Ως άφρων υπηρέτης προδέδωκεν ο μύστης την άβυσσον σοφίας.
Και εγένετο τη εικοστη και πέμπτη του μηνός Μαρτίου και ενέσκηψαν διαβητολόγοι και παθολόγοι και πλήθος άλλων σκύλων ωσαν αγαρηνοί, επι πολίχνης Δεδεαγάτς καλουμένης και υπο τινών Αλεξανδρούπολις.
Και επικράθη το ποίμνιο πάνυ.
Ως ιέρακες επι περιστερών κατήλθον οι διαβητολόγοι επι των δωματίων των ξενώνων και των ενοικιαζομένων αυτοκινήτων.
Και εγένετο ούτως η Ημών Μετριότης να μην ημπορούμε μηδέ αυτοκίνητον να εύρουμε μηδέ τράπεζα εις τα μεζεδοπωλεία περιωπής ινα ευωχηθώμεν.
Αι κεναί ώραι επληρώθησαν μετά περιπάτων παρα θιν' αλός, όπου εσυλλογίσθημεν πολλά
(μάνα πολλά μαλώνεις με κι εγώ μισέψει θέλω - άσχετο)
διαβρεχόμενοι υπο της άλμης της θαλασσης.
Και εγένετο μετά το αιχμαλωτισθήναι την Αλεξανδρούπολιν και εκάθησεν η Ημών Μετριότης κλαίων και εθρήνησεν τον θρήνον τούτον...
Ω γλυκύ μου έαρ, που έδυ σου το κάλλος;
( "αν ξανακούσω τη Μπενρουμπή να μιλάει για εκπαίδευση παιδιού και γονέων για τον σακχαρώδη διαβήτη θα κόψω φλέβες" )
Μετωκίσθη η Αλεξανδρούπολις απο ταπεινώσεως αυτής και απο πλήθος δουλείας αυτής. Εκάθισεν εν έθνεσιν, ούχ εύρεν ανάπαυσιν. Πάντες οι καταδιώκοντες αύτην κατέλαβον αυτην ανά μέσον των θλιβόντων.
Και εγένετο θανατικόν μέγα. Και οι θάπτοντες ουκ ήρκουν ες τας ταφάς...
ΥΓ: Χάθηκε να βάλετε μια γκόμενα της προκοπής στη διαφήμισή σας, κύριοι της Novo Nordisk;
Σε κατ'οίκον περιορισμό λόγω γρίππης το προηγούμενο τριήμερο,
(θα ήθελα να γράψω ημικλινήρης, αλλά θα τρίζουν τα κόκκαλα του Μπόστ που δε ζεί για να το ρεζιλέψει ως έκφραση)
έσκαψα στα υπόγεια και στα πατάρια για να βρώ παλιά (αρχαία δηλ.) τεύχη του Reader's Digest
(ξέρω, αν η διαστροφή ήταν ποινικά κολάσιμη δεν θα ξανάβλεπα το φώς της ημέρας)
Έψαχνα να βρώ κάτι συγκεκριμένο.
Βλέπετε, πρόσφατα με είχε συναρπάσει η καταπληκτική ειρωνεία του ότι όλα τα ποιήματα της Emily Dickinson (ή, μάλλον, αυτά που έχω διαβάσει εγώ) ταιριάζουν με το ρυθμό του Yellow Rose of Texas (το οποίο είναι προφανώς τραγούδι των Νοτίων).
Πολύ λιγότερο πιασάρικη (και εντελώς εκτός κλίματος και διάθεσης) είναι η μουσική που έγραψε ad hoc ο Aaron Copland στο Twelve Poems of Emily Dickinson. Ένας κακοήθης μάλιστα θα έλεγε ότι εξάντλησε την όποια έμπνευσή του στη Fanfare for the Common Man.
Αν και θαύμαζε τον Στραβίνσκι και τον Προκόφιεφ, δεν μπόρεσε να γράψει ποτέ κάτι αντίστοιχο των έργων τους, ίσως γιατί δεν κατάφερε να διατηρήσει επαφή με κάποια μουσική που να είναι "δική του" - σε αντίθεση με τους δύο Ρώσσους μοντερνιστές - ακολουθώντας τα χνάρια της οικογένειάς του που άλλαξαν το επίθετό τους απο Καπλάν σε Copland όταν μετανάστευσαν απο τη Λιθουανία στις ΗΠΑ.
