγορεί έμμεσα για προδοσία την Κάεντε, την ερωμένη του ντάιμγιο Τζίρο Ιτσιμόντζι, διηγούμενος την ιστορία της δαιμονικής Αλεπούς που παίρνει τη μορφή γυναίκας.

(RAN, Ακίρα Κουροσάβα, 1985)

Infected Mushroom - Becoming Insane (Vicious Delicious LP, 2007)



Dime todo lo que pasó
No me di cuenta ni quién me pegó
Todo da vueltas como un carrusel,
Locura recorre todita mi piel.

(Πες μου όλα όσα έγιναν
Δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε ποιος με χτύπησε
Τα πάντα γυρίζουν σαν καρουζέλ
Η τρέλα διατρέχει όλο μου το δέρμα)

Wake me up before I change again
Remind me the story that I won't get insane
Tell me why it´s always the same

Explain me the reason why I´m so much in pain


Before I change again...

Perdiendo...

voy perdiendo....

El suelo!
(Χάνω...

όλο και χάνω...

το έδαφος!)

Becoming insane!!!

ΥΓ: Ανικητότατε Αυτοκράτορα, Καίσαρ Εκλεγμένε των Ρωμαίων Άγιε, ως πιστός υπηρέτης Της Υμών Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητας αναχωρώ για να περιοδεύσω στις κληρονομικές δυτικές ιβηρικές γαίες της Μητρός Σας Ιωάννας Ι, της καλουμένης και Τρελής, Λεόν και Γαλικία, αναζητώντας μέσω του προσκυνήματος του Αποστόλου Ιακώβου απαντήσεις στα ερωτήματα που αναστατώνουν την αμαρτωλή ψυχή μου.

Γνωρίζω πως η Αυλή στη Βιέννη αναμένει την άφιξή μου και προσεύχεται μαζί με τον Αρχιεπίσκοπό μας για την ασφάλεια του σώματος και την σωτηρία της ψυχής μου και είμαι αιώνια ευγνώμων,

ο ταπεινός Σας τοποτηρητής
Γεώργιος.

Χουάνα Ι η Τρελή (La Loca)

(Λεπτομέρεια απο το Τρίπτυχο της Ημέρας της Κρίσεως του Zierikzee, απο τον Διδάσκαλο του Affligem, ca. 1500)

.