Κάτι αντίστοιχο είχε κάνει κι ένας άλλος συνθέτης, κάποιος Fryderyk Szopen, ο οποίος στη Γαλλία άλλαξε το όνομά του σε Frédéric Chopin. Για τους αντίθετους λόγους όμως: Επειδή ήταν ένθερμος Πολωνός πατριώτης δεν ανεχόταν να φέρει έγγραφα της Αυτοκρατορικής Ρωσσίας, οπότε και έγινε Γάλλος υπήκοος.
Πέθανε νέος, γιατί αν και ιδιοφυΐα (μπορεί και εξαιτίας αυτού) έμπλεξε με μια φρικτή γυναίκα, τη φεμινίστρια συγγραφέα με το ψευδώνυμο George Sande (που έχουμε εξελληνίσει εξίσου φρικτά ως Γεωργία Σανδη) η οποία τον είχε μετατρέψει για δέκα χρόνια σε υποχείριό της τσακίζοντας την υγεία και την καριέρα του.
Η εν λόγω θειά
(τόνος στο "α")
καταγόταν απο μεγάλο σόι: ο Maurice, comte de Saxe, ο μεγαλύτερος γάλλος στρατηγός όλων των εποχών ήταν προπάπους της.
O Saxe μου θύμισε τον Λώρενς της Αραβίας και με έκανε να νοσταλγήσω τη Μέση Ανατολή: σε ένα σημείο της ταινίας, νομίζω μετά την Άκαμπα, ο στρατηγός Allenby σχολιάζει στον T.E. Lawrence: "If I fight like Clausewitz then you fight like Saxe."
Τη μουσική γι'αυτή την ταινία έγραψε ένας άλλος Maurice, o Maurice Jarre και αργότερα θα προσθέσει στο ενεργητικό του και τα σάουντρακ άλλων ταινιών όπως του Δρ. Ζιβάγκο και του Κύκλου των Χαμένων Ποιητών.
O Captain my Captain
έγραφε ο Walt Whitman και έγινε η κεντρική φράση της ταινίας
(μαζί με το carpe diem)
- ο οποίος Walt Whitman έγραψε και το "A Locomotive in Winter", ένα ποίημα για μια ατμομηχανή, όπως για μια ατμομηχανή μιλά επίσης το : "I Like to See it Lap the Miles" της - σύγχρονης του Whitman - Emily Dickinson
(Ναι : και αυτό ταιριάζει στη μελωδία του Yellow Rose of Texas!)
Απο την Emily Dickinson στην Emily Dickinson με εναν κύκλο συνειρμών, θυμήθηκα κάτι παλιά άρθρα του Digest όπου ένας τύπος έκανε το ίδιο ξεκινώντας απο ένα στυλό ή κάτι αντίστοιχα ασήμαντο και περνούσε απο τους πιο απίθανους συνειρμούς.
Αν τα βρώ θα τα μοιραστώ μαζί σας.
Γιατί είναι οι σκέψεις μας και οι γνώσεις μας που μας ταξιδεύουν και το ταξίδι του καθενός είναι μοναδικό. Άλλοι θα πάνε μέσω Lindisfarne κι άλλοι μέσω Βλαδιβοστόκ, άλλοι μέσω ποίησης και άλλοι μέσω παθοφυσιολογίας.
Σημασία έχει το ταξίδι.
Desireless - Voyage Voyage (1987)
Au dessus des vieux volcans Glisse des ailes sous les tapis du vent Voyage, voyage Eternellement De nuages en marécages De vent d'Espagne en pluie d'équateur Voyage, voyage Vole dans les hauteurs Au dessus des capitales Des idées fatales Regardent l'océan
Voyage, voyage Plus loin que la nuit et le jour Voyage Dans l'espace inoue de l'amour Voyage, voyage Sur l'eau sacrée d'un fleuve indien Voyage Et jamais ne revient
Sur le Gange ou l'Amazone Chez les blacks, chez les sikhs, chez les jaunes Voyage, voyage Dans tout le royaume Sur les dunes du Sahara Des iles Fidji au Fujiyama Voyage, voyage Ne t'arrêtes pas Au dessus des barbelés Des coeurs bombardés Regardent l'océan
Voyage, voyage Plus loin que la nuit et le jour Voyage Dans l'espace inoue de l'amour Voyage, voyage Voyage, voyage
Voyage, voyage Plus loin que la nuit et le jour Voyage Dans l'espace inoue de l'amour Voyage, voyage Sur l'eau sacrée d'un fleuve indien Voyage Et jamais ne revient.
Όταν η φωτιά στο τζάκι σβήνει και η ατμόσφαιρα του σπιτιού είναι φτωχή σε οξυγόνο και πλούσια σε μονοξείδιο.
Όταν για ακόμα μια βραδιά τα εγγόνια προτίμησαν να βγούν και να το κάνουν στο πίσω κάθισμα κάποιου αυτοκινήτου απο το να κάτσουν σπίτι και να μιλήσουν στη γιαγιά.
Όταν η σκέψη του θανάτου είναι πιο βαριά απο οποιαδήποτε άλλη στιγμή και δεν θυμούνται αν το αναθεματισμένο το ζάχαρο που τους μέτρησε ο αγροτικός είναι 130 ή 330.
Σβήνουν.
Ζητούν το πιεσόμετρο. Η νύφη (ή η βουλγάρα που τις προσέχει) δεν έχει αλλάξει μπαταρίες ή δεν ξέρει πού το έχουν. Θυμώνουν. Η πίεση ανεβαίνει. Συγχίζονται και τρέμουν. ("θα πάθω εγκεφαλικό")
Μπερδεύουν τα χάπια και τα πίνουν δυο δυο.
Και έρχονται στο Νοσοκομείο. ..................
"Γιαγιά, τι έχεις;" "Γιόκα μου, δεν μπορώ. Σβήνω" "Ζαλίζεσαι;" "Δεν μπορώ" "Πονάς;" "Μου κοβόνται (sic) τα πόδια"
Πώς να μην σου κόβονται τα πόδια γιαγιά, όταν παίρνεις: δύο χάπια για το διαβήτη ("το ζάχαρο"), δύο χάπια για την υπέρταση ("την πίεση"), ένα για τις αρρυθμίες ("της καρδιάς είναι τούτο"), δύο χάπια για την οστεοπόρωση ( "πού είναι το δεύτερο κουτί γιαγιά;" ) συν την καλσιτονίνη της (προφανώς...), ένα χάπι για την δυσλιπιδαιμία ("έχω χαμηλή χοληστερίνη της καρδιάς"), ένα αντιπηκτικό ("αντιπτητικό"), ένα - δύο για τον ίλιγγο, ένα για το στομάχι συν κανένα αντιφλεγμονώδες (στεροειδές ή μή) που έχει ξεμείνει απο καμιά οστεοαρθρίτιδα.
"Ωπ, τί είναι αυτό;"
(φάρμακο για τον προστάτη)
"Το παίρνω τρεις μήνες τώρα"
(απο τότε που ανακάτεψε τα φάρμακά της με αυτά του γέρου - τουλάχιστον κατάλαβα ποιός παίρνει το δεύτερο διφωσφονικό)
Τα ακραία καιρικά φαινόμενα μιλάνε αταβιστικά στα αρχέγονά μας ένστικτα.
Οι κεραυνοί και οι αστραπές μας κάνουν να λουφάζουμε στις σπηλιές των σκεπασμάτων μας.
Το χιόνι απο την άλλη ξυπνά τον κυνηγό μέσα μας.
Βαθιά μέσα μας ξέρουμε. Ξέρουμε ότι στο φρέσκο χιόνι τα ίχνη φαίνονται καλύτερα. Ξέρουμε ότι όταν τα πάντα είναι χιονισμένα, τα θηράματα συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένα σημεία. Και όπου συγκεντρώνονται τα θηράματα, συγκεντρώνονται και οι κυνηγοί.
Ήταν πάλι Παρασκευή και δεκατρείς. Φεβρουάριος του 2004 και είχε χιονίσει. Κι εγώ βγήκα απο τη σπηλιά. Πήρα το ρόπαλο και πήγα να κυνηγήσω. Αλυσίδες για το αυτοκίνητο.
Φόρεσα μπότες, τις χοντρές μου φόρμες με επένδυση - ένα πρόσωπο μου είχε πεί πώς τις λένε στο Midwest αλλά δεν θυμάμαι τώρα - και το πάρκα μου και σκέτο ανθρωπάκι της Μισελέν στο πιο χακί, ξεκίνησα για την Οτοπλάς της Κηφισίας.
Στον δρόμο κωλοβάρεσα. Και μεταφορικά (στον χιονοπόλεμο της γειτονιάς) και κυριολεκτικά (στα σκαλιά της γέφυρας πάνω απο τον Ηλεκτρικό). Γεμάτος λάσπες και νερά την είδα.
"Τον είδες με τα μάτια σου, γιαγιά τον Βασιλέα
ή μήπως και σου φάνηκε, σαν όνειρο να πούμε,
σαν παραμύθι τάχα;
- Τον είδα με τα μάτια μου, ωσάν και σένα νέα,
Πα να γενώ εκατό χρονών, κι ακόμα το θυμούμαι"
Προφανώς και την είδα. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι την είδα. Με τα μάτια μου. Ήταν Αυτή.
Δεν υπήρχε άλλη σαν Αυτή.
Με την Μπεργκμανική ομορφιά της και το ξανθό της καρεδάκι και το γαλάζιο της πάρκα. Και να υπήρχε δεύτερη θα ήταν σαν να μην υπήρχε γιατί Νο1 υπάρχει μόνο Μία.
Εκείνη τη στιγμή το μοντέλο της Πιρέλι πρόσεξε τον μπόγο της Μισελέν. Και του χαμογέλασε.
"Χαθήκαμε... Πώς απο 'δώ;" (τουλάχιστον μιλούσα)
"Ήρθα να δω μια φίλη μου και αποκλείστηκα στο Μαρούσι"
"Ε;" (άρχισα να το χάνω)
"Να, έχω μετακομίσει... Στο Πικέρμι."
Εδώ θα μπορούσε να είναι το σημείο της λύτρωσής μου. Η στιγμή για την οποία ζεί κανείς, το συμπαντικό nexus όπου η ατάκα γίνεται Καλή Τέχνη και οι Μούσες σφάζονται στα πόδια της για το ποιά θα την πατρονάρει.
"Πικέρμι, ε; Χα... αυτό δεν είναι μετακόμιση, αυτό είναι Drang nach Osten"
(καθότι η δεσποινίς είναι της Γερμανικής Φιλολογίας)
Σιγά μην κατάφερνα να σκεφτώ εκείνη τη στιγμή κάτι τέτοιο.
"Μγφμχμ... Πικέρμι έ; Μακριά...."
"Ε, ναι..."
"Ε καλα. Μάλιστα. ΟΚ. Λοιπόν. Nα περνάς καλά. Τα λέμε."
"Somebody told me" απο Killers να παίζει στο εμ-πι-θρι-όφωνο (πριν γίνει γνωστό ως χιτάκι στην πλέμπα και κυκλοφορήσει δεύτερη φορά) κι εγώ να προσπαθώ να συνεννοηθώ με τη Noelie (μισά αγγλικά μισά γαλλικά) να πείσει την Anca να αφήσει μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στα αυτοκίνητά μας. Τα αγοράκια στο Volvo μπροστά, τα κοριτσάκια στο Volvo που ακολουθούσε.
Η Erika θα φιλοξενούσε κάποιους απο εμάς στο εξοχικό της στη λίμνη Iso Lohijärvi (Μεγάλη λίμνη των σολωμών - μεγάλη ιδιαίτερα δεν είναι και σολωμός τον Αύγουστο ούτε για δείγμα). Μεταξύ σοβαρού και αστείου την είχαμε ρωτήσει αν θα έπρεπε να φοβόμαστε για λύκους και αρκούδες. Μας είπε ότι τα πιο επικίνδυνα ζώα στη Φινλανδία είναι οι άλκες και οι τάρανδοι.
Καθώς το S40 μας έπιανε τα 200 (και προσπαθούσαμε να βρούμε σε πόσα βρετανικά μίλια ξηράς ανα ώρα αντιστοιχούσε αυτό ώστε να πανικοβληθούν ελεύθερα και οι άγγλοι) στην απέραντη ευθεία που οδηγούσε στο πουθενά -
(Κλικ για μεγέθυνση. Ο μπλέ δείκτης δείχνει την τοποθεσία της λίμνης. Έχουν επισημανθεί το Oulu όπου έμενα, και το Μουρμάνσκ, για αναφορά)
-κατάλαβα τί εννοούσε.
Αν κάποιο ηλίθιο μηρυκαστικό πεταγόταν μπροστά μας:
Σπλατ.(Το ΖΩΟΝ) Κρας. (Το καπώ). Μπαμ. (Η μαλάκω πίσω μας που δεν είχε αφήσει ούτε 100 μέτρα απόσταση).
Ελπίζεις απλώς να φρενάρεις - και ό,τι γίνει. Αλλά κυρίως, ελπίζεις να μην πανικοβληθείς και στρίψεις το τιμόνι.
Πόσο εύκολο είναι όμως το να πάρεις απόφαση να κάνεις το ΖΩΟΝ χαλί;
Δεν πρέπει να φρενάρεις για κανέναν, όπως έγραφε το διαστημόπλοιο στο Spaceballs.
Colonel Sandurz: Prepare ship for light speed. Dark Helmet: No, no, no, light speed is too slow. Colonel Sandurz: Light speed, too slow? Dark Helmet: Yes, we're gonna have to go right to ludicrous speed. Colonel Sandurz: Ludicrous speed?! Sir, we've never gone that fast before. I don't know if the ship can take it... Dark Helmet: What's the matter, Colonel Sanders? Chickennnnn?!!!? ----- Dark Helmet: [as the ship is going into ludicrous speed] Colonel, stop this thing! Colonel Sandurz: We can't stop, it's too dangerous! We have to slow down first! Dark Helmet: BULLSHIT! Stop this thing! I order you, *STOP*!
Τουλάχιστον για κανένα τετράποδο. Για τα δίποδα το συζητάμε.
Αυτά σκέφτομαι όταν αφήνω πίσω μου (πολύ πίσω μου) το όριο ταχύτητας.
Τί Rovaniemi, τί Ζαχάρω.
Ζώα υπάρχουν παντού.
Τότε δεν έτυχε τίποτα. Τώρα κάποια στιγμή θα τύχει. Δεν τίθεται θέμα για το "άν" θα τύχει. Απλώς για το πότε.
Αυτό ήταν πάνω κάτω ό,τι καταφέραμε να μάθουμε απο τους συγγενείς του όταν μας τον έφεραν με φρικτούς πόνους.
Ληθαργικός, όταν κατάφερνε να μιλήσει μας παραπονιόταν ότι πονούσε στη μέση.
Όμως πονούσε παντού. Και όπου κι αν τον ακουμπούσες, νιαούριζε.
Νοσηλευόταν περίπου πέντε εβδομάδες. Η πρώτη αξονική έδειξε πολλαπλές εστίες στο ήπαρ. Πιθανότατα μεταστατικές. Λίγο εώς πολύ, οι συγγενείς δεν φάνηκαν πρόθυμοι να το διερευνήσουμε περαιτέρω, να βρούμε την πρωτοπαθή εστία.
Ένα χρυσό καλοκαίρι στη Χίο γνώρισα τα δέντρα που πληγώναμε.
Αυτά τα... (δεν μπορώ απο τώρα να τους αποδώσω κάποιο μέταλλο) ...Χριστούγεννα παρατηρώ με άλλο μάτι τα δέντρα που καίμε.
Το ορίτζιναλ δέντρο του Yuletid είναι η Νορβηγική Ερυθρελάτη (Norway Spruce, Picea abies)
La det runge fra gaten og torget over landet som Nordmenn har fått: Du er vårt, du er vårt, gamle Norge! Vi vil kle deg i rødt, hvitt og blått
Alt for Norge!!!!
(ζητώ συγγνώμη, παρασύρθηκα)
και αν με ρωτάτε αν ευδοκιμεί και στη Μπεθλε'έμ (μάζελ τοβ!) θα σας πώ ότι χλωμό το βλέπω. Επειδή όμως για πολιτικούς λόγους οι μεγάλες γιορτές της ανθρωπότητας είναι μιξ εν' μάτς αρχαίο, παλιό και νέο το υιοθετήσαμε ως Christmas Tree για να ροκάρουμε τριγύρω του με τον νέο παλιομοδίτικο τρόπο. (Lets make a toast: Ας φτιάξουμε κανα τοστάκι)
Το Κρίσμας Τρι είναι ένα κατεξοχήν πολιτικό δέντρο. Το στολίζουμε και το στήνουμε σε ένα δημόσιο μέρος (Σύνταγμα, Τραφάλγκαρ, Ροκαφέλλα, κ.ο.κ.) και το κάνουμε το κεντρικό PR prop γι' αυτό που θέλουμε να πούμε. (Γιατί κάποια δέντρα λένε πολλά)
Τα τελευταία εξήντα χρόνια, για παράδειγμα, μπροστά στη National Gallery και κάτω απο την αφεντιά του τον Αντιναύαρχο Υποκόμη Οράτιο Λόρδο Νέλσον στην Τραφάλγκαρ οι Νορβηγοί μας λένε με το δέντρο τους ότι ευχαριστούν τους Άγγλους για τη βοήθεια που έδωσαν στη Νορβηγία στον Δεύτερο Παγκόσμιο.
Όπερ σημαίνει (για να σας το κάνω λιανά) ότι ευχαριστούν τους Άγγλους που παραβίασαν τη Νορβηγική ουδετερότητα και ανάγκασαν τους Γερμανούς να εισβάλουν οπότε και έλαβαν αγγλική βοήθεια για να μην τα καταφέρουν τελικά να αποκρούσουν τους Γερμανούς οι οποίοι έκοψαν τον κώλο των Άγγλων και των Νορβηγών και που στην όλη υπόθεση βομβαρδίστηκαν κάμποσο κι απο τις δύο πλευρές και τελικά κατάφεραν να απελευθερωθούν για να αποκαταστήσουν την ουδετερότητα τους χάρη στους Αμερικανούς για να την ξαναχάσουν μπαίνοντας (πάντα ευγνώμονες) στο ΝΑΤΟ.
Με άλλα λόγια το Νορβηγικό δέντρο στην Τραφάλγκαρ είναι ένα μεγάλο νορβηγικό ευχαριστώ (Tak!) για έναν κύκλο εισβολής-βομβαρδισμών-απελευθέρωσης απο το πουθενά για να μπορούν σήμερα να έχουν Αμερικανικές βάσεις στο έδαφός τους.
Rodgers & Hammerstein "You'll never walk alone" by Gary and the Pacemakers. Το τράβηξα στις 13 τρέχοντος στην Trafalgar.Embedded απο fb
Απο την άλλη εμείς ως διαφορετική κουλτούρα χρησιμοποιούμε ψεύτικο δέντρο. Πόσο ψηλό να γίνει το έρημο το έλατο; Δεν επαρκεί ως φαλλικό σύμβολο για να καλύψει τις ανάγκες των κομπλεξικών ηγετών - δημάρχων μας.
Έτσι στην πλατεία που μια τρίτη Σεπτέμβρη ο λήσταρχος ο Μακρυγιάννης και άλλα σκυλιά που πολέμησαν για ένα μερίδιο στη μάσα που αναπόφευκτα θα ακολουθούσε την ίδρυση του νέου ελληνικού "κράτους" διεκδίκησαν με επιτυχία μια σταθερή νομική βάση για τη μάσα αυτή, στήνουμε ένα τεράστιο ψεύτικο δέντρο. Κι απο κάτω στήνεται ένα πανηγύρι για την πλέμπα και απο την πολυκοσμία οι πλάκες της πλατείας καλύπτονται απο μια μάυρη γλίτσα.
Φέτος το μπουρδέλο κάηκε!
(Σόρυ αλλά ο εικονοκλάστης μέσα μου πολύ - μα πάρα πολύ - το ευχαριστήθηκε.)
Δεν ξέρω αν η κακογουστιά ήταν συνειδητά μέσα στα θύματα αυτής εξέγερσης, όμως και σκέτη παράπλευρη απώλεια να ήταν, μου αρκεί. Ήταν το απόλυτο κερασάκι στην καταστασιακή τούρτα που σκάει στα μούτρα του μικροαστισμού σε τέτοιες κινητοποιήσεις.
Το αγαπημένο μου όμως δέντρο για φέτος, είναι το δέντρο του Apsley House, της οικίας της Αυτού Χάριτος του Πρώτου Δούκα Wellington.
Apsley House Drawing Room
Καλόγουστο και Γεωργιανό, είναι το πρώτο πράγμα που αντικρύζει κανείς όταν ανέβει τη σκάλα για το καθιστικό του Δούκα, μετά το επιβλητικό (και δουλοπρεπώς κολακευτικό) άγαλμα του Ναπολέοντα απο τον Canova.
O Ναπολέων του Canova
Θρονιασμένο στη γωνία του επιθεωρεί τις στραταρχικές ράβδους του Δούκα και τα λάφυρα απο τις νίκες του κατά του κοντοστούπη "Αυτοκράτορα" των Γάλλων.
Όμως και αυτο είναι ένα κομμένο δέντρο.
Στο πατρικό οι γονείς έχουν τζάκι. Καίμε το δέντρο κάθε χρόνο, όταν περάσουν οι γιορτές.
ΥΓ: Κάτι ξέρουν όσοι λένε "Πές το μ'ένα λουλούδι". Πέφτει βαρύ το να το λές μ'ένα δέντρο: "Πάρε ένα πεύκο για κάθε μέρα που θα λείπω για να θυμάσαι οτι σ'αγαπώ".
Για να μείνουμε, όπως συνηθίζεται και οφείλουμε, στο πνεύμα των ημερών, ας μιλήσουμε για κοκτέιλ!
Ο σοβιετικός εξοπλισμός που είχε αγοράσει με τα αποθέματα χρυσού της η Ισπανική κυβέρνηση άρχισε να φτάνει ακριβώς τις ημέρες που ο στρατός των πραξικοπηματιών ξεκινούσε την πολιορκία της Μαδρίτης, στα τέλη του Οκτώβρη του 1936.
Τα σοβιετικά τεθωρακισμένα Τ-26 αποδείχθηκαν πολύ ανώτερα απο τα Panzer Mk I που είχαν προμηθεύσει τον Στρατηγό Franco οι Γερμανοί.
Ένα τέχνασμα που χρησιμοποίησαν οι εθνικιστές για να αντιμετωπίσουν αυτή την προσωρινή υπεροχή των δημοκρατικών σε εξοπλισμό ήταν αυτοσχέδιες βόμβες μίγματος νάφθας - βενζίνης σε γυάλινο μπουκάλι, οι οποίες μπορούσαν σε ορισμένες περιπτώσεις να πυρπολήσουν ένα τεθωρακισμένο όχημα με ανεπαρκή στεγανοποίηση.
Τρία χρόνια μετά, στον Χειμερινό Πόλεμο Σοβιετικής Ένωσης - Φινλανδίας, ο Κομισάριος Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης, Βιάτσεσλαβ Μολότωφ, δήλωνε ότι οι βομβαρδισμοί των Φινλανδικών πόλεων ήταν στην πραγματικότητα ρίψεις τροφίμων στους λιμοκτονούντες Φινλανδούς.
Οι Φινλανδοί, ευγενέστατοι όπως πάντα, αναγνώρισαν τη μεγαλοψυχία και ονόμασαν αυτές τις αυτοσχέδιες βόμβες με τις οποίες πυρπολούσαν τα Σοβιετικά τεθωρακισμένα: "Κοκτέιλ Μολότωφ"
Κερνώντας τις δεσποινίδες μερικά κοκτέιλ! (6-12-2008 – ΤΗΕ DIGITAL ALBUM )
Ελάτε να δείτε το αίμα στους δρόμους, Ελάτε να δείτε Το αίμα στους δρόμους, Ελάτε να δείτε το αίμα Στους δρόμους!
( Venid a ver la sangre por las calles, venid a ver la sangre por las calles, venid a ver la sangre por las calles! )
Τώρα που είμαι μακριά απο τα νύχια της Scotland Yard, μπορώ να το ομολογήσω: Εγώ ανατίναξα το Old Bailey!
It is to Madamme Justice that I dedicate this concerto, in honour of the holiday She seems to have taken from these parts and in recognition of the impostor that stand in Her stead...
(Ζήλεψα που έχασα τα επεισόδια στην Ελλάδα και επειδή το κλίμα ήταν πολύ γιορτινό στο Λονδίνο, είπα να φυτέψω τα εκρηκτικά στο Old Bailey και να περιμένω...)
V for Victory! (click to enlarge)
And now the crescendo!
PS: I know of no reason / why the Gunpowder Treason / should ever be forgot....
